Column | Mijn jeugdheld is mijn held niet meer en dat doet pijn

Martin Drent is mijn jeugdheld. Als ik aan hem denk, doemen fantastische momenten op. Dan scoort hij met een magnifieke schepbal tegen Feyenoord. Dan mijmer ik over zijn kwajongensstreken en zie ik trainer Van Dijk als een tuinkabouter. Maar dat is veranderd.

De held van weleer slaat zijn eigen status aan gort. Martin zit namelijk muurvast in de fabeltjesfuik. Al een hele tijd. Op zijn Facebookpagina, waar hij duizenden volgers heeft, worden de uitspraken steeds radicaler. Een paar keer ging ik ertegenin omdat de door hem gedeelde valse claims en complotten mensen op het verkeerde been zetten. De hakbijl gaat regelmatig in alle instituties die de democratie op de been houden. En dan niet met kritiek die stoelt op gegronde argumenten, wetenschappelijke feiten of harde data, maar met aantoonbare leugens.

De goegemeente

Dat kwam me op bakken stront te staan en uiteindelijk een ban. Dat gebeurt niet alleen bij mij, maar ook bij anderen die hun hele leven al supporter zijn van Martin. Niet per se door Martin zelf, die blijft doorgaans netjes. Maar de goegemeente gaat op zijn pagina volledig op in de meest absurde en kwaadaardige theorieën en gedraagt zich bijzonder naar richting mensen die dorsten daar wat van te zeggen. Martin laat het allemaal gebeuren.

Met de ban ben ik inmiddels blij. Want nu hoef ik de man, die mij regelmatig in extase bracht en de prachtige momenten bezorgde, niet meer te zien afglijden naar een bijzonder triest niveau. Want dat is gaande. Martin vergelijkt in zijn meest recente post de aanpak van corona met de vervolging van de Joden, Auschwitz, de holocaust en het dragen van een Jodenster. Door velen wordt Martin vervolgens omarmd als ‘eindelijk iemand die de waarheid spreekt’.

Gelukkig komt er kritiek op los. Dat zint Martin dan weer niet. Die komt terug met deze reactie: “In de oorlog keken sommigen ook de andere kant op.” Mijn jeugdheld ondermijnt de volksgezondheid met zijn feitenvrije en kwalijke geblaat dat hij op zijn volgers uitstort. Mijn jeugdheld geeft iedereen die kampt met corona of de gevolgen daarvan een klap in het gezicht. En de slachtoffers, overlevenden en nabestaanden van de holocaust een trap na.

Stemt verdrietig

De herinneringen aan de cultvoetballer, aan de goals, aan de streken, aan de overwinningen worden weggevaagd door deze strapatsen. Dat doet pijn. Dat doet verdomde veel pijn.

Dit stuk is niet om gal te spuwen. Niet om Martin weg te zetten. Maar als weerwoord tegen de waanzin. Als uiting van verdriet.

Update

Martin Drent heeft de bewuste post verwijderd op zijn Facebookpagina en maakt excuses:

“Het was niet mijn bedoeling om mensen te kwetsen en daarom heb ik mijn vorige post verwijderd! Ik realiseer me dat ik hiermee mensen heb geraakt, dus sorry daarvoor. Het ging mij niet om de vergelijking de 6 miljoen joden die vermoord zijn, maar om aan te geven dat we waakzaam moeten zijn”

In dat laatste heeft Martin gelijk. We moeten waakzaam zijn voor onze vrijheid en de corona-aanpak uiterst kritisch benaderen, want het piept en kraakt met veer rechten. Maar we moeten vooral geen olie bestaande uit onzin, hoaxes, aantoonbare leugens en abjecte vergelijkingen op het vuur gooien.

Psst, hier meer afleiding: