Logeetje – column van Rosa Timmer

Rosa Timmer Logeetje

Rosa Timmer is Stadjer, journaliste en columniste bij Dagblad van het Noorden. Elke zaterdag staan haar columns in de krant. Ze verschijnen in boekvorm en af en toe op Sikkom.

Logeetje – door Rosa Timmer

Ze kijkt me aan. Bijna één is ze en ze zit in mijn woonkamer. Ik doe een dansje. Even denk ik dat ze het leuk vindt want haar mondje gaat open. Maar dan komt er een trommelvliesdoorklievend gekrijs uit, een half uur lang.

Nee, zo leuk vindt mijn nichtje me dus niet. Eerder angstaanjagend. Ze logeert voor het eerst bij me, en dat is op zijn zachtst gezegd een beetje wennen.

Bij het brengen gaf mijn broer instructies: “Als ze huilt moet ze eten, slapen of een nieuwe luier.” “Ze heeft vanochtend toch al gepoept?”, vroeg ik hoopvol. “Les één”, zei mijn broer. “Een baby kan altijd schijten.” Slik. “Nou succes ermee he”, zei broer terwijl hij lachend wegliep.

Wandelen is het enige dat helpt tegen gekrijs. Maar net als ze met een schone luier, schoentjes en jasje aan eindelijk ingesnoerd in de wagen zit, ik het reusachtige geval over de drempel heb gekregen en glimlach om het vooruitzicht aan een tevreden uur met de baby, begint het te regenen.

Dus: weer naar binnen, gordel los, jasje uit, schoentjes uit en het wild tegenstribbelende kind uit de wagen. Vijf minuten later klaart het weer op.

Na een vermoeiende dag ligt ze in bed en trek ik de keukenkastjes open om vriend te trakteren op een bak chips. Bij het geklepper van de deurtjes krijg ik een flashback. Vroeger hoorde ik dit karakteristieke geluid ook, maar dan vanuit bed. Mijn ouders puften uit en ik was stikjaloers.

Het leek altijd of het pas gezellig werd als ik in bed lag. Nu weet ik: dat is ook zo.
De volgende ochtend kijkt mijn nichtje me glazig aan. Moe van die vreemde mensen.

Ik wil haar opvrolijken en zing een stom liedje. Haar mondje gaat open en de schrik slaat me om het hart. Wat als ze weer… Dan lacht ze breeduit met haar twee tandjes. Ik smelt.

Psst, hier meer afleiding: