Van die dingen: ik vind je leuk

Sinds een paar jaar heb ik besloten om “Ik vind je leuk.” te zeggen. Natuurlijk wel tegen iemand die ik daadwerkelijk leuk vind. Anders is het raar.

Met dit kleine zinnetje kan je namelijk een hele hoop gedoe voorkomen. Het is een kwestie van heel even dapper zijn en dan niet wegrennen. Natuurlijk kwam ik niet zo maar op dit idee. Hiervoor moest ik eerst een absoluut dieptepunt bereiken.

Dat dieptepunt was een paar jaar geleden toen ik met een stijve nek uit de filmzaal liep. Ik had twee uur lang vanuit een klapstoeltje naar een langzame film over monniken gekeken. Ook was ik bij de inleiding van de film geweest. Nou is dat natuurlijk helemaal niet erg als je het daadwerkelijk interessant vindt hoe Franse monniken, midden jaren negentig,  in Algerije leefden. Dat was bij mij alleen niet het geval. Ik zat daar niet in mijn mooie jurkje omdat ik mijn kennis over religieus idealisme wilde vergroten.

Ik zat daar omdat ik iemand leuk vond. En die iemand had een maand geleden op Facebook aangegeven dat hij naar deze film over monniken zou gaan. Dit was dus mijn kans. Mijn kans om heel toevallig in dezelfde ruimte te zitten.

Dat was me namelijk al eens keer eerder gelukt. Toen had ik mezelf ervan overtuigd dat ik heel dol op huiskamerconcerten was. Dat waren dan wel alleen de huiskamerconcerten in zijn lievelingskroeg. Maar dat was puur toeval, natuurlijk. Een uur lang zat ik op een oud Perzisch tapijt tegen mijn huisstofmijtallergie te vechten. Een uur lang had ik stilletjes geoefend wat ik zou zeggen. Uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar om zo nonchalant mogelijk “Hey, jij ook hier?” te zeggen. “Ja.”, was zijn verassende antwoord.

Toch was dit “ja” voor mij genoeg om mezelf vervolgens naar een film over monniken te slepen. De leuke jongen in kwestie had alleen besloten niet naar de inleiding noch naar de film te gaan. Wel was hij bij de afsluitende borrel. Samen met zijn vriendin.

Dat was de druppel. Ik beloofde mezelf die avond, wrijvend over mijn stijve nek, dat ik er niet meer om heen zou draaien. Geen omwegen en laffe constructies meer voor mij. Ik zou gewoon “Ik vind je leuk.” zeggen.

En daar heb ik me aan gehouden. Ik heb het sindsdien gewoon gezegd. Soms dronken, soms bijna onverstaanbaar, een keer aan de telefoon en de laatste keer met een behoorlijk stuk spinazie tussen mijn tanden. Dat laatste ontdekte ik toen er twee blauwe ogen naar mijn gebit staarden. “Er zit iets is groens tussen je tanden.”, was nou niet bepaald de reactie waar ik op gehoopt had.

Maar spijt heb ik hiervan nooit gehad. Wel van dat concert en die kutfilm.

Door: Lara Harbers, Lara is opgegroeid in Groningen, was werkzaam als docent en nu actief als freelance presentatrice en schrijfster. Lara speelt elke week Rummikub, komt tot rust in kringloopwinkels en schrijft brieven met haar vierkleurenpen. Voor Sikkom schrijft ze stukjes, zonder pen, op een laptop. Over twee weken weer een nieuwe “Van Die Dingen”

Jou ook iets opgevallen? Iets meegemaakt? Of moet je gewoon wat kwijt? Mail ons je columns, video’s of ander leuks!

Ga het gesprek aan ( comments)