Over ESNS dag 1: "Eurosonic verlicht je hart in de winter"

Orange Skyline op de Grote Markt.

Al zeven jaar woon ik in Stad, maar nog nooit heb ik ESNS full pull beleefd. Dat wil zeggen: ik pakte wel ‘s een gratis concertje op de Grote Markt, en dook nog wel eens de Vera in tijdens Jagersonic. Daar maakte ik voor ‘t eerst kennis met het duo Henk en Anguelique. Een optreden dat voor altijd op mijn netvlies geschreven staat. Maar de ervaring kwam, als ik sommige mensen mocht geloven, niet in de buurt van het échte ESNS. Tijd om daar verandering in te brengen.

Want met een toegangsbandje voor het officiële programma ben ik niet beperkt tot de Grote Markt, De Drie, Het Pakhuis, Warhol en Het Concerthuis. Dat is overigens nog maar een greep uit de locaties waar gratis wordt opgetreden, dus ook zonder toegangsbandje kun je echt wel genieten van ‘t Eurosonic-sfeertje. Toch gaan er nu ineens deuren voor mij open waarvan ik tot voor kort geen idee had wat er zich achter speelde.

Pro-tip: neem bier mee en andere proviand

En dus liep ik ook meteen tegen een van de typerende kenmerken van ESNS aan: rijen. „ESNS is ook wachten”, appte een vriendin in onze ESNS-app, speciaal aangemaakt voor dit event. Er zitten ervaren rotten in en een paar newbies, zoals ik. De vriendin heeft een pro-tip: „Doe een jas aan met goeie zakken voor ‘n blik bier of andere proviand.” Nu was een goeie jas sowieso een vereiste in de stromende regen. Maar inderdaad: met in beide zakken een blik bier en een paar mini-Marsjes in ons knuistje was het gewoon prima te doen in de rij. Zelfs in de regen.

NiEt TeVeEl PraTeN!

De eerste tent waar ik naar binnen ga is Huize Maas. Daar genoot een volle zaal van een optreden van The Vices. Een zaal vol liefhebbers: het hele optreden keken mensen gefocust naar ‘t podium. Beetje kletsen mag op zich wel, maar beter hou je eem je snavel.

Als het concertje afgelopen is, grijpen mensen naar hun telefoon, om het programma te checken. Want ondertussen is er op allerlei andere vette plekken alweer van alles gaande. Een deel van de groep huppelt richting Werkman College, achter het Schuitendiep. Sommigen willen sowieso ook nog even naar Simplon. En Vindicat. Daar zijn ze nog nooit binnen geweest, en hoe mooi dat dat kan met dit ticket. Als we om half 1 maar weer meeten bij Grand Theatre. Dat belooft een feetje te worden, weet een van onze pro’s.

Internationals Grunnings leren

Ondertussen nemen Sikkom-collega Ellen en ik nog even een videootje op: we leren internationals wat Grunnings aan. Tou eem Tammo! En nait soezen, deurbroezen en zo. Want internationals zijn er in overvloed tijdens ESNS. Uit alle hoeken van de wereld komen ze onze kant op, naar Grunn. Mooi toch. En allemaal brengen ze happy vibes mee. Check deze video maar.

BN’ers spotten

Zelf neem ik nog even een kijkje bij het gratis optreden van Orange Skyline op de Grote Markt. Ik ben gezegend met een perskaart dus mag het balkon betreden. En dat uitzicht, een bomvolle tent, waar studenten in witte blousejes headbangend voor het podium staan, is fenomenaal. Wat de ESNS-pro’s me trouwens ook hebben beloofd: BN’ers. Die banjeren ook gewoon deur Stad deze dagen. En jawel. Daar duikt Frank Evenblij op, helemaal echt, met dikke bakkebaarden en alles. Vinkje!

De Vindicat-bunker

Omdat ik door deze strapatsen de groep kwijt ben, duik ik even de bunker van Vindicat in. Daar staan een paar vrolijke koorballen achter de bar, die random Stadjers, jong en oud, biertjes in tappen. En ik denk: het zijn net mensen. Er speelt een Noorse heavy metal-achtige band. Hoewel ik daar helemaal niet van ben, klinkt het kneitergoed. Ik doe een poging naar het toilet te gaan, maar als ik de trappen in die richting afdaal, bedenk ik mij. De lucht is mij net iets te penetrant. Verder is het prima toeven bij Vindicat.

Spaanse vrouwen

Ik heb honger. Door naar Hoek, om eem een eierbal uit de muur te trekken. Lekker. Bij de buren, het Grand Theatre, duiken een paar van mijn crew-leden op. Net op tijd voor Tanxugueiras. En dat blijkt inderdaad een feestje. Drie Spaanse vrouwen zingen de longen uit hun lijf, en dansen alsof hun leven ervan afhangt. Wat ze doen is een mengeling van moderne en traditionele Spaanse muziek (en dans). Het heeft bijna iets Arabisch en brengt me helemaal in vervoering. Waar zie je dit nou!? Precies. Nergens. Maar wel bij ESNS. Gewoon in Stad. „ESNS verlicht je hart in de winter”, zei vriendin G.

Nooit meer naar huis

Dan de vraag of we niet eens moeten aftaaien. Vriendin L en ik besluiten van niet. Nog een keer duiken we de bunker van Vindicat in, waar de leipe Duitse teksten van Patrick Wagners van Gewalt de zaal vullen, onder begeleiding van twee vrouwen op elektrische gitaren. En daarna nog even door naar Vera, waar Afrikaanse muziek gemixt wordt met punk. Elk optreden is weer anders, maar het is allemaal te gek. Dit belooft wat voor de komende dagen. Ik ben eigenlijk al om.