Leve Davit, Nunë en de familie Westra! En boehoe IND. Op basis van niks het leven van kinderen verwoesten. Tsss

Davit en Nunë met hun familie bij de rechtbank in Groningen – foto: Jan Willem van Vliet

De grootste horror hing jarenlang als het zwaard van Damocles boven het hoofd van Nunë (9) en Davit (7). De broer en zus moesten van de IND naar Armenië, het land van hun ouders. Het land waarvan de geboren Stadjers de taal, mensen, streken, steden en straten niet kennen. Maar er was geen discussie mogelijk. De IND wist het zeker: Davit en Nunë waren buiten beeld geweest en dus moesten ze wieberen.

Siep en Martha Westra leren de kinderen in 2012 via de kerk in Groningen kennen. De gepensioneerde Groningers ontfermen zich over Davit en Nunë alsof het hun eigen kleinkinderen betreft. Zonen Edwin, Ronald en hun gezinnen gaan daarin mee. Davit en Nunë hebben in de Westra’s een liefdevolle familie getroffen die hen afleiding biedt, warmte geeft, bij de hand neemt en de barricaden opklimt voor het onheilspellende lot dat op de kinderen wacht.

Siep is een held

Vooral Siep steekt erg veel tijd daarin. Hij neemt een advocaat in de arm om juridisch te strijden tegen de IND en slaat op de tamtam. Met dank aan Siep en Babette (lerares op de school van de kinderen) verschijnen Davit en Nunë bij ons begin februari op de radar. Aan de telefoon duidt de Stadjer bevlogen wat er misgaat in de bureaucratische molen, wat de naderende uitzetting met de kinderen doet en hoe ongelooflijk onrechtvaardig het is. “Volgens de IND zijn ze buiten beeld geweest, dat is het belangrijkste argument. Maar ze hebben hun hele leven op hetzelfde adres gewoond, dat bekend was bij alle instanties.

Ik hoor de oprechte woede en barmhartige verontwaardiging nog uit de telefoon spatten. Siep is echt boos. Het doet hem veel omdat het de kinderen veel doet. “De oudste van negen heeft drommels goed door wat er kan gebeuren. Het vreet aan haar, ze gaat er enorm gebukt onder. Het is verschrikkelijk.”

Uit naam van Siep

Dik twee maanden later komt het bericht binnen dat Siep plotseling is overleden. De Westra’s zijn compleet van slag. Davit en Nunë zijn compleet van slag. Het verdriet is enorm. Manlief, vader, opa, Nederlandse opa, de man die zoveel warmte en liefde gaf, de man die zo hard streed voor het lot van Davit en Nunë, is zomaar uit het leven gerukt. Zomaar uit de strijd voor zijn geliefde Davit en Nunë gerukt.

Het is moeilijk te verkroppen. Er is amper tijd om het te verwerken. Want het lot van de kinderen wacht niet. In de puinhopen van het verdriet rechten de Westra’s samen met Davit en Nunë de rug. Ze zetten de strijd voort. Uit naam van de universele rechten van het kind. Uit naam van Siep.

De hele familie Westra bestaat uit helden

Onder aanvoering van Edwin, die ziel en zaligheid stop in de strijd, besteden media meer en meer aandacht aan de zaak. Ze zijn te gast op het Bevrijdingsfestival. BN’ers laten van zich horen. Samen met journalist Sinan Can houden ze een sit in bij de IND in Den Haag. Een paar dagen later staat de Grote Markt met honderden, misschien wel duizend mensen, vol voor Davit en Nunë. De burgemeester betreedt het podium om voor de zoveelste keer zijn steun aan de kinderen uit te spreken en om 37.000 handtekeningen in ontvangst te nemen. Die teller staat inmiddels op ruim 40.000, waardoor het doel van de petitie is gehaald: de Tweede Kamer moet het onderwerp behandelen. Maar dat is voor Davit en Nunë niet meer noodzakelijk.

Volle Grote Markt voor Davit en Nune- artikel gaat verder onder de video

Vanmiddag maakt de rechter gehakt van het pleidooi van de IND. Met drie vragen staat de overheidsdienst volledig klem. Op het bureau van de edelachtbare ligt een stapel papieren, die in het bezit waren van de IND, waaruit heel duidelijk wordt dat de kinderen nooit buiten beeld zijn geweest. Uit zeker drie documenten blijkt dat de IND al die tijd wist op welk adres ze in Oosterpark wonen.

IND ging natter bij de rechter dan Limburg na een week hevige regen

De IND mompelt nog iets over dat zij geen opsporingsdienst zijn, maar daar gaat de rechter niet in mee. Die zegt iets in de trant van: “Dit hoef je niet op te sporen. Het staat er gewoon. In jullie eigen documenten van jaren terug.” Daarop kan de IND niet anders dan erkennen dat deze vondst een compleet nieuw licht op de zaak werpt en dat ze binnen twee weken met een nieuwe reactie komen. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wordt die: “Foutje, bedankt, ze mogen blijven.”

Direct na de zaak hangt Edwin huilend aan de telefoon. Hij vat samen wat er gebeurd is en lijkt het nog amper te kunnen bevatten. Ze staan nog binnen bij de rechtbank, maar gaan zo naar buiten. Daar sta ik een paar minuutjes later ook. Martha komt als eerste op me af. Ze vertelt met tranen in de ogen dat haar man erbij was in de rechtbank. “Ik had een foto van Siep in mijn tas.” Edwin staart me vol ongeloof aan. “Ongelooflijk man. De IND was met zes man, daardoor kneep ik hem even. Maar de rechter was keihard. Dit is zo mooi. Niet te beschrijven”

Kinderen beseffen het nog niet

Even verderop staat Davit. Hij probeert op het hoge kozijnding van de rechtbank te klimmen. Precies wat een kind hoort te doen. Klimmen en klauteren in plaats van in de rechtbank zitten of onder onmenselijke spanning te leven. Ik bespeur een enorme glimlach bij hem. Maar ik weet niet zeker of dat is omdat de klimpartij is gelukt, of omdat hij doorheeft wat er net allemaal is gebeurd. Een paar meter verder praat Nunë met een grote glimlach met haar ouders. Echt beseffen doet ze het nog niet, vertelt ze. Maar ze is wel heel blij.

Daarmee kom ik bijna aan het einde van dit alweer veel te lange epistel. Maar niet voordat ik nog eem drie diepenringen vol gal spuw op de IND.

Tsssss, IND, tsssss

Uit de eigen documenten van de IND, die ze dus al jaren in bezit hadden, blijkt dus dat hun eigen belangrijkste argument niet opgaat. Fouten maken is menselijk, bij de IND werken mensen (hoewel de menselijkheid soms ver te zoeken is). Dus ook daar worden fouten gemaakt. Dat kan gebeuren.

Wat niet mag gebeuren is op basis van drijfzand het leven kinderen verwoesten. Blijven volharden in het eigen gelijk terwijl het ongelijk zo overduidelijk is en dat over de weerloze rug van kinderen. Wat de gotspe, de klucht de gekmakende en levensverwoestende bureaucratie nog schrijnender maakt, is dat dit allemaal gebeurt op de kosten van de belastingbetaler. Jarenlang heeft de IND geprocedeerd, en dat kost heel wat centjes, om die kinderen eruit te krijgen, met deze ongekende juridische oorwassing als beschamend slotstuk.

Ga je schamen IND.

Oh ja, en mag Edwin genomineerd worden als Groninger van het jaar? Want die baas zet, na een weekje welverdiende vakantie, de strijd door. Niet voor Davit en Nunë, die battle is omgezet in een even terechte als rechtvaardige overwinning, maar wel voor tientallen andere kinderen die in precies dezelfde situatie zitten.

Psst, hier meer afleiding: