Leven op straat – Mihai: van riool in Boekarest naar Zuiderdiep in Stad

 

Mihai 4

Mihai veegt elke dag de stoep voor de Albert Heijn en het Amsterdams Broodjeshuis schoon. Dat doet hij vol overgave, met een glimlach en met vriendelijke woorden voor passanten.

Hij heeft er overduidelijk lol in. Weer of geen weer. Hij doet zijn taak in ruil voor een beetje zakgeld, maar vooral voor wat voldoening. Om wat terug te geven aan de stad die hem zoveel geeft. “Het is super hier. Beter kan het niet. Ik ben ongelooflijk dankbaar.”

De stoep vegen klinkt niet voor iedereen als een droombaan waar je erg vrolijk van wordt. Maar als je het verhaal van Mihai hoort, dan begrijp je waarom hij de gelukkigste periode van leven leeft.

Opgegroeid in riool van Boekarest

44 jaar geleden wordt Mihai geboren in een weeshuis in Boekarest. Zijn ouders zijn direct na de geboorte spoorloos. Wel groeit hij op met twee oudere broers. Ondanks de aanwezigheid van zijn broers is het leven op straat niet makkelijk in Roemenië. “Ik was één van de duizenden weeskinderen die leefde in het riool van Boekarest.”

Een keihard leven, met overal gevaren. Zoals andere zwerfkinderen die het voorzien hebben op het weinige dat Mihai heeft. “Het was een verschrikkelijke tijd. Bijna al mijn vrienden snoven lijm en veranderden in zombies. Ik heb nooit lijm gesnoven, maar moest wel stelen om te kunnen leven.”

Voor het stelen heeft Mihai zijn straf uitgezeten. In totaal heeft hij negen jaar vastgezeten onder erbarmelijke omstandigheden in Roemeense gevangenissen. “Het leven in de gevangenis was echt een hel. Nog erger dan in het riool van Boekarest.” Mihai neemt zich in de gevangenis voor om nooit weer op het boevenpad te gaan. Hij wil zijn leven eerlijk leven en voor altijd buiten de bajes blijven.

Mihai 2

Vertrek uit Roemenië

Hij ziet echter geen kansen in Roemenië om het leven te lijden dat hij voor ogen heeft. “Ik kon geen kant op in Roemenië, ik zat helemaal vast.” En dus besluit hij om de trein te pakken naar België. Naar Brussel. Dat lijkt hem in eerste instantie wel wat. Maar de Belgische hoofdstad valt tegen.

“Mensen spraken alleen maar Frans, en ik spreek geen Frans.” Omdat Mihai wel een beetje Duits spreekt, pakt hij de trein naar het Noorden. Richting Duitsland of Nederland. Hij heeft geen idee waar de reis eindigt, tot hij in een trein zit met Groningen als eindstation. “Toen bedacht ik me dat ik daar een nieuw leven zou beginnen.”

Dat is nu 14 jaar geleden. Als hij aankomt in Stad heeft hij al drie dagen niet gegeten. “Ik was er heel slecht aan toe.” In Groningen gaat hij direct naar de instanties die zich ontfermen over dak- en thuislozen. Hij krijgt een plekje in de Kostersgang en begint met opbouwen van een nieuw leven.

Heroïneverslaving

Maar dat gaat niet eenvoudig. Mihai raakt verslaafd aan heroïne en het gaat bergafwaarts met de Roemeen. Niet dat hij vervalt in zijn oude gedrag van stelen, maar toch: een heroïneverslaving is geen aanrader. In 2004 begrijpt Mihai dat het fout gaat, en beseft hij dat er ingegrepen moet worden. Hij begint met afkicken.

Vaarwel zeggen tegen een zware verslaving gaat niet zomaar. Vier jaar kost het Mihai om van de heroïne af te komen. “In 2008 was ik helemaal van de drugs af, maar nu begin ik pas echt te ontwaken en mijn ogen te openen,” vertelt hij eerlijk op de stoep voor het Amsterdamse Broodjeshuis.

Tijdens het gesprek groet hij minimaal tien voorbijgangers. En heeft hij de riem van een hond vast. Even later komt een mevrouw van stand uit de Appie lopen en bedankt Mihai voor het oppassen op haar viervoeter. “Dit is het mooiste dat ik kan doen. Heel simpel, gewoon er voor de mensen zijn.”

Mihai 6

Bekendste stoepveger van Groningen

Om te overleven in Groningen en om zijn heroïneverslaving te bekostigen, verkoopt Mihai twaalf jaar lang de Riepe in het Zuiden van Stad. Op de stoep bij een Albert Heijn. “De baas van de winkel wilde niet meer dat ik de Riepe verkocht voor zijn deur, dus ik moest vertrekken.” Mihai vindt een nieuwe verkoopspot op het Zuiderdiep, voor de daar gevestigde kruidenier.

Maar eigenlijk heeft de Roemeen het wel gehad met het verkopen van de Straatkrant. Hij wil wel een keer wat anders doen en dus begint hij in overleg met de mensen van het Broodjeshuis met het vegen van de stoep. Elke dag weer. Hij doet het werk zo goed dat ook andere winkeliers in de buurt hem vragen om de stoep schoon te houden.

Nu veegt hij voor vier winkels aan het Zuiderdiep de stoepen schoon. Mihai haalt er voldoening uit. Maar minstens zo belangrijk: hij verdient er een zakcentje mee van 50 euro per week. Geld dat hij hard nodig heeft. Niet om een verslaving te betalen, wel om de puinhopen uit zijn verleden te verlichten. “Ik heb een enorme schuld bij de zorgverzekering. Die probeer ik langzaam af te bouwen.”

Fietsen

Als de dagtaak erop zit, meestal zo rond 18:00 uur, gaat Mihai richting zijn huis. Nou ja, huis… zijn caravan zonder elektriciteit, water of kabel op het Suikerunieterrein in Hoogkerk. “Het is een project van de gemeente en ik zit daar fantastisch. Een beetje het gipsyleven. Weet je, ik heb nooit een huis gehad en nu heb ik een plekje voor mezelf. Heerlijk.”

Om de avonduren door te komen, klautert Mihai elke avond op de fiets om een rondje te klappen. “Ik fiets elke avond ruim vijftig kilometer. Een rondje over Haren, Paterswolde, Eelde, het Stadspark en Hoogkerk. Ik fiets dat rondje al jaren, het is echt een prachtig gebied,” glundert hij.

Met een enorme glimlach onder zijn kenmerkende pet, en op zijn door het leven getekende gezicht, kan hij maar niet genoeg benadrukken hoe gelukkig hij is in Stad. “Ik ben altijd een verschoppeling geweest, maar in Groningen word ik gewaardeerd en gezien als mens. Ik kan de dankbaarheid niet onder woorden brengen, zoveel doet het met me. Groningen is de mooiste plek van de aarde.”

De droom van Mihai

Ondanks dat het leven hem beter vergaat dan ooit, heeft Mihai ook nog dromen. Hij veert helemaal op als hij erover vertelt: “Mijn droom is om van Groningen naar Boekarest te fietsen om geld in te zamelen voor het weeshuis waar ik ben geboren. Ik moet nog een hoop regelen, zoals sponsoren en meer trainen, maar vroeg of laat ga ik het doen.”

Door: Willem Groeneveld

Mihai

Psst, hier meer afleiding: