Eem noar… Giorgio Pizza: voor een Napolitaanse pizza met aanstekelijke glimlach

Al maanden ontvangen we op gezette tijden een berichtje: “Jullie moeten een keer ‘eem noar’ Giorgio. Zijn pizza’s zijn heerlijk en het is een fantastische gast die wel wat aandacht op Sikkom verdient.”

Tot nu zijn wij nog niet ingegaan om de smeekbedes om Giorgio te bezoeken. Druk, ontschoten en nog meer smoesjes. Maar daar neemt Juliet geen genoegen mee. Van de week krijgen we een nieuw berichtje van haar: “Ik zie allemaal ‘Eem noartjes’ verschijnen, maar nog niet van Giorgio. Hou wordt?” Vaak geldt het credo: wie zeurt krijgt geen beurt.

De Groningse pizzabakker met Egyptische roots

Maar het valt ook om te draaien: de aanhouder wint. In dit geval is dat in ieder geval wel zo. Gisteravond toog ik naar Giorgio Pizza op de hoek van de Verlengde Vissersweg en Westerbinnensingel, vlakbij de ingang van het Noorderplantsoen. Daar bestiert Mikael (47) zijn pizzeriaatje. Niet in een duur pand, maar op de hoek van de straat met een foodtruck.

Mikael komt van oorsprong uit Egypte. Dik achttien jaar geleden is hij naar Nederland gevlucht en in Groningen terechtgekomen. In Stad begint hij aan zijn loopbaan in de keuken. Eerst als afwasser, maar al blijkt dat hij meer talent voor kokkerellen heeft dan poetsen en boenen. Toch wordt in de periode als afwasser het pizzeriazaadje gepland bij Mikael.

“Dat wil ik ook”

“Ik werkte bij een Italiaans restaurant waar de chef als een acrobaat jongleerde met de pizzabodems. Toen dacht ik: dat wil ik ook.” Het duurt vervolgens nog zeventien jaar eer die wens uitkomt. Maar inmiddels leeft Mikael zijn droom op de hoek van de Kraneweg. Mikael: “Ik ben hier helemaal vrij en volledig mijn eigen baas, weet je hoe fijn dat is?”

Om te weten hoe blij de pizzabakker daarmee is, is een blik op zijn gelaat werpen voldoende. Het enthousiasme, de vrolijkheid en liefde voor de pizza spatten er vanaf. De glimlach kruipt van oor tot oor. Daarboven glinsteren twee ogen die pure levensvreugde uitstralen. “Meer heb ik niet nodig. Ik heb hier alles en meer. Elke dag ga ik met plezier hier naartoe.”

Toffe gast, maar hou wordt met de pizza?

Nou ja, elke dag. “Het gaat zo goed dat ik hier niet zeven dagen in de week hoef te staan”, lacht Mikael. “Van woensdag tot en met zondag sta ik hier. Rond een uurtje of 15:00 bouw ik alles op en dan ga ik door tot ongeveer 21:00 uur. Maar soms ben ik om 19:00 uur al helemaal uitverkocht. Dan draai ik het bord om en kan ik lekker op tijd afbreken en naar huis.”

Leuk en aardig dat Mikael een toffe gast is. Dat draag absoluut bij aan de beleving. Na een minuut teuten heb ik dezelfde glimlach als Mikael. Maar ik kom hier niet voor het vermaak, hoewel dat kennelijk wel aanzuigende werking heeft op de honden in de buurt. Want ineens komt een viervoeter hijgend het gesprek verstoren. Het beestje doet het niet zonder reden.

Niet duur

De koelbox gaat open, Mikael haalt er een plakje vlees uit en geeft die aan het hondje. De buurman bedankt hem vriendelijk en excuseert zich tegelijk: “Sorry hoor, maar hij weet inmiddels dat hij hier wat lekkers krijgt. En hij komt nu ook vast in de krant, haha.” Nou, dat niet. Maar wel op Sikkom. Is ook mooi. Maar goed, het gaat niet om het plakje worst voor de hond.

Het gaat om de pizza’s. Die zijn om te beginnen niet duur. De meeste deegschijven gaan voor 7 euro over de toonbank, ook de rijk belegde pizza’s. Dat is een stuk goedkoper dan menig pizzeria in de stad, maar Mikael werkt ook veel zuiniger. Hij hoeft niet de kosten voor personeel, een grote keuken en een restaurant te verrekenen in de pizzaprijs. Dat scheelt.

Simpelheid als hoogste goed

Maar niemand heeft wat aan een goedkope pizza die niet te vreten is. Dan wordt het een keer maar nooit weer. Dat lijkt bij Giorgio niet het geval te zijn. Terwijl hij mijn pizza’s in de houtoven slingert, komen er twee gasten aanlopen. Ze komen puur voor het praatje en verklappen dat ze vaste klanten zijn. “De pizza’s zijn simpel, maar erg smaakvol.”

Precies zoals het hoort volgens Italianen. Het gaat niet om de kwantiteit, maar om de kwaliteit van de ingrediĆ«nten en de juiste afstemming. Hoewel Mikael een Egyptenaar is, weet hij dat ook. “Ik heb jaren in de beste restaurants van Groningen gewerkt. Daardoor weet ik waar ik de beste Italiaanse ingrediĆ«nten kan halen. Het meel haal ik bijvoorbeeld uit Napoli.

Heilige Giorgio

Dat is overigens geen toeval. De Napolitaanse pizza is volgens Mikael de allerbeste. Daar streeft hij ook naar. En eerlijk: daar slaagt hij dikke prima in. De pizza prosciutto smaakt erg lekker. De bodem is mals, goed van structuur en gewoon dikke prima. De tomatensaus erg smaakvol, de ham oogt en smaakt ook erg gaaf. De authentieke mozzerella maakt het af.

Ook de vegetarische variant met ham hapt goed weg. Sterker: volgens vriendin is het de beste pizza die ze in lange tijd heeft gehad. En dat voor zeven euro. Plus de glimlach die Mikael bezorgt blijft de rest van de avond mijn gezicht domineren. Rest nog een vraag aan Mikael: waarom heet de zaak Giorgio? “Vernoemd naar de heilige Giorgio, vriend van mijn familie.”