Yooo studenten, doe eens minder aso met die fietsen overal parkeren

Co geniet al tachtig jaar van de stad. Het leven. De drukte. De geschiedenis, verpakt in al die historische gebouwen, die constant de hand schudt met de toekomst, met nieuwe gebruikers en passanten. Het boeit. Het intrigeert. De liefde voor 050 groeit nog steeds bij elke stap die ze zet. Maar het wordt wel lastiger.

De binnenstad herbergt overal emoties voor haar. Diepe herinneringen. Ontluikende liefdes, vriendschappen, feest, maar ook oorlog en verlies. Er kleeft sentiment aan bijna elke gevel, op elke hoek van de straat ligt een verhaal van Co. Daar moeten nog meer bijkomen. Daarom trekt ze er nog vaak op uit. De stad in. Het liefst zit ze bij Bommen Berend op het terras. Met een kop koffie en heel soms een citroenjenevertje.

Van oorlog tot de Appie

Vanaf het terras heeft ze uitzicht op de Ebbingestraat, waar een gedeelte van haar leven zich heeft afgespeeld. Ze zat om de hoek op school. Haar eerste vriendje woonde in een zijstraatje, Bommen Berend is ook al jaren haar vaste plek en de oorlog heeft er zichtbare littekens achtergelaten. Toch geniet ze met volle van de haastige boodschappers, druk bellende zakenlui en flanerende studenten. Vooral het laatste bekoort haar. De jonge geest van de stad.

De aanstekelijke levendigheid, vrolijk stemmende gemoedelijkheid en nieuwsgierig makende veranderingsdrift van Groningen, worden volgens Co gewaarborgd door de imposante studentenpopulatie. Al eeuwen lang. Ze weet het zeker en smult ervan. Het liefst zo vaak mogelijk, vooral in de lente en zomer als de stad tot volle wasdom komt. Tegelijk begint het succes van de Groningen ook haar grootste tegenstander te worden.

Co fietsen studenten

Belegerd met fietsen

De groeiende belemmering om eem de stad in te gaan zit niet in ouderdom. De rollator zorgt nog voor genoeg mobiliteit. Het duurt alleen wat langer. De bijna onneembare vesting die Stad voor haar beging te worden, zit in al die bulten fietsen. Vooral in populaire studentenwijken als Schilderswijk en de complete binnenstad is het eigenlijk geen doen voor Co. De hopen stalen rossen puilen zo uit dat ze complete stoepen in beslag nemen.

Op de foto is dat niet zo’n probleem. Er is nog net genoeg ruimte en er ligt een fietspad naast. Weliswaar druk bereden, maar toch een stuk veiliger dan de rijbaan opklappen met rollator en het fragiele lijf. Dat is nogal een gehannes als de motoriek het laat afweten en er niemand in de buurt is om even te helpen. Stoepje af, weg op, voorkant van de rollator de lucht in, dan de achterkant en tot slot het lichaam nog. Lijn vijf zal er maar net aankomen.

Doe het voor Co

De oprukkende fiets is een bijkomstigheid van het succes van Groningen. We moeten ermee dealen. Het is geen doen om in de ganse stad ondergrondse fiestenkelders aan te leggen. Plus: die enorme rijen fietsen, de ongeorganiseerde bende van staal, het hoort wel een beetje bij de ‘grote’ stad. Het is ergens de romantiek van Groningen in de puurste vorm. Maar, hé: hou een beetje rekening met mensen die wat moeilijker ter been zijn. De stad is niet alleen van jongeren.

Hij is ook van Co. Wellicht nog wel meer dan van de vluchtige student die na vier jaar vertrokken is. Dus kijk een beetje om je heen bij het parkeren. Ga niet een complete stoep blokkeren als er tien meter verderop genoeg ruimte is. Of zet je fiets niet overdwars terwijl je hem ook strak tegen de andere aan kunt bonjouren. Een dikke rij fietsen voor de deur is geen geldig compensatiemiddel. Het is poep hebben aan Co. Ooit zijn wij allemaal Co.

Ga het gesprek aan ( comments)