Kamp in Bedum en Sikkom krijgt Kamp-verbod – video

“Kamp is morgen in Bedum, aan de Ommelanderdrift komt hij bij een gedupeerde kijken, om half vier,” krijg ik gisteren binnen via Facebook. ‘Mooi,’ schiet door mijn kop. Genoeg vragen te stellen, over de opkoopregeling, over de 170.000 panden die onveilig zijn, over de gaswinning die onverminderd hard doorgaat.

Dus app ik de stagiaires dat ze met de bus naar Bedum moeten komen vandaag. Uitgelezen kans om de verantwoordelijk Minister aan de tand te voelen over alle ellende en gevaren in Groningen, waar hij over liegt, die hij onder het tapijt moffelt en die hem niet deren, want Shell mag nog steeds veel meer winnen dan de veiligheidsmarges toelaten.

Kamp 1

En ineens is daar Kamp

Met de fiets aangekomen in Bedum wachten stagiaires Tobias, Milton en Youri bij de bushalte op mij. Achter hen is te zien dat er wat gaat gebeuren in het dorp. Een paar mannen in pak wacht gespannen af en fluisteren in elkaars oordopje. Her en der staan politieagenten. Een fotograaf loert op zijn kans. De gedupeerden waggelen zenuwachtig op hun oprijlaan heen en weer. Burgemeester Bakker komt aanwandelen, geeft me een kwade blik, puft snel wat rook uit zijn mond en flikkert zijn sigaret op de grond.

Dan komt er een dikke wagen aan, en nog één, en nog één. Eerst stappen de persoonlijke beschermers van Kamp uit, gevolgd door zijn legertje aan woordvoerders, die maar één taak hebben: journalisten dwarsbomen in hun werk. Eén van zijn frontsoldaten om de pers te muilkorven is een schone dame. Best een lief meisje op het eerste gezicht, maar ze is enorm gehaaid.

Als ik in gesprek ben met één van de woordvoerders of ik Kamp wat vragen kan stellen, herkent ze me van de ontmoeting in Stadhuis. “Hij niet, hij mag geen vragen stellen,” fluistert ze de woordvoerder in. Ik zie de schrik in haar ogen. Ik ben te kritisch en neem geen genoegen met slap gelul als antwoord, want de Groningers hebben recht op de waarheid, hoe krom die ook is.

Kamp

Sikkom bedreigt de openbare orde

Op het moment dat de woordvoerders duidelijk maken dat een vraaggesprek er niet in zit, wandelt Kamp voorbij, op een paar meter afstand. Het interview gaat toch niet door, dus stel ik met draaiende camera, misschien iets te emotioneel, brutaal, en te direct, een vraag: “Dus al deze woningen worden straks gesloopt meneer Kamp?” Voordat de vraag uit mijn bek is gerold staat het vleesgeworden voorbeeld van de arrogantie van de macht voor mij.

Een stoere, kale vent. Sportschooltype. En vooral heel dapper kijken en orders uitkramen. “Uw ID-kaart,” is de opdracht die hij me geeft. Ik weiger. Want een zware inperking op de privacy, zoals het opvragen van de ID-kaart, mag alleen als ik in overtreding ben, of als de politie gegrond vermoeden heeft dat ik in overtreding kan gaan, of als ik een bedreiging vorm voor de openbare orde.

Van al die gronden is volgens mij geen sprake. Ik probeer alleen mijn werk te doen. Kritisch zijn op bestuurders, vragen stellen en heel idealistisch, de waakhond van de democratie uithangen. Ik heb een microfoon in mijn hand, geen mes. Ik gedraag me niet onbeschoft, ik heb alleen enkele prangende vragen. Maar volgens de woordvoerder mogen alleen RTVNoord en Dagblad vragen stellen. Die zijn niet zo fel en laten Kamp tenminste uitspreken als hij onzin poept.

Kamp NAM

Complete redactie een Kamp-verbod

Maar dat mag dus niet. “Uw ID-kaart meneer!,” bromt de kale dude steeds bozer terwijl hij heel stoer zijn politiepasje laat zien. Ik leg nogmaals uit dat ik dat weiger, en dat ik hem überhaupt niet bij me heb. Dan is het genoeg. “U bent staande gehouden en ik ga u nu fouilleren.” Een seconde later glijden vreemde handen mijn broekzak in, terwijl ik zeg: “Aah lekker, iets meer naar links, dan raakt u misschien mijn piemel aan.” Als vaste bezoeker van de Noordtribune weet ik hoe ik hiermee om moet gaan.

Na het onvrijwillig laten betasten, moet ik meekomen naar een groepje agenten. Terwijl ik aanstalten maak, grijpt de sportschooldude mij bij de arm. “Beetje opschieten!” Ik moet mijn telefoon inleveren. Mijn sigaretten, mijn bankpas en mijn FC Groningen-seizoenskaart. Als een agent mijn gegevens natrekt, vertelt een andere dat ik officieel een Kamp-verbod heb. Ik mag 24 uur lang niet binnen honderd meter van de Minister komen, anders verdwijn ik in de cel.

