Mweh tot de macht 39291: iconisch rockhol LOLA is niet meer en daarmee sterft een stukje Stad

LOLA

Lola is een van de tenten die Groningen kleur, smoel en smaak geeft. Een goed verborgen pareltje waar jong en lokaal talent kansen krijgt afgewisseld met internationaal erkende underground.

Een paar jaar geleden. ESNS is aan. Met twee Leeuwarders heb ik afgesproken in De Zolder, nog zo’n iconische plek. Expres, omdat ik de westerburen graag duidelijk maak waarom Groningen zoveel vetter is dan Leeuwarden. Dat zit in toko’s als De Zolder. Eerst de gure en tegelijk zo uitnodigende steeg, dan de ‘verborgen’ en smalle trapopgang naar boven, ogenschijnlijk richting een klein lokaaltje. Maar schijn bedriegt.

Op naar LOLA, waar de verrassing nog groter is

Na de trap wacht een fantastische (dans)kroeg die meerdere etages beslaat, vele doelgroepen bedient, een podium biedt voor een hele zooi muziekstromingen en waar vrijheid het hoogste goed is. De Leeuwarders zijn dan ook danig onder de indruk. De jaloezie druipt uit de ogen. Na een paar borreltjes en een jointje vertrekken we. Op naar het volgende legendarische stulpje. Op naar LOLA, waar de verrassing nog groter is.

De Vismarkt bruist van ESNS. Overal vrolijk teutende mensen, de traditionele wachtrij voor Huis De Beurs en Huize Maas en haastige groepjes onderweg naar het volgende optreden. De blikken van van de Leeuwarders sprankelen van zoveel levendigheid en jolijt. Maar worden somberder als we het plein verlaten en de desolate en droevig stemmende Pelsterdwarsstraat enteren. Van een prachtig plein naar een parkeergarage.

Achteringang van de Chinees?

En dan trekken we ook nog naar een deur die met de beste wil het dichts bij het schmutzige achterportaal van een ranzig Chinees restaurant of de personeelsingang van de supermarkt komt. In niets ademt de entree en de omgeving rock ’n roll. Eerder de lelijke kant van Stad waar toeristgidsen met een grote boog omheen lopen. Eem denken de Leeuwarders zelfs dat ze voor de gek worden gehouden. ‘Moeten we echt hier naar binnen?’

Die gedachte verdwijnt zodra we binnen stappen. De Chinees-restaurant-vibe maakt abrupt plaats voor verbazing, lof en liefde voor Stad. Vanuit het niks, nergens aangekondigd en nergens aangegeven, staan we in een prachtig donker zaaltje met het mooiste plafond van alle dansvloeren in Stad. Wat, zelfs het imposante en internationaal bewierookte plafond van het Hoofdstation verbleekt bij de pure kunst in LOLA.

Alle aandacht voor het plafond

En juist omdat het zo’n donker hol is, zonder ramen, met donkere motieven op de muren, een zwarte toog weggestopt in een straat waar eigenlijk niemand wil zijn, springt het plafond in het oog als een mooie vrouw in Aberdeen. Niemand verwacht ook maar iets van schoonheid daar en patsboem, het mooiste wat nachtclubland in Groningen te bieden heeft. En dan spelen er ook nog vaak vette acts op het podium.

Maar helaas. Niet meer. Corona geeft het belangrijke podium voor (punk)rock en andere alternatieve muziek in Stad de nekslag. Eigenaresse Ilja de Bruijn heeft geen andere keus meer dan de handdoek in de ring te gooien. Na twee lockdowns op rij met tussendoor een periode met zware beperkingen voor het aantal bezoekers, ziet ze geen financieel perspectief meer voor het café aan de Pelsterdwarsstraat.

Kut-corona

En daarmee verliest Groningen een icoon van de nacht. Een verborgen parel die Stad Stad maakt en waar de schellen, die van verbazing van de Leeuwarder ogen zijn gedonderd, nog ergens in een hoekje tussen het stof liggen. Godverdomme. Kut-corona.

Lees meer op Dvhn.nl


 

Psst, hier meer afleiding: