Piet van Dijken draaft door: de week bekeken (5)

Piet van Dijken. Eigen foto

De week brengt mij onder meer in het rustieke dorp Scheemda, onder de rook van Winschoten, een dorp met verschillende supermarkten , maar ook een dorp met slechts één opticien, gelukkig wel een zaak met stijl, luisterend naar de naam Butiq. De eigenaren, Otto en Saskia Knoop, hebben OOG voor Design, vandaar dan ook dat voor zaterdag 5 november Design centraal staat. Getoond worden op deze dag de collectie van Anne & Valentin en de collectie van het chique merk Lafont. Van Lafont kies ik een bril met een wel heel speciaal verhaal, verteld door Patrick van Eldijk, de aanwezige Sales Agent van Lafont voor Nederland. Van hem hoor ik ook dat hij binnenkort een voor hem hopelijk vruchtbaar bezoek brengt aan mijn eigen opticien, te weten Woldringh Optiek in de Herestraat.

Coco Chanel, werkelijke naam Gabrielle Chasnel, geboren 1883 in Saumur, overleden 1971 in Parijs, was een Frans ontwerpster van damesmode en tevens de oprichter van het merk Chanel. Coco was de vriendin van de echtgenote van Jean Lafont, de man van de chique brillen. Regelmatig gingen de dames sherry drinken in een vooraanstaand Parijs etablissement. Als een soortement van eerbetoon heeft Lafont een bril op de markt gebracht met aan de voorzijde de overbekende Pied-de-poule print, de geruite vierkantjes met haakjes, meestal in zwart en wit, het stoffenpatroon dat nog steeds wordt gebruikt door Chanel en Dior en tot aan de dag van vandaag als très chique door de wereld van de mode fladdert. En laat ik nu in Scheemda op een zaterdagmiddag in november deze bril ontdekken. Voorwaar een mooi besluit van de week.

Omtrent het reilen en zeilen bij FC Groningen heeft collega Willem Groeneveld zondag op Sikkom al uitvoerig bericht, vandaar dat ik naadloos overga naar een droom die ik had in de nacht van donderdag op vrijdag. Het brengt mij als voetbaltrainer bij een clubje in het noorden van onze provincie, waar ik spelers de beginselen van het edele balspel probeer bij te brengen. Dit gaat helaas niet van de een op de andere dag en er is dan ook veel weerstand tegen mijn manier van coachen. De irritaties lopen vaak hoog op en ik vraag me af waarom ik hier in godsnaam aan ben begonnen, temeer omdat het ook nog eens allemaal onbezoldigd is wat ik voor de club doe. Beter gezegd, ik krijg er geen stuiver voor, net als bij meer dingen die ik voor de kat z’n viool doe. De eerste wedstrijd onder mijn leiding is uit tegen een altijd lastig team in de buurt van de Wildervanksterdallen. Daar waar je zo lekker kunt fietsen. De naam van de club heb ik helaas niet mee gedroomd, wel dat ze gele shirts dragen. Met een blauw V-teken. De einduitslag komt ook niet in mijn droom voor, wel dat er continu door de onzen tegen lat en paal wordt geschoten en dat de blauw-gelen steeds wel het net weten te vinden. Bij een 9-0 voorsprong legt de scheidsrechter vier minuten voor tijd de wedstrijd stil omdat er vanuit het niets een hond het veld oprent die het verdomd om de grasmat te verlaten. Wat er ook gedaan wordt, de hond laat zich niet vangen, waarna de scheids de wedstrijd affluit en de resterende 4 minuten volgende week alsnog moeten worden gespeeld. Tot zover.

Dan even nog het stelletje uit mijn buurtje dat elke morgen samen naar buiten komt om zich te prepareren op school en kantoor. Beiden met een net te grote tas onder de snelbinders en altijd twee zoenen bij het afscheid. Soms komt hij ook alleen de deur uit en wuift zij hem vanaf boven trouw vaarwel. Die twee houden écht veel van elkaar. Het is een tafereel dat hoort bij mijn ochtendritueel. Wanneer ik ze een morgen niet zie haspelen met tas en slot is mijn dag niet goed begonnen. Zij horen erbij, net als elke dag beginnen met koffie en twee beschuiten met roggebrood en kaas.

Door Piet van Dijken. Lees hier de rest van zijn oeuvre op Sikkom