Wie heeft Daniël niet zien scootmobielen in Groningen?

Daniel

Dagelijks kart Daniël door de stad op zijn scootmobiel. De 57-jarige Stadjer valt op. Hij heeft altijd een dikke sigaar tussen zijn lippen, een petje diep over zijn hoofd getrokken en zijn stoel staat zo ver mogelijk naar achteren. Waardoor het lijkt alsof hij in een stoere racestand zit.

Is niet zo. Daniël heeft de ziekte van Bechterew. Al zijn kraakbeen verandert langzaam maar zeker in bot. Hij kan simpelweg niet in een andere houding zitten. “Ik heb het al mijn hele leven, maar pas sinds ’98 weet ik het,” vertelt hij. In die tijd is Daniël nog volop aan het werk, maar dat gaat steeds moeilijker. “Ik had veel pijn en kon daardoor amper slapen. De vermoeidheid brak me op.”

Lang leve de scootmobiel

Bezoek aan de dokter geeft duidelijkheid. De prognose is somber en gemeen. Daniël wordt steeds minder bewegelijk. De nek draaien of de arm uitsteken lukt amper meer. Het kraakbeen, dat zorgt voor flexibiliteit tussen de gewrichten, is zo hard als beton. “Ik heb mensen met deze ziekte gezien die een dikke bochel hebben. Ziet er niet uit, maar dat krijg ik ook.”

Het is een schrikbeeld, maar Daniël kan prima met zijn ziekte leven. Zeker sinds hij in het bezit is van de scootmobiel. “Thuis werd ik gek. Ik kon niets en hing maar een beetje op de bank. Nu kan ik de stad in. Met deze accu kan ik 55 kilometer rijden. Ik kom overal, maar het liefst in de binnenstad waar van alles gebeurt. Soms zet ik mijn wagen even stil en geniet ik.”

Altijd in de weer

Naast chillen in de stad, gaat Daniël een dag in de week naar de dagbesteding op het talentencentrum van de Noorderbrug. “Ik doe daar van alles. Zoals schilderen en boccia spelen. Ik zit misschien wel in een scootmobiel, maar ik zit niet stil. Ik ben altijd bezig en daardoor heb ik nog veel plezier in het leven. En ik ben al oud hè, 57 jaar. Ik heb al vele mooie jaren achter me. Ik ben tevreden en gelukkig.”

Ga het gesprek aan ( comments)