Eem noar… Droppie: de hemel voor zoetekauwen in Groningen

Bij Droppie neem je een duik in het verleden. Het skattige snoepwinkeltje zit al een halve eeuw in de Astraat en verdient alleen daarom al een bezoekje. Om nog maar te zwijgen over de honderden soorten snoepgoed. Genieten.

Het gevoel van vroegâh begint al bij binnenkomst. “Tringelingeling”, doet het oldskool belletje aan de binnenkant van de deur. Daarna een vriendelijk”Goedemorgen, kan ik u helpen?”. Sam Timmermans staat achter de counter. Zijn moeder en tante namen de toko twintig jaar geleden over, maar het snoepwinkeltje zit al veel langer op die plek – ruim een halve eeuw.

Jeuzes, wat veel

“Nog even kijken? Snap ik. Er is genoeg te zien”, zegt Sam. En dat klopt, want in totaal verkoopt Droppie meer dan vierhonderd soorten snoepgoed, schat hij. Daarvan is een groot gedeelte drop. “Dat verkopen we ook veruit het meeste, hoor. Vooral deze.” De snoepgrootmeester pakt een bak glanzende zwarte ruitjes en schudt er een beetje mee. Om zen van te worden, zo rustgevend klinkt het.

Eigenlijk zou je alles willen proeven bij Droppie. Gaat nie lukken nie, want er staan echt planken vol glazen potten, elk gevuld met kleurrijke snoepjes of drop. Laatstgenoemde in (veel meer dan) fifty shades of black. Daarnaast nog lolly’s, snoepstengels, zure matten, jawbreakers et cetera, et cetera. Je kijkt er naar en voelt spontaan een vetrol over de rand van je spijkerbroek kruipen. Werkelijk te veel om te proeven.

Arabische gom

En proeven, dat mag bij Droppie. “Ja, dat hoort er een beetje bij en past bij het nostalgische karakter van de winkel”, aldus Sam. Zo ook de omgang met klandizie. “Het is iets persoonlijker allemaal. En veel vaste klanten. Van dropverslaafden die een kilo komen halen, tot kinderen die na een tandartsbezoekje beloond worden. En iedereen vindt het wel bijzonder, zo’n winkeltje.

Wij ook. Neem bijvoorbeeld de Arabische gom. “Normaal snoep bevat vaak gelei”, legt Sam uit. “Gemaakt van botten. Maar wij hebben ook veel lekkers dat gemaakt is van Arabische gom, wat helemaal vegetarisch is.”

De jonge snoepverkoper legt uit dat gom voor de Tweede Wereldoorlog heel gebruikelijk was, maar dat men na ’45  overgestapt is op dierlijke producten. Vegetarisch is helemaal weer in, vandaag de dag, en daar speelt de ouderwetse snoepwinkel verrassend handig op in. Mooi wel.

De gunfactor

Voor we de winkel verlaten, nog even een zakkie oud-Hollandsch snoepgoed mee. “Ik heb hier een mixje, dat is van alles wat.” Sam laat de pot lekkers zien alsof het een fles Château Cheval Blanc uit 1947 is. De prijs is wat hoger dan voor een puut schepsnoep bij de Kruidvat, maar het aanbod is belachelijk groot bij Droppie. Bovendien is de beleving ook wat waard en gun je de familiezaak een plek in het Groninger straatbeeld.

Vrouger gingen Stadjers en studenten ‘eem noar V&D’. Hoe moet de Groningse consument, na het bankroet van het warenhuis, de leegte opvullen? Gelukkig zijn er veel alternatieven voor een middagje geld uitgeven. In ‘Eem noar…’ verkennen wij de mogelijkheden.

Ga het gesprek aan ( comments)