Dat is mij iets te gortig en dus laat ik mij muilkorven. Via de groepsapp vraag hoe het de jongens vergaat. “Zelfde als jij. Wij mogen ook niet in de buurt komen van Kamp. Honderd meter afstand anders worden we opgepakt.” Lekker dan. Hele Sikkom-redactie monddood gemaakt. Er ziet niets anders op dan gedwee wachten op een rijtje stenen. Om mij heen staan enkele dienders de wacht te houden en allicht om te voorkomen dat ik weer met microfoon in de aanslag naar Kamp trek.

Kamp-verbod

Lokale dienders stuk vriendelijker

We raken in gesprek. In tegenstelling tot de stoere kale dude, komen deze gasten uit de regio. Ik vertel over de risico’s en de gevaren van de gaswinning. Ik maak ze duidelijk dat er vijftig procent kans is op een echt zware beving de komende acht jaar. Ze kijken me vol ongeloof aan. “Maar er kan ook een meteoriet neerstorten en je rookt, dat is ook gevaarlijk. En je kunt ook onder een bus komen.” Verschil is alleen dat een buschauffeur vol op de rem trapt als hij een levensgevaarlijke situatie aan ziet komen. Kamp niet, die geeft het liefste gas bij om de dienstregeling niet in de war te schoppen.

Om het probleem nog duidelijker te maken wijs ik naar het rijtje Jarino-woningen aan de overkant van de straat. Kamp is op bezoek bij één van de bewoners, omdat er veel schade is. “Het echte verhaal is dat de woningen qua constructie een risico vormen bij zwaardere bevingen. Lees de Europese richtlijn na, en je weet hoe laat het is voor heel veel panden in de regio. Het is dat het KNMI in opdracht van NAM en Staat probeert de richtlijn te verlagen, maar volgens de Europese regels kun je dit soort gebouwen afschrijven,” vertel ik.

De agenten schrikken van de informatie, net zoals ik elke keer schrik als ik de dossiers doorneem. Ineens zegt één van hen dat hij het persoonlijk met me eens is. Dat hij het goed vindt dat Sikkom kritisch is, omdat de waarheid veel te weinig wordt verteld in traditionele media. “Ik ben in functie en ik heb orders,” is zijn excuus. “Maar ik heb zelf ook schade, de beving van Huizinge heb ik goed gevoeld. Het is inderdaad een schande.” Waarop ik denk: ‘Was vandaag gaan staken voor een betere CAO.’

Kamp komt er weer mee weg

Ze zijn het ook niet helemaal eens met mijn staande houding. Ik vorm volgens hen ook geen bedreiging en ze bevestigen dat hun collega eigenlijk geen grond had om mijn ID-kaart op te vragen. Het is best gezellig. De zon schijnt. We lachen wat en babbelen over de Bekerfinale. Ondertussen gaat op de achtergrond het toneelstuk door. Kamp toont zogenaamd zijn medeleven, terwijl hij weet dat duizenden, misschien wel tienduizenden mensen hun huis kwijtraken.

Dat er dagelijks honderden kinderen scholen in een pand dat kan instorten. En dat allemaal dankzij zijn beleid. Praten met complexe gevallen, met families die de wanhoop nabij zijn omdat de NAM hen opzadelt met torenhoge kosten om hun eigen woning veilig te maken, terwijl de NAM verantwoordelijk is, doet hij niet. Daar is hij te laf voor. Net zoals hij te laf is om antwoorden te geven.

“Hij is zo glad, dat is met geen paling te beschrijven,” zou een collega gezegd hebben. Uiterst geschikt voor deze functie wat dat betreft. Kamp is koning in het om de brij heen draaien. Nooit gaat hij met de billen bloot. Terwijl ik dit tik, staat hij in de studio van RTVNoord. Antwoorden geven op vragen die niet gesteld worden. Heel veel praten om vooral niets te zeggen.

Kamp Groningen cartoon

Illustratie: Jeroen Mameli

Sorry voor gehijg!

Presentator Frederik Stokker probeert wel kritisch te zijn, maar het lukt niet. Kamp verdedigt het corrupte en misdadige beleid met succes. Hij liegt over schade-afhandelingen die allemaal soepel verlopen en dat veiligheid natuurlijk op de eerste plaatst staat. Gelul, want dan is de enige optie: gaskraan dicht. Genoeg om fel tegenin te gaan, maar hij komt er weer mee weg.

Al met al is een trieste vertoning dat de voltallige Sikkom-redactie wordt weggetrokken omdat ik zogenaamd een bedreiging voor de openbare orde vorm. Terwijl Kamp alle ruimte krijgt om zijn criminele beleid met halve waarheden te verdedigen. Als er iemand een bedreiging vormt voor de openbare orde in Groningen is het Kamp en niet een aantal wannebe-journalisten, die, met een portie oprechte emotie en achterdocht, aan waarheidsvinding willen doen en geen genoegen nemen met gemene onwaarheden.

En oh ja, sorry voor het gehijg. Fietstochtje van Stad naar Beem tegen de wind in viel toch wat zwaar. En dan ook nog wat boosheid en adrenaline en zo.

Door: Willem Groeneveld – Foto’s: Youri Bakker – Eindpresentatie: Milton Broen – Montage: Tobias Post

Ga het gesprek aan ( comments)