Van die dingen: Berlijn, bedankt. Je was geweldig!

“De hele wereld draait niet om jou, jongedame!”, zei mijn moeder vroeger. Dat wist ik wel. Ik wist het wel maar voelde het pas voor het eerst op mijn negende verjaardag.

Ik werd wakker en lag een tijdje stil in bed. Er was iets vandaag. Er was iets, maar ik kon het me niet herinneren. 
Het was mijn verjaardag. Ik was, al duurde dit maar even, mijn eigen verjaardag vergeten. Ik voelde me niet jarig. Ook niet nadat ik me dit herinnerde. Ik was jarig maar er gebeurde niets. Het was gewoon weer dag. En ik was op deze dag jarig. Meer niet.

Voor mijn klasgenootjes was ik niets meer dan een traktatie en voor de juffen niets meer dan een kind met een doosje Merci’s en een stickerkaart. Niemand had van de zenuwen slecht geslapen, niemand was extra mooi aangekleed, niemand was anders. Niets was anders. Het schoolplein voelde groot en ik voelde me klein.

Vandaag las ik het weer: “Berlijn, bedankt. Je was geweldig!” Daaronder een semi-spontane foto met bierpul. Ik voelde de irritatie opborrelen en voordat ik het wist schreeuwde ik tegen mijn beeldscherm: “De wereld draait niet om jou, jongeman!” 
Alsof heel Berlijn dagenlang aan het voorbereiden was. Alsof ze vergadering na vergadering hebben gehouden. 
“Jongens, we krijgen bezoek en niet zomaar iemand! Hoe gaan we dit doen? Wie maakt de muur schoon? Wie zet het bier koud? Hoe zit het met de selfiebelichting in de stad? Werkt de wifi? Welke feesten hebben we op de planning? Zijn we hier klaar voor jongens?”

Maar dat deed Berlijn natuurlijk niet. Want dat zou heel raar zijn. Je bent namelijk niets meer dan één van de zo veel mensen die een bezoekje aan Berlijn brengt. Één van de zo veel die in een Biergarten met een gigantisch glas bier zit en de hele tijd jolig: “tjuusies!”, roept. Een kind met een stickerkaart en een doosje Merci’s ben je. Meer niet, jongeman.

Door: Lara Harbers, Lara is opgegroeid in Groningen, was werkzaam als docent en nu actief als freelance presentatrice en schrijfster. Lara speelt elke week Rummikub, komt tot rust in kringloopwinkels en schrijft brieven met haar vierkleurenpen. Voor Sikkom schrijft ze stukjes, zonder pen, op een laptop. Over twee weken weer een nieuwe “Van Die Dingen”

Jou ook iets opgevallen? Iets meegemaakt? Of moet je gewoon wat kwijt? Mail ons je columns, video’s of ander leuks!

 

Ga het gesprek aan ( comments)