Sorry FC Groningen: het wordt nooit meer zo mooi als het was

Exact twee jaar geleden won FC Groningen de KNVB-beker. Het voelt als gister, maar tegelijk ook als honderd jaar geleden. Het was het sportieve hoogtepunt van de club en supporters. Mooier wordt het niet. Integendeel: het zal nooit meer zo gruwelijk worden.

Iedereen die de wedstrijd heeft gezien, in de kroeg, thuis, op de Grote Markt of in het stadion heeft de beelden nog op het netvlies en het kippenvel nog op de arm staan. De lange heen- en terugreis zijn door het succes verpulverd tot een overwinningsroes die zo voorbij was. Het enige dat blijft zijn de herinneringen.

Ultieme dag

De wedstrijd, de dag in Rotterdam en de huldiging vlogen net zo snel voorbij als de JSF die vorig jaar een ererondje boven Stad vloog. Tienduizenden supporters in colonne naar Rotterdam, eensgezind en een groot feest. De explosies van vreugde in de Kuip en de gezamenlijke euforie behoren tot het collectieve geheugen van Stad en Ommeland.

De eerste prijs van de FC, met dank aan spelers als Rusnak en Antonia, die al lang weer zijn uitgewaaid. En met dank aan Erwin van der Looi, die er ook niet meer is. Eigenlijk zijn de herinneringen, de tekst in het stadion, de video’s en foto’s de enige getuigen en relikwieën voor de supporter van nu.

Bekerfinale on tour

Vergankelijkheid

De enige spelers van nu, die ook de bekerfinale speelden, zijn: Padt, Mahi en Tibbling. Het is tekenend voor de vluchtigheid van het betaalde voetbal. En maakt ook pijnlijk duidelijk dat succes vergankelijk is. Van pure extase in Rotterdam naar de lege Euroborg dit seizoen bij thuiswedstrijden.

Het is een verschrikkelijke constatering en doet pijn in alle harten die kloppen voor FC Groningen. Maar het is wel logisch. Het hoogtepunt van de club ligt achter ons. Ligt twee jaar geleden in de Kuip. FC Groningen zal namelijk nooit de landstitel winnen, daar zijn we een te kleine club voor.

Mooier wordt het niet meer

We kunnen een keer de play-offs winnen en ons kwalificeren voor Europees voetbal. Been there, done that. Wordt nooit meer zo mooi als de eerste keer de play-offs winnen. We zouden ook prima nog een keer de beker kunnen winnen. Maar ook dat zal nooit zo bruut worden als de eerste keer.

Het is zuur, het is een klap in het gezicht, maar het is als je eerste XTC-pil. Heel vet, bizarre herinneringen, enorme indrukken die je complete leven bij je blijven en één grote feestroes. Maar daarna kun je er beter mee stoppen. Zo vet en awesome wordt het nooit meer. Sorry supporters.

Ga het gesprek aan ( comments)