Finale Groninger Studenten Cabaret Festival: Het verhaal achter de Celine Dion God win

studenten cabaret festival

Selma Visscher wint het Groninger Studenten Cabaret Festival (GSCF) 2016. En hoe?! Het verhaal achter de Celine Dion God win.

Bij cabaret verwacht ik grappen die diep gaan. Aan elkaar geregen subjectieve waarheden die door een onverwachte twist me een compleet nieuwe inzicht geven in alledaagse problematiek. Verhalen waar ik een deel van mezelf in terug herken en ongemakkelijk lach bij het besef hoe serieus ik iets geloof dat in een ander daglicht totaal debiel blijkt.

Youtube of de stadsschouwburg?

Het Groninger Studenten Cabaret Festival vierde afgelopen week haar dertigste verjaardag. Het GSCF staat bekend als een springplank voor jonge cabaretiers die met hun passie de wereld willen veroveren. De een doet dat met een lied, de ander door een dansje, maar allemaal hebben ze arsenaal aan grappen op zak die de zaal plat moet leggen.

Zittend in de stadsschouwburg wacht ik rustig af totdat de finale begint. Balkandeuntjes blazen door luidsprekers. Lekker speels, lekker gek. Precies hoe ik de kandidaten verwacht. Eerlijk is eerlijk: zo vaak ga ik nou ook weer niet naar het theater en al helemaal niet naar cabaret. Hoewel mijn liefde voor standup comedy groot is. Ach, iets met Youtube en brakke zondagen, je kent het wel.

Karin en Cathelijne

De opgewekte muziek stopt. De technici dimmen het licht. Tromgeroffel en een vrouwenstem: “Dames en heren, welkom bij de dertigste editie van het Groninger Studenten Cabaret Festival.” And on it goes voor wat lijkt een eeuwigheid. Uit de coulissen vliegen in één keer een zevental ringen boven de bühne. Ze gaan naar links, naar rechts en houden achterelkaar stand in het midden. Een soort van abstracte rups.

“Jaaaa, dames en heren. Jongens meisjes!” Een klein vrouwtje rent het podium op. Karin Bruers, de Brabantse cabaretier, is onze host van vanavond en ze heeft er zin in. Man, ik lig binnen twee minuten met ongemakkelijke steken in mijn buik, bijtend op mijn  vinger te grinniken.

“Zeg schat”, roept Bruers naar een meisje op de eerste rij. “Hoe heet jij?” De schattige blondine met krulletjeshaar lijkt wat ongemakkelijk te worden. “Cathelijne.” De zaal barst in lachen uit. Een mondhoekje gaat bij Bruers omhoog. Ze ruikt bloed. “Waar kom je vandaan, Cathelijne?” Het meisje lacht beleefd. “Bussum.”

De voorste rij

Gegrinnik verspreidt zich als een koude bries door de stadsschouwburg. We voelen het allemaal aankomen. Zou onze host het doen. Ja hoor, ze doet het. “En wat doet pappie, Cathelijne?” Ongemakkelijke stilte. “Hij is advocaat.” Het publiek houdt het niet meer. Ik ook niet. Bruers houdt vol. “En jij studeert?” Maar natuurlijk studeert Kathelijne rechten.

De toon is gezet. Het moge duidelijk zijn: niemand is veilig op de eerste paar rijen. Ook niet voor de jonge finalisten. Publiekswinnaar Andries Tunru pakt een oudere man aan. “U kijkt toch ook weleens naar andere vrouwen meneer? Dat doet u toch gewoon. Alle mannen doen dat, dus u ook. Is dat uw vrouw naast u, trouwens?”

Talentjes van het cabaret

Binnen zo’n anderhalf uur verschijnen één voor één de jonge cabaretiers die strijden om de titel. Twee jongens en één meisje. Allemaal krijgen ze me niet aan het lachen op de manier waarop ik dat verwacht van deze vorm van comedy. Totdat het kwartje valt: het zijn beginnelingen, wat verwacht je dan! Oh, in dat geval…

Andries Tunru heeft me met zijn zelfspot. “Maar ja, wie ben ik? Een gastje met een Dragonball Z kapsel.” Zijn beschrijving over hoe je als bezet man met andere vrouwen omgaat, raakt een snaar. “Ik heb de gouden regel gevonden. Als ik met een andere vrouw praat dan lieg ik nooit over het feit dat ik een vriendin heb.”

‘Dat zou je wel willen weten, hè’

Deze uitspraak verduidelijkt hij in een situatieschets waarin een meisje hem voor het blok zet. “Heb jij een vriendin?” Hij kijkt ons met een blik van ‘ja en nu’. Zijn antwoord: “Ja, dat zou je wel willen weten, hè!” Gevolgd door een hysterisch dansje, terwijl hij als een bezetene zijn vraag herhaalt.

Benjamin van der Velden, de tweede finalist, laat me met open mond staren bij zijn liedjes over klamme boterhammen en de straten van Asterdam (waar ik verliefd word op alles wat ik neuken kan). Hij wint uiteindelijk de persoonlijkheidsprijs.

vlnr: Andries Tunru, Benjamin van der Velden, Selma Visscher

Panfluit

De enige vrouw van het drietal dat vanavond het podium betreedt, is de Noorderling Selma Visscher. 21 jaar, studerend in Antwerpen. Ze raakt me kwijt bij haar seksgrappen over kinky Vlaamse hobbits. Maar waar de rest van de jonge cabaretiers me achterlaat met een bepaalde onvoldaanheid in mijn gut bij het verlaten van het podium, heeft Selma de God win op zak.

Onder begeleiding van subtiel pianospel van wat later haar broer blijkt te zijn, vertelt Selma dat ze op het conservatorium in Amsterdam een jaar lang panfluit heeft gestudeerd. Het lijkt een flauwe grap, maar wanneer ze richting de vleugel loopt, valt een vrij grote instrumentenkist op. Het zou toch niet?

De kist gaat open. Het publiek houdt haar adem in. Selma draait zich om met een biertje in haar hand. De pianist verandert bijna onmerkbaar zijn spel en een gevoel uit vervlogen tijden borrelt in me op. Hij speelt de soundtrack van Titanic.

Selma Visscher

Selma Visscher

God win

Selma neemt een slok uit het flesje, kijkt ons nonchalant aan en voor ik het weet fluit ze in alle puurheid de vocalenpartij van Celine Dion na. Serieus, ik heb in mijn leven nog nooit zoiets gezien, gehoord, überhaupt durven dromen. Weleens geprobeerd te fluiten op een bierflesje? Natuurlijk! Maar er ook daadwerkelijk zuivere tonen uithalen? Dacht het niet.

Nou Selma dus wel. In combinatie met haar steeds meer groeiende zelfverzekerdheid op het podium en goed geplaatste feminisme is zij voor mij de winnaar. De jury denkt er gelukkig net zo over. Het voelt toch goed om bevestiging te krijgen van professionals.

Buiten steek ik al rillend een peuk op. Het is flink afgekoeld. Samen met collega journalist Thom Edinger en GSCF bestuurslid Mila bespreken we de avond. Wat een finale. Karin Bruers is echt een baas en de dolfijnaftrekgrap van Martijn Koning is op waarheid gebaseerd. Conclusie: ik moet Youtube met rust laten en vaker naar het theater gaan.

Ga het gesprek aan ( comments)