Het avontuur van Erwin: de onvermijdelijke terugblik

 

Erwin Zantinga

Stadjer Erwin Zantinga heeft zijn avontuur, 450 kilometer skaten binnen twee weken, zonder te kunnen skaten, voltooid. Moe maar voldaan heeft hij een terugblik geschreven.

Terugblik: van Sluis naar Grunn

De laatste nacht was het niet echt koud. Dat was relaxed want de nacht ervoor was het weer steenkoud geweest! Toch ging ik op deze relatief warme ochtend vroeg mijn tent uit omdat ik illegaal op een camping stond.

En omdat ik vandaag naar huis toe zou gaan. Met de bus en trein. Dit duurde zeven uur in totaal. De reis op mijn skates was in totaal 14 dagen, je kunt dus zeggen dat 1 uur met de trein of bus, gelijk staat aan twee dagen skaten.

Terwijl ik in het busje van Sluis naar Vlissingen zat, zag ik de wegen die ik de dag daarvoor nog bereden had. Mooi glad asfalt door de landerijen, met af en toe een boerderij en een klein dorpje. De tegenwind voelde ik nu niet, maar wist dat het er was.

Erwin Zantinga

Eenmaal in de trein vanuit Vlissingen begonnen de herinneringen te komen. De laatste drie kilometer over de tegels in het donker naar de Belgische grens. De prachtige zonsondergangen, de natuurgebieden waarin ik in mijn tentje lag en de heerlijke maar simpele maaltijden die ik gemaakt had. In het begin vroeg ik me veel af waarom ik het avontuur aanging, en wat was nou precies het avontuur?

Want ik ging gewoon elke dag naar de supermarkt om eten te kopen. Elke dag passeerde ik dorpjes, dus ik was ook constant onder de mensen. Of was het dat ik bijna elke avond in een tentje ging slapen? Dan zou je dus ook gewoon elke avond in de tuin in een tentje kunnen slapen.

Nee, het was het hele pakket. Elke dag van A naar B op de skates. Leven uit je backpack. Niet weten waar je gaat slapen die avond. Maar ook alle emoties die erbij komen kijken. Emoties die veranderen naarmate de weg ook veranderde. Maar ook hoeveel ik had gegeten, gedronken en gerust gedurende de dag, sloeg aan op mijn emoties.

Een reis zoals deze brengt alle emoties sterker naar boven. Je wordt wilder van dit soort reizen; in een tent slapen in de natuur met alle dieren om je heen (je hoort ze wel, maar ziet ze nooit!), afhankelijk zijn van het weer; koude, zon, wind, regen, mist. Elke dag van dorp naar dorp reizen; kilometers maken en beslissen welke wegen je nemen gaat.

Maar ook je lichaam neem je met je mee. Je voelt elke dag je spieren, je huid die bloot staat aan het weer en de blaren. Dit alles te samen maakt je wilder dan in het “normale” leven. Het is alsof een soort vlam in je ontwaakt, er komt een oer-energie vrij die we vergeten zijn omdat we het ons zo comfortabel mogelijk maken met centrale verwarmingen, bankhangen en de tv of de computer.

Natuurlijk ben ik ook blij als het binnen lekker warm is, en buiten -10C, maar om even in de koude te stappen is heerlijk en goed voor de innerlijke mens. Door twee weken buiten te leven, in een tent in de winter, komt het oer-gevoel omhoog. En iedereen heeft het, we zijn ons er alleen niet altijd van bewust.

Erwin Zantinga

Maar naast dat wildebrasgedoe is het natuurlijk ook gewoon spannend om te doen! En niet alleen om het te doen, de week voordat ik wegging, voelde ik de spanning door mijn lijf gieren. Ging ik nu echt met tas en al op skates door Nederland? Terwijl ik helemaal niet goed kon skaten? En in een tentje buiten slapen in de kou? Hoe zou dat gaan worden? Er is een positieve spanning in mijn hele lichaam te bespeuren, de hele week voordat ik weg ga. Heerlijk!

Het was soms afzien, soms ging er een uur lang niks door mijn hoofd heen en soms heb ik gepeinsd over het leven, de maatschappij en de wereld. De zware momenten zijn ook de momenten die het verhaal maken. Anderhalf uur door een moeras zeulen in het donker op zoek naar een plek voor de nacht. 3

Drie kilometer over klinkers skaten terwijl er geen straatverlichting is. Slechte wegen die je het gevoel geven dat de huid onder je voeten vandaan scheurt. Dat maakt zo’n reis noemenswaardig, en hoe je jezelf er doorheen trekt. Af en toe even tegen jezelf zeggen: “En nu de kop d’r veur!” is nog niet eens zo heel erg.

Erwin Zantinga

Natuurlijk waren er ook prachtige momenten. Meer dan slechte momenten zelfs! Door de bossen zweven bij Gasselte, over gladde wegen waar niemand reed. Nog meer bossen in de veluwe. Prachtige zonsondergangen en zonsopkomsten.

Momenten van puur geluk wanneer je in stilte op een plekje zit en helemaal op kan gaan in de omgeving zoals bij het Veerse meer in Zeeland. Een gratis kopje thee, een leuk gesprek onder het genot van verse koffie en een plek om te slapen op het Zeeuwse platteland. En een goede uitsmijter. Die zijn ook erg belangrijk.

Erwin Zantinga

Zou ik het nog een keer doen? Jazeker! Graag zelfs! Stiekem kijk ik nu alweer uit naar het volgende avontuur. En ik heb een donker bruin vermoeden dat dat niet heel erg lang op zich laat wachten!

Aan deze trip hebben een aantal mensen meegewerkt, en die wil ik graag nog even bedanken. Hans Minkes voor de vertaling, thanks mister (Als je van 70’s trash films houdt, check zn magazine!) TwinSeasons Groningen heeft mij lekker warm gegouden in het tentje tijdens de koude nachten. En Coen de Jong voor het tentje, anders was mn backpack 18 kilo… Familie de Vos voor de slaapplaats en gezelligheid en Willem Groeneveld voor de ruimte op Sikkom.

En natuurlijk iedereen die me gevolgd heeft, een leuk bericht heeft achtergelaten en die ik onderweg ontmoet heb, thanks yall!

Door: Erwin Zantinga – Lees hier zijn dagelijkse blogs over het avontuur

Erwin Zantinga

Psst, hier meer afleiding: