FC Groningen is in gevecht met zichzelf – column

FC Groningen 2

Richard Lamberts is supporter van FC Groningen en ergert zich over de prestaties van de FC. Hij schrijft de frustraties van zich af in een steekhoudende colum.

FC Groningen is in gevecht met zichzelf

Volgers van de Eredivisie, en van FC Groningen in het bijzonder, die weten het:de Trots van het Noorden levert wekelijks een gevecht. Maar met wie?

Al seizoenen lang wordt het trouwe publiek in de Euroborg teleurgesteld. Zijn de verwachtingen van de supporters te hoog? Of is er hier sprake van andere factoren bij de club die er voor zorgen dat de doelstellingen nooit gehaald worden?

Maaskant: resultaat voor vermaak

Na één jaar Maaskant werd na vorig seizoen de balans opgemaakt. Met een uiteindelijk prima eindresultaat werden de Play Off’s voor Europees voetbal gehaald met een indrukwekkende zevende stek op de ranglijst.

Mensen die geen wedstrijd van de Groen-witte brigade hadden bekeken zouden ongetwijfeld lyrisch zijn. Helaas voor Maaskant is voetbal echter ook entertainment, mensen willen ‘uitgenodigd’ worden om twee-wekelijks naar de Borg te komen voor een heerlijke pot voetbal.

Waarbij het echt niet altijd kwalitatief hoogstaand hoeft te zijn, als er maar gestreden wordt. De spelopvatting van Maaskant was echter negatief, resultaat voor vermaak.

Talenten met iets extra’s, zoals Kostic en Magnasco, werden een seizoen lang genegeerd om maar zoveel mogelijk spelers op te kunnen stellen die wel een wedstrijd op slot konden gooien.

Met als gevolg dat FC Groningen gedurende het hele seizoen een nare, vervelende ploeg was om naar te kijken. Via spaarzame uitbraken wist FC Groningen voldoende overwinningen te stelen. Met als grootste kwaliteit dat ook de tegenstanders tegen de noordelijke FC hun slechtste wedstrijden van hun seizoen speelden.

FC Groningen

Er moest wat veranderen

Het publiek begon te morren, en net als een jaar eerder, onder de weifelende Pieter Huistra, regende het opzeggingen van seizoenskaarten op kantoor bij Nijland & Co. Er moest wat veranderen, er moest creativiteit komen, en een nieuwe trainer met frisse ideeën. Aanvallend en vermakelijk voetbal in de Euroborg was de nieuwe doelstelling. En ach, waar het schip qua resultaten zou stranden zien we later wel.

In een wisselvallige eerste seizoenshelft onder de nieuwe trainer Erwin van der Looi, die goede resultaten afwisselde met gigantische nederlagen, leek het voetballend beter te gaan. De onder Maaskant gedebuteerde Zivkovic kreeg meer en meer minuten, Kostic excelleerde, Eric Botteghin deed Virgil van Dijk vergeten en Bizot bleek een verademing tegenover zijn Braziliaanse voorganger.

Wat is er in de winter gebeurd?

Tot na de winterstop. Wat is er in de winter gebeurd? Nederlaag op nederlaag volgde. Tegen grote, dan wel gelijkwaardige clubs kan dat gebeuren. Het zorgwekkende zit hem in het feit dat het mooie, aanvallende en verzorgde voetbal van voor de winter weer ingeruild is voor het negatieve gedachtengoed van Robert Maaskant.

In plaats van twee aanvallende middenvelders en de punt naar achter, speelt FC Groningen weer met de punt naar voren met twee verdedigend ingestelde middenvelders. Wederom lijken de aanvallers niet bereikt te kunnen worden, wederom zakt het aanvallende spelniveau naar een bedenkelijke kwaliteit.

Selectie FC Groningen beter dan onder Maaskant

Maar waar Maaskant nog het excuus had dat Kostic nog niet aangepast was en hij verder geen spelers in de selectie had die een wedstrijd met hun creativiteit konden beslissen, heeft de nieuwe trainer dat excuus niet.

Erwin van der Looi heeft de beschikking over een grote en uitgebalanceerde selectie. Op doel staat één der grootste keeperstalenten van Nederland, die zich makkelijk kan meten met de top van de Eredivisie. Met Botteghin staat er een ervaren rots in de branding die iedere week weer een ruime voldoende scoort en zijn tegenstanders volledig neutraliseert.

FC Groningen

Genoeg potentie voor aanvallend voetbal

De selectie telt maar liefst vier backs, allen jong en talentvol, die bij menig andere Eredivisieclub ook een basisplaats hadden gehad. Met Rasmus Lindgren zit er, in potentie, één van de beste middenvelders uit de Nederlandse competitie in de selectie.

Voor de aanval kan van der Looi kiezen uit de snelle Zivkovic, de sterke en balvaste Zeefuik, de beweeglijke van der Velden of de kopsterke De Leeuw. Met de creatieve mogelijkheden daarachter van Kostic, Chery, Adorjan, Kirm, Van Nieff en wederom van der Velden zijn er opties genoeg om mooi en creatief aanvallend voetbal te spelen.

Play Offs

Intern schijnt er bij FC Groningen toch gedacht te worden aan de Play Off’s voor Europees voetbal. En dat is terecht. Niet alleen intern, ook extern bij de supporters sluimert er de verwachting dat deze selectie toch in staat moet zijn aan te sluiten bij de Nederlandse subtop.

Wie de wedstrijd FC Groningen – SC Cambuur Leeuwarden heeft bekeken, en daarbij een blik op in de dug-out heeft geworpen, zag dat de bank van FC Groningen zoveel kwaliteit herbergde dat zelfs de tweede keus in principe in staat moest worden geacht van een club als -met alle respect voor de mooie club die het is- Cambuur te winnen.

Wat als Maaskant nog aan het roer stond

In plaats daarvan stuurde de trainer zijn spelers het veld in met een ogenschijnlijk verkeerde tactiek en een verkeerde instelling. Tenenkrommend en saai was de clash, met een 1-1 als resultaat waar niks op af te dingen was.

Als Maaskant vorig seizoen in staat was met een kwalitatief veel mindere selectie toch zevende te worden, dan is het achteraf jammer dat we nooit weten waar hij deze, sterk verbeterde, selectie had heen gedirigeerd.

FC Groningen bevindt zich in een spagaat. Tussen hoop en vrees. Hoop op de goede Play Off’s, vrees voor de verkeerde Play Off’s. Tussen wal en schip, waarbij met het zware komende programma de problemen zich zomaar op zouden kunnen stapelen.

FC Groningen is in gevecht… Met zichzelf.

FC Groningen 4

Psst, hier meer afleiding: