Column | NS en ProRail steken een dikke middelvinger op en dat doet pijn

Een NS-trein (voor Leo: een koploper) op het Hoofdstation van Groningen. Uit een tijd dat er wél treinen reden. Foto: Archief

Het is in Nederland al sinds 1839 een optie en toch is het niet makkelijk om er voor uit te komen. In de familie ben ik een paria en op feestjes kijken andere mensen van mijn leeftijd mij schamper aan. Als ik in het Zuiden of in de verre boze Randstad ben en ik heb de moed verzameld het te vertellen valt er eerst een ongemakkelijke stilte.

Daarna volgt standaard een ‘dat meen je niet’ of ‘echt waar’. Als ik vertel wat het mij kost en al gekost heeft volgen discussies. Dan moet ik mij verdedigen. Uitleggen dat het een vrijwillige keuze is. Dat ik mij los heb gemaakt van de standaard en zo mijn beweegredenen heb om, ondanks alle tegenwind, het toch te doen.

Ik ben een treinreiziger. Met abonnement. Er omheen draaien heeft ook gewoon geen zin. Zo, dat lucht op. Nu weet iedereen het. Ik heb geen auto voor de deur staan. Geen rijbewijs in de portemonnee. Iedere keer wanneer ik bij de bloemist op de hoek een pakketje ophaal en zij mij om mijn rijbewijs vraagt en ik geef mij OV-chipkaart krijg ik ruzie.

De treinreiziger heeft het momenteel lastig. En hij heeft het al zo moeilijk. Stel je toch eens voor dat Rijkswaterstaat twee weken lang de A28 zou afsluiten tussen Groningen en Meppel. Ondanks dat de Groningse tamtam Den Haag altijd te laat bereikt, zouden er snel Kamervragen volgen. Waarom niet de werkzaamheden in stukjes opbreken? Waarom zo’n lang stuk? Hoe moeten de mensen in vredesnaam omreizen?

ProRail doet het gewoon. Even door de zure appel heen bijten. Ze realiseren zich niet hoe moeilijk ik het al heb op feestjes. De beelden van de overvolle playmobiltreintjes van Cry me Arriva tussen Stad en Leeuwarden werken niet mee. Trotse bolidebezitters appten mij al. Ik had toch altijd zo’n grote bek over dat treinreizen zo fijn is? Gelukkig kantelde bij Assen deze week een vrachtwagen en stond betreffende persoon een uur in de file. Há!

Voordat ik stukjestikker voor Sikkom werd heb ik vele jaren bij NS gewerkt. Heb ze on- en offline verdedigd. Nog steeds heb ik een geel-blauw hart en krijg ik een heel apart gevoel van binnen bij het horen van een fluitje en wordt ik dagelijks wakker met de NS mashup. Luister maar en je zal me begrijpen.

Toch is het niet o.k. wat NS mij en mijn lotgenoten flikt. Al jaren rijdt het semioverheidsbedrijf van en naar Groningen met te korte treinen. Ik realiseer mij onmiddellijk dat ik de beeldvorming nu nog verder verneuk, maar ze doen het zelf. Ik ben al langer geswitcht naar een 1e klas abo’tje. Maar ook vanuit de rode stoel zie ik hoe het plebs bij elkaar op schoot moet zitten om van A naar B te komen.

NS heeft ongeveer al haar materieel en mankracht ingezet voor een wereldtuinbouwtentoonstelling in Flevoland. Daardoor lopen moedige treinreizigers in nota bene Friesland in de fuik. De beelden gingen de wereld al over. Ik heb geen zin om de calimero-eierdop op te zetten, maar je zou bijna denken dat er een complot is om ons d’r onder te kriegn. Dat dat nog eens een plek zou krijgen op dit platform.

Daarom een oproep aan alle medetreinreizigers. En laten we er maar gewoon een Peter Jan Rensje ingooien. Geef nooit op! Wij weten dat het meestal wél goed goed. Maar dat posten we niet. Het is pas nieuws als het misgaat. En terecht. De manier waarop ProRail en NS richting Groningen deze weken een dikke middelvinger opsteken is ongehoord. Het doet pijn.

Door jarenlang oefenen was ik de schaamte voorbij. Zoals opa’s en oma’s pasfoto’s van hun kleinkinderen pontificaal in de portemonnee hebben toonde ik mijn gele pas aan één ieder. Al wapperend zwierde en zwaaide ik door het land. Maar toen ik afgelopen week op een nacht om 02:38 uur met een zogenaamde snelbus (…) weer terug in Stad was had ik het zelfs even gehad.

Mijn OV-chipkaart ziet eruit als de Bijbel van een gereformeerde ouderling. Door het vele gebruik zijn scheurtjes en beschadigingen ontstaan. Ze staan symbool voor mijn huidige relatie met Nederlandse Spoorwegen. Ik hou ‘m de komende tijd maar even angstvallig verborgen. Ik heb nog liever dat een ander ziet dat ik een seizoenkaart van FC Groningen heb. Dan weet je zeker dat je het te bont hebt gemaakt.

Psst, hier meer afleiding: