Column | Vindicat ligt onder een vergrootglas, maar is het niet te makkelijk om ze maar gewoon te cancelen?

Foto: ANP

Er was de afgelopen tijd weer veel te doen om en rond het Groninger Studenten Corps Vindicat atque Polit, over het algemeen beter bekend als Vindicat. Al jaren is er een meer haat- dan liefdeverhouding en er lijkt dan ook bijna geen route meer naar nuance.

Ze liggen onder het zogenaamde vergrootglas. We kennen ‘m allemaal. In een wereld gedomineerd door de snelle veroordeling op sociale media ontstaat rapper dan ooit beeldvorming. En met de geringste misstap sta je aan de verkeerde kant van de scheidslijn.

Ik moest in dit kader terugdenken aan mijn eerste schreden in het kleuteronderwijs. Al weer heel wat jaartjes geleden deed ik een poging de PABO succesvol af te ronden. Ik moest ook stage lopen bij de kleuters. Met mijn bijna twee meter en volumineuze gestalte vond ik het best spannend hoe de kinderen op mij zouden reageren. Ik had tot dat moment in andere stages de onderbouw systematisch genegeerd.

Ik zal nooit vergeten wat er die eerste ochtend gebeurde. Zo zelfverzekerd mogelijk liep het kleuterlokaal binnen om me voor te stellen aan de – uiteraard – kleuterjuf. Ze was bijna pensioengerechtigd en keek me streng aan: “Pas op jij,” was het enige wat ze zei. Ik was totaal in verwarring. In de pauze vroeg ik haar wat ze hiermee bedoeld had. “Jij bent een man, en zij zijn kinderen. Dus kijk uit wat je met je handen doet.”

Ik weet nog hoe verdrietig ik was die eerste stagedag. Ik heb het van me afgeschud en ben daarna gewoon mijn eigen gang gegaan. Binnen een paar dagen was ik het klimrek van de klas, wilden vooral alle jongetjes bij mij op schoot zitten en verkleedde ik me voor de dames als prinses. Ik bleek op die school de eerste kleutermeester in 15 jaar te zijn en toen mijn leertijd erop zat nam ik met een brok in mijn keel afscheid.

Ik ontdekte tijdens mijn stageperiode dat er een aantal jochies waren die zonder vader opgroeiden. Ze waren er vandoor, bemoeiden zich niet met hun kinderen of zaten in de gevangenis. Ik kwam erachter hoe belangrijk een mannelijk rolfiguur in hun leven was. Ik ben na al die jaren nog boos op die kleuterjuf om het stigma dat ze me probeerde aan te praten. Het misplaatste vergrootglas.

Mensen die mij al wat langer kennen weten dat ik gelovig ben. En FC Groningen-supporter. En journalist. En weduwnaar. Allemaal zaken die je definiëren. Die onderdeel zijn van je identiteit. Of misschien wel je identiteit bepalen. Maar het zet je ook in de spotlights. Want gaat het allemaal wel samen? Hoe kun je nou gelovig zijn en naar FC Groningen gaan? Of zondag ook nog eens. Daar is ‘ie weer. Het vergrootglas.

Wanneer je een mening geeft en je niet verstopt achter een anoniem account ben je voor je het weet een hypocriet. Je zegt dit maar doet dat. Vorig jaar twitterde je dat en nu dit. Laatste zei iemand zelfs tegen mij dat ik wel heel uitbundig het leven vierde terwijl mijn vrouw nog geen drie jaar geleden overleden is. Weer dat vergrootglas. En laatst vroeg iemand mij of ik problemen had met homo’s. Want ik ga naar de kerk. En dan haat je homo’s. En die gaan naar de hel. Weer die loep van vooroordelen.

Wanneer ik naar een uitwedstrijd van FC Groningen wil kan dat niet op de manier zoals ik dat wil. Want lokale driehoeken zien iedere uitsupporter als een last. Er worden verregaande vrijheidsbeperkingen opgelegd. Het overkomt je wanneer je behoort tot een bepaalde groep. Iedere voetbalsupporter is een hooligan. Iedere moslim wil de sharia invoeren. En iedere kleutermeester heeft foute gedachtes bij kinderen. Weer die lens van eenzijdig- en bekrompenheid.

Ik zag voor de camera’s van Powned de SP-fractievoorzitter in de gemeente Groningen, Jimmy Dijk, roepen dat Vindicat Stad uit moet. Weg ermee. Cancelen die hap. Nu het vergrootglas op ’t corps ligt moet je schijnbaar het ijzer smeden als het heet is. Mijn gedachten gingen terug naar een mooie voorjaarsdag in april. We zaten nog volop in de coronazooi en het jaarlijkse daklozendiner van Vindicat kon niet doorgaan.

Ik ontmoette Roemer van Vindicat op de hoek van de Grote Markt en Martinikerkhof. Hij deelde, samen met een aantal corpsgenootjes lunch uit aan de daklozen van de stad Groningen. “Ik wil zo graag iets teruggeven aan deze stad,” vertelde de student. “Het is een voorrecht hier te mogen wonen en studeren.” Het plezier straalde er bij de studenten vanaf, maar de achterliggende gedachte werd niet vergeten. “Het is voor ons ook een raar jaar,” vertelde een andere studente. “Maar hoe moet dat wel niet zijn voor daklozen? Ik kan me voorstellen dat juist zij de connectie met de medemens missen.”

Collega Willem schreef eerder deze week over wat Vindicat toevoegt aan onze mooie stad. En dat is stiekem best veel. Maar er is ook die andere kant van het verhaal. De ongelooflijke teringzooi die ze er vorige week van maakten bij een feest. En er zijn wel degelijk supporters van de FC die zich als randdebielen gedragen. En er zijn helaas in het onderwijs en de kerk mannen geweest die niet van jonge kinderen konden afblijven. En ja. Er zijn christenen die werkelijk denken dat je homo’s kan ‘genezen’.

Ik heb ze ook. Vooroordelen. En ik merk hoe makkelijk ik iemand of een bepaalde groep mensen onder het vergrootglas leg. Ik was ook pissig vorige week na het zoveelste Vindicatincident. Maar toen moest ik terugdenken aan Roemer. Ik baal soms best van kritiek op de/mijn kerk. Maar dan kan ik ze wijzen op de liefde en ondersteuning die ik kreeg na het overlijden van mijn vrouw. Ik baal soms van mafkezen bij FC Groningen. Maar ik kan niet zonder mijn cluppie en geniet als de Noordtribune als een kolkende massa achter het team staat.

Het leven zit vol met tegenstellingen, hypocrisie en vooroordelen. U leest het. Ik doe er volop aan mee. En heb er dagelijks mee te maken. Het houdt mij en ons bezig. Sterker nog, het neemt onze levens over. Het vingertje wijzen. Altijd alles maar tot in de treurnis willen duiden. Maar vergeet daarbij niet af en toe ook even in de spiegel te kijken. Want anders zou het zomaar eens kunnen dat je de splinter in andermans oog wel ziet, maar niet de balk in je eigen.

Psst, hier meer afleiding: