Column | De wanhoop nabij, maar hoop doet leven. En vooral: Davit en Nune horen in Grunn

Na een moeilijke tijd (waar vriendin en ik nog eigenlijk nog steeds middenin zitten) lacht het leven me deze dagen weer eem toe en toch biggelen de tranen over de wangen.

Op vakantie in een prachtig land en sjokkend door een weldadige en historische stad geniet ik van heerlijke wijnen en fantastisch eten. Niks haalt me uit mijn positieve vibe, totdat ik een appje krijg van Sinan Can. Sinan is een bekende, maar dat doet er niet zo veel toe. Wat er wel toe doet: Sinan is in Den Haag.

Davit en Nune

Hij zit op de vloer van de IND in de Hofstad. Niet voor zijn lol of een nieuw programma, maar om op te komen voor de rechten van Davit (7) en Nune (9). Kinderen die Sinan tot voor kort niet kende, maar nu letterlijk en figuurlijk in zijn armen heeft gesloten. Het was zelfs Sinans idee om een sit in te organiseren.

Beide kinderen zijn in Groningen geboren. Ze hebben hier een enorm netwerk, wonen al jaren op hetzelfde adres en gaan ook al jaren naar dezelfde school in Beijum, waar ze tientallen vriendjes en vriendinnetjes hebben. Maar voor hoe lang nog? Als het aan de IND ligt worden ze eerdaags uitgezet naar Armenië, het land waar hun ouders van zijn weggevlucht vanwege oorlog.

Onbezonnen jeugd?

Een paar keer heb ik Davit en Nune ontmoet. Die ontmoetingen blijven me bij omdat het prachtige en slimme kinderen zijn vol levenslust en dankbaarheid naar Nederland. Maar ze blijven me vooral bij vanwege het onmenselijke onheil dat boven hun hoofd hangt. Die onzekerheid knabbelt de levenslust en het kind zijn weg bij kinderen. Die onzekerheid hangt als een zware sluier over hun jeugd, die onbezonnen hoort te zijn maar die bol staat van gruwelijke en niet voor te stellen spanning.

Die onzekerheid is niet te harden, niet te doen. Volgens de IND hebben Davit en Nune geen netwerk in Nederland en zijn ze buiten beeld geweest. Dat zijn volgens de staat de redenen waarom ze uitgezet moeten worden. Een gotspe. Een klucht. Een hele dikke en liegende middelvinger naar twee prachtige kinderen die in Stad horen.

Tranen met tuiten

Terwijl ik door de overweldigende stad slenter krijg ik foto’s binnen van de sit in. Ik zie Davit het spandoek rechttrekken, alsof zijn leven er vanaf hangt. Ik zie beide kinderen bij Sinan op schoot kruipen in de hoop dat de sterke presentator hen persoonlijk beschermt tegen de harteloze, zielloze en wat mij betreft rechteloze IND. Het grijpt me aan. Meer dan ooit. Een traan rolt over mijn wang. Even later stromen ze over mijn gelaat en druppen ze via de kin naar de hete stenen.

Misschien heeft het te maken met de instabiele situatie van mijn eigen leven, ik ben al een tijdje sneller geëmotioneerd dan normaal. Dat is wat leven onder spanning kennelijk met de geest doet. Het maakt fragieler en kwetsbaarder. Maar de spanning die ik nu een maandje in mijn leven heb, met dank aan de moordaanslag met brandbommen, valt in het niet bij de spanning die Davit en Nune ervaren. Uitzetting dreigt. Uitzetting nadert. Uitzetting naar een land waar ze de taal, mensen, steden en straten niet van kennen.

Strijdbaar en wanhopig

Het land waar ze geen vriendjes en geen toekomst hebben. Het land waar de fantastische familie Westra, die zich al jaren ontfermd over de kinderen, niet is. Ik zie Edwin Westra op de foto. Hij zit op een spandoek. De laatste maanden heb ik Edwin leren kennen. Een stoere Groninger met tatoeages en een ferme blik in de ogen. Maar ook een Stadjer met een enorm groot hart die zich al tijden, zeker na het recente overlijden van zijn vader (de Nederlandse opa van Davit en Nune) met alles wat hij (en de rest van de familie) heeft inzet voor Davit en Nune.

Edwin kijkt strijdbaar. De kinderen pakken ze niet van hem af. Maar voor het eerst zie ik ook wanhoop in zijn ogen. Het uur U nadert en de IND lijkt niet vatbaar te zijn voor argumenten, feiten en bewijzen. Over de rug van deze kinderen wordt een politiek spel gespeeld waarvan de uitkomst nog immer ongewis is, maar meer en meer neigt naar uitzetting.

Spannende weken

Op 30 september is de rechtszaak tegen de IND. Jurisprudentie spreekt niet in het voordeel van de kinderen. De Groningse rechtbank, die zich over de zaak buigt en moet afwegen of de kinderen hier blijven, schijnt vaak voor de IND ‘te kiezen’. Maar ondanks de wanhoop in Edwins ogen, de wanhoop in de ogen van Nune Davit, is er nog hoop.

Hoop dat Stad duidelijk maakt dat ze hier horen. Hoop dat de samenleving van zich laat horen. Hoop dat duidelijk wordt dat die kinderen wel een enorm netwerk hebben. Hoop dat de Grote Markt vol staat op 23 september als er wordt gedemonstreerd tegen het IND-besluit. En hoop dat de petitie de 40.000 handtekeningen haalt, zodat het lot van Davit en Nune wordt besproken in de Tweede Kamer.

Help je mee de hoop om te zetten in realiteit? Laat dan de 23e je gezicht zien op de Grote Markt en of onderteken de petitie.

Psst, hier meer afleiding: