Orgaantransport met loeiende sirenes onderweg naar UMCG gehinderd door grote groep studenten

Foto ter illustratie. Afbeelding: Witte Kruis Witte Kruis

„Ik stond met mijn mond vol tanden.” Een paar dagen later kan Theo* het nog steeds niet geloven. Onderweg naar het UMCG met een orgaan, opgepikt elders in het land, had hij nog maar een paar kilometer te gaan. Iedere seconde telde, maar op de Westerhaven stokte zijn rit. Een grote groep studenten negeerde zijn zwaailichten en sirene.

“Ik reed met de transportambulance langs de McDonald’s en opeens kwam vanuit de binnenstad een hele rits fietsende studenten,” vertelt Theo. “Ik zag ze aankomen, dus gaf ik nog een extra zwieper aan de sirene en zwaailichten. Het hielp niet. Ze reageerden er niet eens op.”

Hartstikke gek!

“Die studenten zijn hartstikke gek. Misschien zitten er wel een paar bij die medicijnen studeren.” Het zit de chauffeur hoog. “Ik ben met iets onderweg wat een leven kan redden. Het was al donker, dus ze moeten mij gezien hebben. Dit gaat alle perken te buiten.”

Dat zo’n ritje serieuze business is blijkt wel uit het feit dat het transport officieel aangevraagd moet worden. “Er moet toestemming voor komen, dan krijg je een spoednummer en na het afleveren moeten we direct weer afmelden. Het is niet zo dat ik daarna nog even snel met sirenes terug naar huis mag rijden.”

“Ik heb het nog nooit zo erg meegemaakt,” besluit Theo. “Collega’s hebben het in Groningen wel eens meegemaakt. Maar ik hoop gewoon dat als mensen dit lezen ze snappen dat ze uit de weg moeten gaan bij sirenes en zwaailichten. Als ik door was gereden waren er grote ongelukken gebeurd.” En waren er misschien nog meer organen nodig geweest.

*Theo is een gefingeerde naam. Vanwege de gevoeligheid van het onderwerp en privacy mogen we de echte naam van de chauffeur niet noemen, alsmede wat voor orgaan het was en wanneer het precies was.