Groningen: de veranderende stad – column

Het is vrijdagavond in Groningen. Fietsers razen voorbij op de Sint Jansbrug. Ze moeten hun laatste trein halen, de laatste die ze voor zonsopgang buiten de stad kan brengen.

Ik ken het gevoel, ik ben geen Stadjer, niet geboren en getogen althans. Ik kom uit Veendam en omstreken, maar heb me daar nog nooit zo thuis gevoeld als hier in Groningen.

Na een avondje bier drinken, loop ik nu weer terug naar huis. Ik moest iemand op de trein zetten, terug naar het eerder genoemde Veendam. Desondanks het feit dat ik genoeg fastfood en vloeibare boterhammen genuttigd heb, moet en zal ik langs de Febo naar huis.

Mooie graffiti is niet meer

Maar niet door de Pelsterstraat, dat is nog te vers. Op de heenweg liep ik hier langs, voornamelijk omdat het de snelste route is, maar ook omdat het mooiste stukje graffiti van Groningen hier opgespoten is. Opgespoten was.

Anders grafity

Want nu zie je nog net een paar vage lijnen door de witte verf heen. De wolf met vleugels die er twee dagen geleden nog te zien was is weg, je kan nu duidelijk zien hoe lelijk zien hoe lelijk het muurtje eigenlijk is. Ik ga wel door de Folkinge, zo kom ik er ook.

Groningen verandert

Groningen verandert dagelijks, daar is het een studenten-stad voor. Sommige veranderingen zijn echter moeilijker te behappen dan de andere. Dat het oude Vindicat-gebouw gesloopt wordt en er een lelijk nieuw pand voor terug komt, doet me niks. En dat de Febo is verhuisd zal me ook echt een frikandel wezen.

Ondertussen sta ik bij de Febo een Saté-kroket naar binnen te werken. Het is niet de eerste keer dit jaar dat een kleine verandering me zwaar op de maag valt. Een tijdje geleden sloot de Palm Beach haar deuren.

Ook van deze verandering kreeg ik een zure smaak in mijn mond. Nu kreeg ik dat altijd al, aangezien het de plek bij uitstek was voor spotgoedkope Tequila. Nu alleen nog maar, omdat de bar dicht is.

Zelfs de barvrouw van Chupito’s is niet meer

Wanneer mijn portemonnee niet van siepelleer gemaakt is, dan kan je me vinden in de Chupitos. Chupitos is een shotjesbar in Gelkingestraat, waar ze een assortiment aan drankjes in heel kleine glaasjes schenken.

Die steken ze dan soms in de fik, of doen er ze er iets anders gaafs mee. Gelukkig zijn hun deuren nog wagenwijd open.

Anders barvrouw

Het aller tofste vind ik wel dat ik er herkend wordt door de barvrouw. “Hey, wat ben je vroeg”, zei ze toen ik met al mijn collega’s zo rond elf uur de bar binnen liep.

Ze had gelijk, vaak was het wel iets later dat ze voor mij en mijn metgezellen een Harry Potter in vuur en vlam zette of een Pulp Fiction liefdevol mijn mond inspoot met een doktersspuit.

Ik voel me thuis in Groningen

Maar ook dat is over. Gister vertelde ze me dat het haar laatste donderdag in Groningen was. Dus ook dat stukje “thuis” gaat weg. Terwijl ik naar huis loop, vraag ik mezelf af of ik me hier nog steeds zo thuis voel.

Een dronken student fiets voorbij en bij hem achterop zit een andere dronken student te zingen. Ja, ik voel me hier prima thuis.

Groningen is op dit moment even het huis waar je na een lange dag werken thuis komt, om te ontdekken dat je vriendin de inrichting heeft veranderd.

Van jou hoeft dat niet. De komende dagen weet je niet precies waar je jouw koffie kopje moet neerzetten, maar je went er wel weer aan.

Geschreven door Marthijs Veldthuis

Psst, hier meer afleiding: