Daar komt die mafkees weer met zijn camera

Loflife 8

Zijn foto’s hangen aan de Grote Markt, achter de ramen bij Vindicat, en dat terwijl hij nog geen twee jaar fotografeert. Toch staat Loflife, oftewel Wim Mijlof, stevig met beide voeten op de straatstenen.

“Ik wil laten zien dat juist kleine dingetjes gelukzaligheid kunnen brengen. Ik ben altijd op zoek naar paradijsvogelachtige mensen.” Zijn werk zal drie maanden blijven hangen, waarna het geveild wordt en een andere fotograaf de kans krijgt zijn of haar werk te laten zien.

Lucky Strike

Wim wijst naar één van de foto’s die pronken op de geluidswal van de studentenvereniging. Een dakloze man leest in het zonnetje de strips achter op de krant. Naast hem ligt een pakje Lucky Strike.

“Hij draagt een Vindicatpet. Dat vonden ze daar wel leuk. Ik hoop dat ze hem zelf kopen, ze hebben toch geld zat! De opbrengst van de veiling gaat naar een goed doel. We weten nog niet welke, maar ik houd het het liefst binnen Groningen. Ik ben verkocht aan de stad.”

Loflife

Van opsmuk houdt deze straatfotograaf niet. Hij is aandachtig, opmerkzaam. De paradoxen, de bijzonderheden, de schoonheid van uitschot: het springt hem in het oog en hij kan het aanwijzen.

“Kijk, die schaduw! Zie je die kleuren? Is dat niet vreemd? Wat zou zij daar doen?” In Wims beleving spelen er duizend kleine verhalen om hem heen. Als ze mooi genoeg zijn, legt hij ze vast en wat wij niet zien als we haastig een boodschap doen, zien we wel in zijn foto’s.

“Toen ik net begon deed ik ook wel aan landschapsfotografie. Maar ik vind de stad toch interessanter. Zoals die stok daar in die prullenbak, dat vind ik mooier dan een boom,” zegt Wim.

Loflife

Moet dan maar

Hij houdt van het contrast tussen licht en donker. Zoals Rembrandt? “Nou, dat is natuurlijk niet te vergelijken. Maar zoiets ja. Hoewel ik Hiëronymus Bosch altijd interessanter heb gevonden. Op zijn schilderijen gebeurt veel meer. Je vraagt je af wat die man geslikt had.”

Niet iedereen is er blij mee om gefotografeerd te worden. Soms wordt er wat gemord bij een onverwachts kiekje. “Maar als je zelf open en gemoedelijk bent en uitlegt wat je doet, hebben de mensen die hier wonen er meestal geen probleem mee. Mensen uit Groningen zijn toch wat soberder, ‘back to earth’. Als ik dan vraag of ze het goed vinden, zeggen ze ‘moet dan maar’.”

Inmiddels herkennen veel Groningers hem al. “Dan zeggen ze ‘kijk, daar komt die mafkees weer met die camera’.” Zichzelf serieus nemen als fotograaf doet Wim niet. Hij beschouwt zichzelf als hobbyist, maar in de praktijk is hij in zijn hele wezen fotograaf.

Loflife

Hun levensverhaal in hun ogen

Op zijn Facebookpagina prijkt een quote: ‘A photograph is a moral decision, taken in one eighth of a second – Salman Rushdie’. “Dat heeft verschillende betekenissen voor mij”, legt Wim uit. “Het verwijst naar de snelheid van een camera, de beslissing om wel of geen foto te nemen, en naar wat je voor je gevoel wel of niet kunt maken. Ik vind dat een straatfotograaf niet het leed van anderen hoort te gebruiken. Daar denk ik veel over na.”

Een veelschieter is hij niet. Een middag door de stad lopen levert vaak maar één of twee foto’s op. “Ik ga niet voor gelukstreffers.” De Londense fotograaf Lee Jeffries, die portretten maakt van dakloze mensen, is een voorbeeld voor hem. “Hij kan hun ziel vastleggen. Hun ogen vertellen hun levensverhaal. Dat zou ik ook graag doen.”

Door Annejet Fransen – foto’s: Wim Wim/Loflife (checken voor meer fijne plaatjes!)

Loflife 1
Loflife 26 Wim Mijlof
Loflife 16

Ga het gesprek aan ( comments)