Wieny Heeringa overleden: “Ik hoop dat de bekende tweelingzussen elkaar boven in de armen sluiten”

Wieny Heeringa (89) is vanochtend rond 6 uur overleden. De markante Stadjer leefde al acht jaar in rouw en verdriet nadat Henny, haar tweelingzus en alles, in 2014 naar de eeuwige jachtvelden vertrok.

De tweelingzussen vormden decennia lang een bijzondere verschijning in Groningen. Al ver voordat ‘ANWB-stelletjes’ en begrip was, waren de zussen het ultieme ANWB-stel. Ze leken in alles op elkaar. Van kleding tot kapsel, van motoriek tot stem. En van interesses tot chagrijnen.

Altijd samen

Ze trokken dan ook altijd samen op. Samen eem shoppen. Samen naar de kapper. Samen eten. Samen wonen. Samen een wandelingetje in de buurt maken. Tot het overlijden van Henny in 2014 een bruut einde betekende voor de innige band die de tweelingzussen hadden.

Over dat verlies is Wieny nooit heen gekomen, vertelt een buurvrouw. “Ze was zo verdrietig. Niks wilde of kon ze nog. Alleen maar huilen en rouwen. Met verschillende buren waren we bij de begrafenis van Wieny en we dachten allen dat Wieny snel zou volgen. Het heeft nog acht jaar geduurd, maar het is beter zo. Ze wilde al die tijd dood en naar haar zus toe.”

Heup gebroken

Drie weken geleden viel Wieny in haar huis aan de Peizerweg. Buren vonden haar, belden de ambulance en al snel bleek dat ze een heup had gebroken. “Ze is toen naar een verzorgingstehuis gebracht en daar is ze niet meer uitgekomen. Ze was al gebroken en verpieterde daar nog meer.”

De buurvrouw heeft tot slot nog een typerende anekdote. “Zal ik eerlijk zijn? Ik weet niet eens of Henny of Wieny vanochtend is overleden. Ik haalde ze altijd door elkaar. En ze maakten me het ook niet makkelijk. Zo waren ze een keer bij mij op de verjaardag en gingen ze snel van stoel veranderen toen ik gebak ging halen. Voor mij was het daarom altijd één: Henny en Wieny. Ik hoop dat elkaar boven in de armen sluiten. Ik weet het eigenlijk wel zeker.”

“Heel bijzonder”

Pauline Gombert kent de tweelingzussen ook al erg lang en deelt op Facebook een mooie herinnering: “Meer dan 60 jaar geleden zag ik ze als kind al lopen, hand in hand, stevig doorstappend, hun blik naar voren gericht. Ze droegen vlechten die synchroon bewogen, alsof ze aan een touwtje zaten. Heel bijzonder.

Rust in vrede zusjes Heeringa. Groningen verliest een van de meest kleurrijke inwoners. Of, zoals een oud-kerkgenoot van de dames zegt: “We zijn allemaal uniek, maar zij waren het uniekst van allemaal.”