Eem noar… Club IIWII: stukje Berlijn in Stad met fucking briljant uitzicht

Groningen heeft sinds een tijdje een hele vette (nacht)club op acht hoog, met subliem uitzicht over de stad. Club IIWII (It Is What It Is) viert 24 mei alweer het laatste feestje, en dat is doodzonde.

IIWII zit in The Big Building achter het hoofdstation. Het oude gebouw van PTT is omgetoverd tot een walhalla voor start-ups. Er zit van alles, waaronder de skybar, maar niet lang meer. Binnenkort gaat het pand tegen de vlakte omdat het stationsgebied volledig op de kop gaat. Daarom gratis advies: ga erheen, nu het nog kan.

Pronkjewail met golden rand

Want IIWII is een pareltje. Het is rauw en puur. Het is een stukje Berlijn in Groningen. Niet heel erg bekend, maar dat maakt de club alleen maar mythischer. Dat begint al als je vanaf de Hereweg op het spoorviaduct een blik naar rechts werpt. Die kant moet je opkijken, want fijne bassen en lichten trekken de aandacht.

Alle fietsers op het stukje Hereweg zijn onderweg naar het feestje en kijken met een grote en gretige glimlach naar de achtste verdieping. Bovenin de toren dansen silhouetten voor de discolichten, die tot honderden meters in de omtrek te zien zijn. Opzwepende technodeuntjes maken het plaatje en de zin compleet.

Uitzicht – foto geleend van IIWII op Facebook

Vol is vol

Voor de Big Building staat een rij fietsen, maar het oogt nog niet erg druk. Gelukkig maar, IIWII werkt alleen met deurverkoop en met een maximum van 90 bezoekers is het snel vol. Dat is nu, zo rond middernacht, nog niet het geval. In de lege hal wachten een beveiliger en een Engels sprekende meid de gasten op.

De jongedame legt uit dat we met de lift omhoog moeten en dat we beneden kunnen roken, maar boven is er ook een rokersruimte. Dat scheelt een hoop reisjes met de lift. De toegang en ontvangst in het grotendeels verlaten pand geven de entree een internationaal en hip karakter. En dan moeten we de lift nog in.

Begane grond of IIWII

Van de entree loopt een halletje naar de lift. Die biedt twee opties: begane grond en IIWII. Dat scheelt een hoop geharrewar. De lift eindig boven bij de garderobe. De kapstokken staan er onbewaakt bij, er is niemand die toezicht houdt. Maar dat hoeft ook niet. Het publiek van IIWII is een harmonieuze vriendengroep.

Op zulke feesten kun je onbeheerd een camera van duizenden euro’s vergeten op de bar, om hem de volgende dag schoongemaakt bij de lost and found te vinden. Vanuit de de garderobe kun je via twee deuren de club in, die als een soort groot vierkant rondom de liftschacht is opgebouwd. Nou ja, opgebouwd…

Uitzicht vanuit de bar

Wat ’n view mienjong

IIWII is een oud en gestript kantoorpand. Met een chillruimte aan rechterflank. Er staan tafels met vintage stoelen, enkele banken en planten, en er hangen een twintigtal bijzondere lampionnen. Maar dan zonder lampen. Het gaat bij IIWII duidelijk niet om verfijnde aankleding, de glorie van de club is het uitzicht.

Vanuit de chillruimte kijk je over het Oosten van de stad. Ikea, UMCG, en de hoge torens van Europapark springen in het oog. Daar kan geen duur behang tegenop. Vanuit de chillruimte loop je, tegen de klok in, richting de dansvloer. Die is, voor Groningse begrippen nog erg vroeg op de avond, al redelijk gevuld.

Groningen de koningen

Dat is logisch: achter de draaitafel staan Groninger helden Tjade de Vries, Nathan Homan en Bob Kliphuis. De Stadjers hebben een vaste groep volgers en die staat schouder aan schouder te dansen op de dansvloer. Vanaf de dansvloer heb je gruwelijk uitzicht op de binnenstad en, achter de draaitafel, het Oosten van de stad.

Dansen komt voor ons nog iets te vroeg. Eerst eem verder op ontdekkingstocht en dorstig. Dus via de dansvloer op naar de bar, richting bier. De bar zit pal naast de dansvloer. Vanaf de bar, kun je door de opening de dansjes gadeslaan en de vibe meekrijgen. Maar je kunt er ook in relatieve rust een pilsje te drinken.

IIWII

Dansvloer bij het krieken van de dag

Dorstig

Voor de grote ramen staan bankjes waarop het goed praten is. Met op de achtergrond het station, Groninger Museum, de Martinitoren en nog veel meer pronkstukjes. Onder ons vertrekken de laatste treinen, binnen smaakt het eerste biertje naar meer en wordt de ontdekkingstocht vervolgd. Er moet namelijk gerookt worden.

Dat kan in de rokersruimte. Die is om de hoek van de bar, in de hal naar de nooduitgang en bij de uitgang zelf. Het trappenhuis fungeert als rokersruimte in de open lucht. Grote platen moeten ervoor zorgen dat mensen niet in een dronken bui naar beneden donderen. Dat doen ze zonder het uitzicht te blokkeren.

Shiny Happy People

Tussen de platen door heb je fucking briljant uitzicht op de stad. Alle kanten op. En dan lijkt Groningen ineens heel wat. Met helemaal links de Gasunie en het Apollo Hotel en voor ons de binnenstad, die zich getuige de laserstraal voor Kokomo ook klaar maakt voor een lange nacht. Het uitzicht is echt awesome.

Net zoals de mensen die binnen zijn. Niemand is boosaardig, het is een en al vriendelijkheid en beleefdheden. In de hal naar de rokersruimte is het wringen door de drukte en gezelligheid, maar dat deert niet. Per ongeluk iemand duwen levert geen ruzie op, maar een nieuwe vriendschap. In ieder geval voor één nacht.

Uitzicht vanuit rokersruimte

Ik vind ’t memorabel

Vanuit de rokersruimte kun je linksaf richting bar en dansvloer, de garderobe is tegenover de hal, maar wij besluiten de ronde, of beter gesteld: het vierkant af te maken. Rechtsaf dus, daar waar de wc’s zijn. Niet boeiend, wel heel noodzakelijk. Via de wc’s komen we weer in de chillruimte, waar we eem neerploffen.

Na een uurtje kruipen we de club weer in. Die is inmiddels voller en gezelliger geworden. Overal spreken mensen vol lof over de memorabele locatie en het grandioze uitzicht. Niet iedereen is blij met de muziek. De Groninger dj’s draaien relatief rustige en melodieuze techno, terwijl sommigen hoopten op een nachtje stampen.

Tot ver voorbij het ochtendgloren

Maar ook die mensen blijven tot het einde, omdat de sfeer, de club en het uitzicht te vet zijn om vroeg afscheid van te nemen. Als je dan ook nog eens helemaal opgaat in de muziek, zoals het gros van de bezoekers wel doet, dan staat de tijd stil en blijf je dansen tot je de zon ziet opkomen boven Groningen. Fameus!

Vraag maar Albert Tulp die om 1:00 uur vanaf de Hereweg de lichten ziet en de bassen hoort. Hij heeft geen idee, maar volgt het licht en stapt onwetend in zijn eentje IIWII binnen. “Wist jij dit? Dit is briljant. Wat een uitzicht.” Naar verluidt is Albert rond 7:30 met achttien nieuwe vrienden naar huis gegaan.

Er worden nog een paar fuifjes gegeven in IIWII, waaronder het grote afscheidsfeest op 24 mei. Dat wordt mayhem. Klikkerdeklik hier voor meer info.

Ook vanuit de rokersruimte, paar uurtjes later

Ga het gesprek aan ( comments)