Lief dagboek: De Toeter viert dertigjarig bestaan en ik raak mijn tas kwijt

Lief dagboek, Groninginnedag 2017, het eerste feestje van z’n soort. Mooi man! Niet alles verloopt even soepeltjes, maar de kinderziektes gaan er met de tijd wel uit. Gelukkig viert whiskeycafé De Toeter als klapper op de vuurpijl haar dertigjarige bestaan en raak ik mijn tas kwijt met alles erin.

Kartonnen tenten op de Grote Markt, craft bier bij Bax, Jeneverfestival en nog veel meer Gronings genot. Een grauwe dag, maar zeker geen sombere feestjes. Overal is het druk. Wellicht door de TT, maar zeker ook door het terugkerende volk dat met weemoed terugkijkt op mooie tijden.

Ik ging bijna nuchter naar een bierfestival

Mijn oorspronkelijke plan is om naar het bierfestival van Bax te gaan aan de Ossenmarkt. Daar worden verschillende soorten ambachtelijke bieren geschonken. “Ik weet een mooie kop voor je artikel, Teo”, roept Willem door de telefoon. “Ik ging nuchter naar een bierfestival!”

Toch blijf ik plakken bij de releaseparty van de Groningse rapper Roberto Tan. Zijn nieuwe plaat Dansen in de Regen is een pareltje waarin de wordsmith een andere weg inslaat. Meer liedjes, meer melodie, minder recht toe recht aan raps. Je had erbij moeten zijn.

Een blik op de klok en het is me duidelijk: dat bierfestival wordt niks meer. En nu dan? Gelukkig hebben fotograaf Jasper en mijn vriendin een beter plan. “Café De Toeter is vandaag jarig! Dertig jaar. Biertje doen? Uh, colaatje voor jou dan.” Goud, mien jong.

Café De Toeter dertig jaar

De drukte voor het café is aanzienlijk. Oude gasten, jonge bezoekers, het loopt allemaal wat door elkaar heen. Binnen worden guilty pleasures als Backstreet Boys, Journey en Van Halen gedraaid. Wij nemen plaats op het ietwat rustigere terras. Het mooiste terras van Nederland, welteverstaan.

Als blijkt dat dit feestje ook nog eens een reünieparty is, kan de avond niet meer stuk. Goed bedacht tijdens Groninginnedag. Iedereen komt dan toch terug. Waarom ook niet even naar je oude stamkroeg gaan? Het whiskeycafé bestaat al sinds 1987. Zo, dat is bijna zo lang ik leef, besef ik. Netjes hoor.

Chillen

Chilli-cheese hapjes, Mooie Nelletjes en een spa rood. Heerlijk even van Groninginnedag nagenieten. Een zeurende hoofdpijn begint op te komen. Ik negeer het. Niet zuipen en wel koppijn. Ja dikke doei eem. Met mijn blik zoek ik huidige eigenaar Maik van Heerd.

Foto Jasper Bolderdijk

 

Maik is de kroegbaas die je alles kan vertellen over bierbrouwen, whiskey en waterstofboten. Uit mijn ooghoek zie ik hem naar buiten lopen, maar voordat ik kan opstaan en naar hem toe kan gaan, is de beste man alweer verdwenen. Biertje in de ene hand, schouderklopjes uitdelend met de andere.

Dikke kater

We besluiten na de laatste ronde huiswaarts te keren. Het is wel mooi west zo. Ik waggel van vermoeidheid naar de wc, terwijl mijn partners in crime schreeuwen om Hasret. Het begint te regenen als ik weer buiten ben. Typisch. Fuck die night snacks. We trappen in stilte naar huis.

Mijn kater klapt er ’s ochtends hard in. Waar is mijn tas? WAAR IS MIJN TAS! Alles zit erin. Laptop, paspoort, vaporizer, zonnebril, lege fles spa rood, geplette banaan. Totale black-out en lichtelijke paniek. Fuck die shit, hoe kan dit nou?!

Karma

Mijn karma kan nooit zo slecht zijn dat ik alles in één keer kwijt raak, zeg ik tegen Jasper aan de telefoon. “Je hebt je telefoon nog”, troost mijn fotovriend me. Bedankt, man. “Al bij De Toeter gevraagd?” Nee. “Ik app ze wel even.”

Vijf uur van gedwongen ontspanning later, loop ik met mijn tas weg bij het whiskeycafé. Wat een kroeg! Niets aan het handje. Zo zie je maar weer, lief dagboek. Karma’s only a bitch when you are. Groningen neemt en Groningen geeft. Topstad! Wie wil hier nou met piepende banden naar Amsterdam wegrijden? Ik niet.

Ga het gesprek aan ( comments)