Het avontuur van Erwin – deel 13: nemen en geven

Erwin Zantinga

Erwin Zantinga is bezig met zijn barre avontuur. 450 Kilometer skaten (kan hij heel niet) in twee weken en onderweg slapen in een tentje, dat hij meezeult in de veel te zware backpack.

De omstandigheden zijn guur met waterkoude, ups en downs en de penetrante zweetlucht. Erwin houdt een dagelijks blog bij op Sikkom over zijn avontuur. We lopen een dag achter door omstandigheden en daarom vandaag twee blog. Hier het dertiende deel over nemen en geven.

Deel 13: nemen en geven

Vanmorgen begon goed. Toen ik wakker werd, zag ik mensen in het natuurgebied waar ik mijn tentje de vorige avond had neergezet. Natuurlijk dacht ik direct dat ze van Staatsbosbeheer waren, dus het leek me een goed idee om direct de tent uit te gaan en koffie te drinken op de nabij gelegen bankjes. Toen ik daar eenmaal zat, kwam een hele kudde Schotse hooglanders mijn kant op gebuffeld! Dat is pas lekker wakker worden, een bakkie pleur te midden van twintig enorme beesten.

Na de eerste bruggen over de eilanden kwam ik vermoeid aan in Oud-Tonge. Een plek waar een heerlijke uitsmijter op me lag te wachten, in snackbar/cafe ’t Vosje. Het was ondertussen al vier uur geweest en het werd tijd om een plek voor de avond te zoeken. Ik vroeg de mensen die in de snackbar zaten of ze een goede plek wisten om te kamperen voor de avond.

De vrouw achter de toonbank vroeg iemand, en ik hoorde direct: “Hij kan wel bij mij tussen de kippen!” Haha,nice. Maar na een minuutje kwam er iemand het café uit lopen en vroeg aan me: “Je zoekt een plekkie? Je kan je tentje wel bij mij opzetten.” Chill! Dus na de uitsmijter heb ik met Rik (zo heette hij) een aantal biertjes in het gezellige dorpscafe gedaan en zijn we later naar zijn huis gegaan. Daar heb ik heerlijk onder de douche gestaan, mijn kleren gewassen en heb ik toastjes met filet gegeten. Een klein paradijsje uit onverwachte hoek.

Dit zijn de dingen die zo’n reis tof maken. Onverwachte ontmoetingen, de aardigheid van vreemden en de goedheid die je dan ziet in mensen die je helemaal niet kent. Maar hoe kan ik dan dankbaar zijn voor wat ik vanavond heb gekregen? Tien euro op tafel leggen?

Of kan ik deze goede daad doorgeven en als de tijd komt iemand anders geven wat mij vanavond gegeven is. Dat lijkt me het beste. De hulp die ik vanavond krijg, geef ik door. Misschien geef ik morgen een zwerver een euro, of geef ik een gevonden telefoon eerlijk terug. Iemand zei ooit tegen me:” The more you give, the more you get.”

Door: Erwin Zantinga – Lees hier zijn andere bogs

Psst, hier meer afleiding: