Groningse ambulancebroeder verzint ‘waargebeurd’ verhaal over lachgas, gaat viraal en politie stinkt erin

Ballonnetje lachgas

Lachgas is hel en verdoemenis als je de politie en ambulanceblog.nl mag geloven. Zo deelt het Drentse korps vorige week nog een blog over de gevaren van lachgas. Is heel erg, waargebeurd en geschreven door een Groningse ambulancebroeder die een verschrikkelijke lachgas-ervaring heeft meegemaakt. Maar het is gelul. Verzonnen. Uit de dikke duim gezogen en volledig fictief.

Afgelopen week wordt de blog van de Groningse ambulancebroeder weer fanatiek opgerakeld door verschillende politiekorpsen. Zo delen Politie Midden Drenthe en Noord Drenthe het stuk op hun Facebookpagina’s, met daarbij de tekst: “Bij politie is bekend dat er slagroompatronen, ook wel lachgaspatronen genoemd, worden verkocht en dat deze in toenemende mate worden gebruikt. […] In de link vind je een blog van een ambulancebroeder die een slachtoffer heeft geholpen die lachgas had gebruikt. Een triest verhaal en hopelijk een eye-opener voor jou.”

Tranentrekker

In het verhaal schrijft de ambulancebroeder een hele heftige ervaring van zich af. Een jong persoon heeft lachgas gebruikt en daardoor een zuurstoftekort opgelopen. Met ‘mentale retardatie’ tot gevolg. “We lopen naar de kamer, bij het openen van de deur zie ik de vader zitten en de jongen in zijn bed liggen. Ik schrik enorm en denk direct terug aan een hulpverlening van een paar weken geleden. […] Ik stel mij voor en zeg gelijk ‘ik heb uw zoon binnengebracht op de SEH, wat een triest verhaal”, schrijft de ambu-medewerker aangrijpend in de blog.

En ze gaat verder. “Ik sta naast het bed en houd zijn hand vast, echt contact heb ik niet met hem. Zijn vader zegt: ‘Wat fijn dat u hem nu ook over kunt brengen naar het revalidatiecentrum’.” Snik! Huilen! En het wordt nog veel treuriger. De ambulancebroeder kan geen antwoord geven op alle vragen van de bezorgde vader, maar kan wel vertellen hoe zijn zoon heeft aangetroffen. Hou je vast: “Half zittend hangend tegen een muurtje, zit een jongeman, hij is stil en heeft een oppervlakkige trage ademhaling. Hij ziet er blauw/grauw uit.”

Zo erg allemaal

“Even verderop is een jongen (wat later zijn kameraad blijkt te zijn ) hij is in paniek, angstig en onrustig. Niet pluis, gelijk de vraag wat is hier de oorzaak van. Drank, drugs? […] Ik schuif de ambulancetas opzij. Ik hoor wat…..en kijk om en mijn oog valt op een aantal patronen. De andere jongen, deze bevestigd mijn vermoeden: het zijn slagroompatronen. Het MMT en een tweede ambulance laten we ook komen. De kameraad bevestigd dat zij lachgas uit de patronen hebben gebruikt………dat verklaardt ook zijn onrust en paniek. En bij het slachtoffer de ademdepressie.”

“We moeten snel handelen en voordat ik het weet heb ik er al een tube in. Goede ventilatie is nu het beste vooral voor zijn hersenen. Hopelijk blijft de schade beperkt bedenk ik mij nog. Vader luistert aandachtig en zegt ineens: ‘Wat heb ik een respect voor jullie. Jullie moeten de rotzooi van de jeugd maar weer opknappen, ik ben erg boos op alles wat er nu gebeurt en hoe het nu met hem is, waarom hij, waarom wij……’ Vader is erg geëmotioneerd. ‘Maar ik besef ook wel goed als er geen hulpverlener zou zijn, wij nu bij een begraafplaats staan’.”

Compleet verzonnen verhaal

En zo gaat de blog nog eem verder. Met een keiharde waarschuwing erin: doe geen lachgas. Want kijk wat er kan gebeuren. De blog van de Groningse schrijver gaat viraal. Hij wordt opgepakt door andere (landelijke) media, politiekorpsen en de politiek. Het waargebeurde verhaal is met 330.000 views ineens het schrijnende bewijs van het grote gevaar dat in lachgas schuilt en wordt gebruikt in menig discussie om te pleiten voor een verbod. Maar het is allemaal gelul. Dat geeft de schrijver zelf toe als we haar benaderen om mee te werken in onze docu over lachgas.

Dat wil ze niet. Want: “Het is een fictief verhaal, wat zou kunnen gebeuren bij te veel en in combinatie van andere middelen. Dood is al wel voorgekomen, en deze fase is wel logisch te bedenken. Maar er is nog geen onderzoek naar de effecten op langere termijn geweest, zover ik weet. Te veel is nooit goed. En in combinatie met andere middelen al helemaal niet. Dat was de insteek van het verhaal. Weet wat je doet en zie de gevolgen voor ogen. Dit is beschreven en uitgebeeld in de casus. Maar ik heb het zelf nog nooit meegemaakt. Wel een alcoholvergiftiging met het vermoeden dat er ook drugs was gebruikt.”

lachgas politie midden drenthe

De waarheid

Lekker dan. Een compleet verhaal uit de duim zuigen en als waarheid verkondigen om een punt te maken dat iedereen al weet. Te veel is namelijk nooit goed. Dertig liter water drinken op een dag is bijvoorbeeld ook niet aan te raden. Maar als je lachgas verantwoordelijk gebruikt, is het volgens experts een van de beste drugs die je kunt gebruiken. Veel minder verslavend en schadelijk dan alcohol, XTC, coke of wiet bijvoorbeeld. Dat is het echte verhaal. Maar dat wordt door instanties amper verkondigd. Zo deelt de politie wel volop dit nep-artikel, maar onze documentaire zwijgen ze dood.

Prima, mag, zelf weten. En de politie vertelt net dat ze het bericht op Facebook gaan aanpassen. Verwijderen doen ze niet. Maar ze vermelden wel dat het mogelijk gaat om een fictief verhaal. Dat is al heel wat en een stuk meer dan wat Gijs Peteroff, de eigenaar van Ambulanceblog, doet. Die wordt alleen maar boos aan de telefoon als we bellen voor wederhoor. “Ik beheer het als merknaam. De redactie wordt gevormd door vrijwilligers. Maar je vragen en de toon staan me niet zo aan. Zet het maar op de mail. Dan antwoord ik als het mij uitkomt, dat is sowieso vandaag niet.”

Reactie Ambulanceblog

Wanneer hij daar wel tijd voor heeft, wil hij niet zeggen. “Jouw soort journalisten, daar houd ik niet van. Weet je wat, het is goed met je.” En tuut… tuut… Lekker wel. Beetje de les lezen over omgangsvormen en zelf middenin een gesprek de verbinding verbreken. Bij Ambulancezorg Groningen spelen ze ook buk en cover. Ze zijn al de hele dag onbereikbaar. Het privéberichtje via Facebook is wel gelezen, maar nog niet voorzien van een reactie. Spijtig. Want instituten als de politie en ambulance moeten geen nepnieuws de wereld in slingeren om angst aan te wakkeren en de politiek te pleasen.

Check onze docu

Docu: hoe gevaarlijk is lachgas?

Hoe gevaarlijk is lachgas? Susanne Steenhuis gaat op onderzoek en om alvast een kleine spoiler te geven: het is een van de minst schadelijke drugs.

Geplaatst door Sikkom op Vrijdag 2 februari 2018

En voor de volledigheid: de verzonnen blog

We zijn onderweg om een rit te verzorgen van een ziekenhuis naar een revalidatiecentrum.

In het scherm zien we de geboortedatum staan. Het betreft een jong persoon. Na een IC periode gaat deze jonge man over naar een revalidatiecentrum. Maar de hoe en waarom vraag is bij aanrijden niet duidelijk.

Op de verpleegafdeling aangekomen, krijgen we te horen dat het om een jongen gaat die ten gevolge van zuurstof tekort mentale retardatie heeft opgelopen. Hoe dit heeft kunnen gebeuren, wordt niet over gesproken. De verpleegkundige blijft hier onwetend in.

We lopen naar de kamer bij het openen van de deur zie ik de vader zitten en zie ik de jongen in zijn bed liggen. Ik schrik enorm en denk gelijk terug aan een hulpverlening van een paar weken geleden.

Ik kan mijn geschrokken blik niet passeren, ik stel mij kwetsbaar op, ik stel mij voor en zeg gelijk ik heb uw zoon binnen gebracht op de SEH, wat een triest verhaal.

Ik sta naast het bed en houd zijn hand vast, echt contact heb ik niet me hem. Zijn vader zegt: “Wat fijn dat u hem nu ook over kunt brengen naar het revalidatiecentrum”. Ik denk bij zelf, dat is puur geluk, maar het heeft zo moeten zijn. Er worden gelijk vragen op mij afgestuurd over die bewuste avond.

Ik zeg: wacht even, misschien moeten we even een bakje koffie nemen, ….wat fijn dat mijn collega dit wil verzorgen. Ondertussen ga ik in gesprek met vader, deze tien minuten later op de revalidatie afdeling zal niet uitmaken.

Ik vraag de vader wat ze weten…. en ik haak hier op in. Vele vragen liggen op deze zere plek “ wat is er die bewuste avond gebeurd”. Van de politie hebben ze al het een en ander gehoord, het zou zijn gegaan om een uit de hand gelopen feestje met slagroompatronen. Nog nooit van gehoord zegt de vader. Zijn kameraad is er goed van afgekomen en wij zitten met een hoopje ellende. Helaas kan ik niet op alles antwoord gegeven, maar kan ze wel vertellen hoe ik hun zoon heb aangetroffen….

Half zittend hangend tegen een muurtje, zit een jonge man, hij is stil en heeft een oppervlakkige trage ademhaling. Hij ziet er blauw/grauw uit. Even verderop is een jongen (wat later zijn kameraad blijkt te zijn ) hij is in paniek, angstig en onrustig. Niet pluis, gelijk de vraag wat is hier de oorzaak van. Drank, drugs? Ja, een biertje, maar zo te horen had dit niet de overhand. Ik schuif de ambulancetas op zij. Ik hoor wat…..en kijk om en mijn oog valt op een aantal patronen. Blij met de aanwezigheid van politie die zich bekommert om de andere jongen, deze bevestigd mijn vermoeden het zijn slagroompatronen. Het MMT en een tweede ambulance laten we ook komen. De kameraad bevestigd dat zij lachgas uit de patronen hebben gebruikt………dat verklaard ook zijn onrust en paniek. En mijn slachtoffer de ademdepressie.

We moeten snel handelen en voordat ik het weet heb ik er al een tube in. Goede ventilatie is nu het beste vooral voor zijn hersenen. Hopelijk blijft de schade beperkt bedenk ik mij nog.

Vader luistert aandachtig en zegt ineens. “Wat heb ik een respect voor jullie. Jullie moeten de rotzooi van de jeugd maar weer opknappen, ik ben erg boos op alles wat er nu gebeurt en hoe het nu met hem is, waarom hij, waarom wij……” Vader is erg geëmotioneerd. “Maar ik besef ook wel goed als er geen hulpverlener zou zijn, wij nu bij een begraafplaats staan”.

Ik denk bij mijzelf, daar heeft hij wel gelijk in.

Ik geef vader een tissue. Er valt een stilte. De koffie is op. Samen met de chauffeur gaan we deze jonge man op de brancard leggen. Voordat we het weten staan we met z`n allen in het revalidatiecentrum. Hij krijgt een eenpersoonskamer, misschien ook eerst wel zo prettig. Ik geef vader een hand en wens hem heel veel sterkte toe. Spontaan krijg ik een knuffel en hoor ik hem zeggen:”bedankt, bedankt voor je tijd dit doet mij heel goed ondanks alle verdriet en de onzekere toekomst voor onze zoon……..”

Met een brok in de keel verlaten we de afdeling, tevreden over deze hulpverlening maar voel ook wel erg met de vader mee…….hij zit in een rouwproces, hij heeft zijn zoon zoals die was na dit incident verloren……..dat allemaal door een paar slagroompatronen.

Slagroompatronen en de mogelijke gevaren:

Jeugd gebruikt steeds vaker slagroompatronen. Het lachgas in de patronen wordt gebruikt om high te worden. Het gas wordt in een ballon gespoten en daarna ingeademd. Het lijkt onschuldig, maar kan erg gevaarlijk zijn. Zeker in combinatie met andere middelen zoals alcohol.

Korte termijnrisico’s:

zuurstoftekort in de hersenen, met als gevolg dat je het evenwicht verliest;
gevoel van onrust en angst;
je longen kunnen bevriezen, met als gevolg dat je niet meer kunt ademen. Hersenschade of zelfs de dood is dan heel dichtbij.
Lange termijnrisico’s:

onvruchtbaarheid;
impotentie;
hersenschade;
neurologische stoornissen.
Slagroompatronen vallen niet onder de Opiumwet, zijn niet verboden en kun je daarom overal kopen. Toch is het onverstandig om het lachgas zo te gebruiken, gezien de risico’s die eraan kleven.

Psst, hier meer afleiding: