Column | Het grote dilemma: weigeraars weigeren of niet?

Foto: ANP

Komende zondag om 09:20 is het zover. Het kostte me veertien telefoontjes en bijna anderhalf uur in de wacht. Maar de afspraak staat. Ik krijg mijn eerste dosis Pfizer toegediend. Vanwege mijn overgewicht val ik in een risicocategorie.  Ik word liever niet in dat hokje geplaatst, maar aangezien ik de kilo’s niet zomaar kan wegtoveren ben ik vooral erg dankbaar dat ik bijna aan de beurt ben.

Ik heb het afgelopen jaar mij zo veel mogelijk aan de maatregelen gehouden. Ben ik roomser dan de paus? Zeker niet. Maar ik zocht het gevaar niet op. Ik ging eerst niet en later minder bij 60-plussers op bezoek. Zeven keer stond ik in Martiniplaza omdat ik verkouden was. Zeven keer was de testuitslag negatief.

Er is voor mij maar één uitweg uit deze corona-ellende. En dat is vaccineren. Het is voor mij dan ook geen enkel dilemma om die spuit in mijn bovenarm te laten zetten. Liever gisteren dan vandaag. Maar in mijn omgeving denkt niet iedereen daar zo over. Mensen die mij zeer dierbaar zijn verzetten zich tegen de prik.

Ik lig daar van wakker. Misschien omdat ze te vaak ‘word wakker’ schreeuwden. Er is een uitweg. Maar er is een groep Nederlanders die het niet vertrouwt. Ze denken het zelf beter te weten, worden beïnvloed door hun omgeving of hebben iets gelezen op Facebook. Het vertrouwen in de overheid en de wetenschap is schijnbaar weg bij deze mensen. Deels gevoed door een regering die (inderdaad) een warrig en onduidelijk beleid voert.

Maar het zijn dezelfde mensen die wel in een auto stappen, terwijl er afgelopen weekend in Groningen een aantal zware ongelukken gebeurden. Ze stappen in vliegtuigen terwijl ze niet eens weten wie er achter de stuurknuppel zit. Ze roken. Ze drinken. Zetten tatoeages. Trekken zakken chips open en stallen hun geld op de bank. Omdat ze uiteindelijk vertrouwen in de goedheid van de mens en de wetenschap.

Toch weigeren ze het coronavaccin. Terwijl zonder prik we nog jaren in deze ellende zitten. Bedrijven daadwerkelijk failliet gaan en mensen van wanhoop van de hoogste flat zullen afspringen. Wat moet ik met deze mensen in mijn omgeving? De anti-vaxxers? De wantrouwers? We wonen in een vrij land en ze mogen natuurlijk een andere mening en visie hebben. Daar heb ik geen moeite mee. Maar de gevolgen zijn er ook.

Ik heb besloten dat ik de weigeraars voorlopig weiger. Ook al is dat dilemma groot. Want mijn liefde voor de ander overwint normaal gesproken. Deze groep brengt moedwillig de samenleving in gevaar. Ik ben naar alle waarschijnlijkheid snel beschermd tegen het coronavirus. Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet nog kan verspreiden. Ik wil geen doorgeefluik zijn van corona. En wanneer mijn omgeving moedwillig de prik weigert heb ik besloten ze voorlopig niet meer te ontmoeten.

Er is een oplossing. Ik snak naar ernaar. Maar lig er wakker van dat er mensen zijn die het terzijde schuiven. Ze hebben allemaal zo hun redenen. Prima. Het kan me ondertussen weinig meer schelen waar het op gebaseerd is. Maar bel mij dan voorlopig even niet. Laat mij met rust. Blijf thuis. Want ondanks dat onze regering oogkleppen opheeft en de blunders op elkaar stapelt heeft Hugo de Jonge in één ding wel gelijk: alleen samen krijgen we dit virus eronder.

Komende zondag rond 09:30 mogen jullie me feliciteren. Bij voorbaat wil ik de makers van het vaccin bedanken. Betekent dit dat ik niet meer kritisch ben op de farmaceutische industrie? Zeker niet. Er gaat genoeg fout. Betekent dit dat ik niet meer kritisch ben op de overheid? Zeker niet. Ze maken er bij tijd en wijlen een schaamteloze (of -volle zo u wilt) voorstelling van. Maar dat is geen reden niet mijn steentje bij te dragen aan de enige uitweg dit klotevirus te verslaan. Prikken.

Psst, hier meer afleiding: