Joe koning, donder een eind op uit Groningen met je koninklijke Shell

koning

Koningsdag is een van de mooiste feesten van het jaar. Iedereen daytime drinking en overal jolijt. De stad barst traditioneel twee nachten en twee dagen uit zijn voegen van de gezelligheid. Helemaal in 2004, toen de koningin haar verjaardag in Groningen vierde. Ik ben er nog steeds van aan het bijkomen.

Komende koningsdag komt Willem Alexander naar Groningen. ‘Whoooohooo’, denk ik – met 2004 nog vers in mijn geheugen – als ik het nieuws hoor. En Willy heeft gelijk vinden we unaniem op de redactie: als je ergens goed kunt feesten, dan is het in de enige Nederlandse stad die nooit slaapt. Waar je kunt stappen tot ver voorbij het ochtendgloren. Door alle zin vergeet ik bijkans even de rampspoed van de provincie, van de Nigerdelta en van Curaçao. En belangrijker: de rol van de koning daarin.

Koninklijke Shell

Niet dat hij persoonlijk de meest vruchtbare lagune van Afrika de nek heeft omgedraaid, waardoor miljoenen mensen op drift zijn geraakt. Hij heeft ook niet zelf de gaskraan, ondanks waarschuwende woorden van wetenschappers, naar recordhoogtes opengedraaid. Net zomin hij persoonlijk opdracht heeft gegeven om de Shell-raffinaderij op Curaçao te bouwen, die het eiland sinds de opening overspoelt met ellende. Maar hij beslist wel welk bedrijf de eretitel ‘Koninklijk’ mag dragen.





Shell draagt sinds begin 1900 dat predicaat. Onder toeziend oog en met hulde van het koningshuis heeft het oliebedrijf in al die jaren het leven van miljoenen mensen verwoest. Groningen is slechts het volgende kind van de rekening en de zoveelste in een ellenlange lijst met grove schandalen, waarin miljarden winsten boven de veiligheid en toekomst van regio’s, landen en de wereld gaat. Mensen zijn er helemaal klaar mee, maar Shell is machtiger dan wie dan ook en heeft zelfs het koningshuis in de zak.

Shell zegt: fuck you Groningen

De Oranjes lobbyen voor het bedrijf bij de meest verguisde regimes op de wereld, van Brunei tot Saoedi-Arabië. Net zoals Rutte Shell helpt aan bizarre miljardendeals zoals in Oost Oekraïne, waar de lokale bevolking de dupe van is. Naast de lobby en het Koninklijke schouderklopje schijnen de Oranjes zelfs grootaandeelhouder te zijn. Hoewel dat nooit bewezen is, omdat het huishoudboekje van de Oranjes geheim is, wordt het door kenners wel met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid beweerd.

Vandaag wordt duidelijk dat Shell zich qua verantwoordelijkheid voor schades en zo terugtrekt uit de NAM. De NAM (samenwerking tussen Shell en Exxon) moet nu zelf opdraaien voor de herstel- en verstevigingsmaatregelen in Groningen. Daarmee komt een der grootste horrorscenario’s voor de provincie uit. Door de enorm hoge winstuitkeringen aan Shell is de NAM armlastig. De Nederlandse Aardolie Maatschappij heeft veel te weinig geld om alles herstel- en verstevigingsmaatregelen te betalen.

Streek van de Duivel

De enige manier om de kas te spekken is door volop gas te winnen, maar dat kan en mag niet. Kortom: de NAM gaat eerdaags failliet en wie moet dan de schade en de ombouw van de provincie betalen? De Staat. De belastingbetaler. Dus ook de Groninger zelf. Op zich niet heel gek, ook de Staat heeft immers honderden miljarden verdiend aan Groningen. Maar toch is het allesbehalve een koninklijke streek van Shell. Sterker: het voelt in de provincie als een daad van Duivelse proporties.

Koningin aan ’t lobbyen voor Shell in Brunei

Het is niet een klap in het gezicht van Groningen, maar Shell springt vol op het hoofd van Groningen. Terwijl de regio al zo goed als bewusteloos in de goot ligt. En het is spotten met de democratie. Den Haag (en daarmee Nederland) wordt recht in het gezicht uitgelachen door Shell. Terwijl de regering net zo aardig is gewest om bij te springen bij de reorganisatie van de NAM en met de dividendbelasting een enorm cadeau heeft gegeven aan Shell. Begrijpt u het nog?

Wat ga je doen koning?

Met vrienden als Shell heeft Nederland geen vijanden meer nodig. Shell is stinkend rijk geworden met de verwoesting van Groningen, trekt nu juridisch de de vingers er vanaf en rent snel weg met het geld. De schoffering is immens groot. Het maakt me zo woedend en verdrietig, dat koningsdag van mij niet meer hoeft. Althans niet zolang de koning zich niet roert en Shell tot de orde roept. Of op zijn minst het predicaat terugtrekt. Want Shell luistert naar niemand, dan maar publiekelijk shamen.

Doet hij dat niet, zijn er wat mij betreft twee opties. De eerste is de koning vriendelijk bedanken. Briefje van de burgemeester met uitleg waarom het niet gepast is en dat hij sowieso niet welkom is zolang Shell koninklijk is. Optie twee is koningsdag door laten gaan. Maar onder striemend protest. Vlaggen halfstok, mensen in rouwkleding, geen feest, geen franje, noch koekhappen. Maar spandoeken met woedende teksten, fluitconcerten, noodklokken en een uiterst grimmige ontvangst.

Willem Alexander als lobbyist van Shell

Psst, hier meer afleiding: