Groningse studente na horrorjaar op de vlucht voor huurbaas

Michael Heller Groningen 1 huurbaas

Susanne is net achttien geworden als ze naar Groningen verhuist. Ze is klaar met het VWO in Oldenzaal en hoort van al haar vrienden die hier studeren dat Groningen de bom is. Vol goede moed en met heel veel zin schrijft ze zich in aan de RUG en gaat ze opzoek naar een woning in Stad. 

Op internet vindt ze een mooi appartementje dat aansluit bij haar wensen. Het pand is eigendom van Johan de Goede, een beruchte verhuurder in de stad, maar dat weet de Oldenzaalse niet. Vol vertrouwen hapt ze op het aanbod en ze wordt vervolgens door De Goede doorverwezen naar Huurbemiddelingsbureau d’Olle Grieze. Dat zou een onafhankelijke partij moeten zijn, waar het niet dat ze al jaren als vrienden innig samen optrekken. Dat vertellen ze echter niet, want het is een oneigenlijke samenwerking.

Extreem hoge energienota

Het bemiddelingsbedrijf brengt direct 930 euro bemiddelingskosten in rekening bij Susanne. Terwijl zij nooit opdracht heeft gegeven voor bemiddeling en zelf actief heeft gereageerd op het appartement. De rol van het bemiddelingsbureau is minimaal en sowieso moeten eventuele kosten die de bemiddelaar maakt, wettelijk in rekening worden gebracht bij de verhuurder. Maar goed, Susanne is blij, want ze heeft eindelijk een huisje en daar wil ze best wel voor betalen. Wat ze dan nog niet weet is dat dit het beginpunt is van een horrorjaar, zo heftig dat ze uiteindelijk zelfs wegvlucht uit Groningen.

Ze moet elke maand een voorschot van 125 euro overmaken voor de energiekosten. Een vrij hoog bedrag. Vooral omdat Susanne vanwege studie, sociaal leven en bijbaantjes amper thuis is. Daarom vraagt ze de jaaropgave op, dat had ze beter niet kunnen doen. Er belandt een zelf in elkaar geknutselde en zeer amateuristisch ogende energienota op haar deurmat, waarin haar energieverbruik op hetzelfde niveau wordt gezet zat als dat van iemand met een wietplantage. Daar lachen Susanne en haar buren (die in hetzelfde schuitje zitten) in eerste instantie nog hard om.

Naar de rechter gaan is eigenlijk te duur

Maar het lachen vergaat ze snel. De buren vragen een gesprek aan met de pandeigenaar en de eignaar van het bemiddelingsbureau over de nota. Gezamenlijk een oplossing vinden voor het conflict is de insteek van de bijeenkomst, maar dat komt niet van de grond. Integendeel: het gesprek ontaardt vanaf het eerste woord in een potje dreigen en intimideren. De huurders moeten ophouden met klagen over de energierekening en blij zijn dat ze niet nog meer moeten betalen. En ze hoeven na de klacht helemaal niet meer te rekenen op enige teruggave.

Omdat Susanne de hoogste energiekosten van alle huurders betaalt en zij de jaaropgave heeft opgevraagd, besluit ze als eerste van alle huurders naar een juridisch adviesbureau te stappen. Het bureau doet onderzoek naar de situatie van Susanne. Conclusie: ze betaalt per maand 225 euro te veel huur en heeft recht op negenhonderd euro teruggave per jaar aan energiekosten. Maar dan moet ze er wel een zaak van maken. Daar twijfelt ze enige tijd over, omdat er lange wachttijden zijn bij rechtbank en Huurcommissie. Daarbij komt dat de kosten voor het proces enorm zijn.

“Ik ga je leven verwoesten”

Het is echter een principiële kwestie geworden. Ondanks de beren op de weg, besluit ze door te zetten en voor gerechtigheid te gaan. De verhuurder is daar niet blij mee en zegt tegen Susanne dat het beter voor haar is als ze niet naar de rechter stapt. Dat doet hij niet met een mailtje of telefoontje, maar door huisvredebreuk te plegen. Hij komt bij Susanne haar huis langs, belt aan, stapt de kamer binnen en zegt: “Ik ga je leven kapotmaken als je doorgaat met procederen.” Susanne neemt de woorden niet heel serieus en denkt: ‘Prima, laat maar zien wat je gaat doen.’

Dat heeft ze geweten. Vanaf dat moment krijgt ze dagelijks dreigmailtjes van de huurbaas. Hij gaat haar wat aandoen en ze moet weg uit het huisje. Vervolgens wordt haar elektra afgesloten. En nog een keer. En daarna nog een keer. En het wordt nog erger. Ze wordt achtervolgd als ze door de stad fietst en opgewacht bij haar werk door de huurbaas en zijn vriendjes. Ze doen en zeggen niets, maar zijn wel overal waar zij is. Het komt erg bedreigend en intimiderend over. Ze moet constant over haar schouder kijken.

Ziek gedrag van huurbaas

Ook haar omgeving wordt lastig gevallen door de huisbaas. Zo belt hij naar haar werk met een lulverhaal dat ze goederen zou stelen van haar baas en deze zou doorverkopen aan haar vrienden. Ze moet per direct ontslagen worden, adviseert de anonieme beller. Gelukkig vertrouwt de werkgever het telefoontje niet en neemt hij Susanne in bescherming. Ze doen zelfs gezamenlijk aangifte bij de politie over het laster- en smaadtelefoontje. De opzet van het valse belletje mislukt, en dat noopt de verhuurder tot nog absurdere maatregelen.

Om de haverklap wordt de stroom afgesloten en met enige regelmaat verschijnt de verhuurder, zonder aankondiging of toestemming, in het huisje van Susanne. Zogenaamd voor vage inspecties, maar dat mag niet zomaar. Dat is huisvredebreuk. Meestal komt de verhuurder stiekem langs als Susanne er niet is, maar de bezoekjes worden wel vastgelegd door de camera, die ze vanwege de hele toestand in haar huis heeft geïnstalleerd. Één keer komt Johan samen met een potige vriend langs als ze wel thuis is. Dat bezoek eindigt heel erg naar.

Fysiek aangevallen, politie komt niet

Susanne geeft Johan geen toestemming om binnen te komen. Dat mag ze weigeren, het is haar domein, haar privacy, zij beslist wie wel en niet binnen mogen komen. Daar heeft Johan poep aan. Hij blijft aanstalten maken waarop Susanne haar zwager, die ook in Groningen woont, in paniek opbelt. Die springt direct in de auto en is even later aanwezig. Hij blokkeert de deur, zodat Johan en zijn maatje niet naar binnen kunnen, en verzoekt het gezelschap vriendelijk om te vertrekken. Dat valt niet goed bij Johan. Hij flipt hem volledig en vliegt de zwager fysiek aan en mishandelt hem.

De politie wordt in alle hectiek door Susanne gebeld en gevraagd te komen. Maar ze laten verstek gaan. Het is een zaak tussen huurder en verhuurder waar de politie zich liever niet in mengt. Gevolg is dat Susanne zich niet meer veilig voelt in haar eigen huis. Ze is bang dat de huurbaas spullen van haar gaat stelen en dat hij vaker ongevraagd langskomt om zijn agressie op haar bot te vieren. Ondertussen wordt het stalken door de verhuurder ook nog eens heviger. Ze voelt zich opgejaagd buiten op straat, bij de supermarkt, op haar werk en thuis is ze ook niet veilig. Wat een horror.

Gevaarlijk

Resultaat is dat de 18-jarige amper meer thuis durft te zijn. Als ze alleen thuis is, omdat haar huisgenoten op pad zijn en haar niet kunnen beschermen, is ze zo bang dat ze constant de gordijnen dichthoudt en in huis het licht dooft. Zodat de huisbaas hopelijk niet doorheeft dat ze er is. De situatie begint schrijnend en onhoudbaar te worden. Ze wil zich niet laten wegjagen, maar ze houdt dit niet meer vol. Ze gaat eraan kapot. Helemaal als de verhuurder er nog een schepje bovenop doet en alle dreigementen begint waar te maken. Zo wordt op een avond ineens een baksteen door haar raam gegooid.

Na de baksteen en het aanvallen van haar zwager gaat de huisbaas nog een stap verder. Hij laat bewust de waterleiding lekken in de meterkast, zodat er een erg gevaarlijke situatie ontstaat. Door kortsluiting kan brand ontstaan en minstens zo erg: onder de meterkast vormt zich een enorme plas water, die waarschijnlijk onder stroom staat. De brandweer moet erbij komen om de boel weer in orde te maken. De huisbaas zegt van niets te weten. Hoewel hij de enige is met de sleutel van de meterkast.

Drie aangiftes waar niets mee gedaan wordt

Ze doet weer aangifte bij de politie (de derde inmiddels), weer met bewijsmateriaal in de vorm van video’s van de huisvredebreuk, verklaringen van getuigen en screenhotjes van de dreigmailtjes, maar ze hoort er niets meer over. De aangiftes verdwijnen op de grote stapel of worden geseponeerd, niemand die het weet. Het enige wat zeker is, is dat Johan rustig doorgaat met stalken, intimideren, bedreigen en haar in onveiligheid brengen. Ze durft niet meer thuis te zijn, maar ook niet meer buiten. Overal waar ze komt, wordt ze geconfronteerd met haar huurbaas of zijn vriendjes. Er is geen ontsnappen aan.

Omdat politie niet ingrijpt en het wangedrag doorgaat, is verhuizen de enige oplossing. Weg uit Groningen. Ver weg van Johan en zijn  vrienden. In haar nieuwe woonplaats wordt ze met rust gelaten. Maar ze is nog lang niet klaar met het dossier. Er lopen verschillende rechtszaken tegen de verhuurder en zijn maat van het bemiddelingsbureau. Van de aangiftes heeft ze tot op de dag van vandaag niets meer gehoord. Ze twijfelt nog over nog een rechtszaak om haar bemiddelingskosten terug te vorderen, die ze ten onrechte heeft betaald.

Susanne is een van de zovelen

Probleem is dat de BV waaraan ze kosten heeft betaald, niet meer bestaat. Die hebben ze bewust laten ploffen zodat schuldeisers kunnen fluiten naar hun vorderingen, die soms oplopen tot duizenden euro’s. Ondertussen gaat de huurbaas gewoon verder met de verhuur, euh maffiapraktijken. Weliswaar onder een andere naam, maar wel vanuit hetzelfde adres. Het verhaal van Susanne is exemplarisch voor de problematiek in de Groningse verhuurmarkt. Ze is niet het enige slachtoffer. Er zijn te veel ondernemers die op deze valse, criminele en gemene wijze opereren.

Om de privacy van Susanne te beschermen noemen we haar echte naam niet. Net zomin als we de echte naam van de huurbaas en zijn maat noemen. Het gaat om het verhaal. Niet om de namen en we willen Susanne niet in onveiligheid brengen. Want zo ernstig is het. Zodra we de echte (bedrijfs)namen noemen, is zij de lul. Dat willen we ook niet. Maar deze activiteiten moeten wel stoppen. Het is enorm groot probleem in Groningen aan het worden. Heel fijn en goed dat de gemeente maatregelen heeft aangekondigd, dat de politie belooft er nu prioriteit van te maken, maar we zijn er nog lang niet.

Zit jij ook in zo’n situatie? Tip ons, en we gaan ermee aan de slag. En nog belangrijker: doe aangifte. De politie heeft beloofd er meer prioriteit van te maken en zonder aangiftes kan de gemeente weinig.