Nooit meer eem noar… Talamini: emotionele Bernardo haalt na 68 jaar stekker uit legendarische ijssalon

Het rolluik van Talamini is voorgoed dicht

Sommige zaken mogen niet verdwijnen, maar doen dat wel. Alsof het symbool staat voor de vergankelijkheid van het leven. Zelfs aan Talamini komt een einde. De ijssalon, sinds de jaren ’50 van de vorige eeuw een begrip aan de Grote Markt heeft de hoorntjes voorgoed aan de wilgen gehangen.

Hij moet diverse keren slikken. Het doet Bernardo Talamini veel. De ijscozaak is niet alleen zijn leven, maar ook de plek waar hij opgroeide en de droom van zijn zoon Andrea. Iedere spijker in de muur, alle hoeken en gaten, hij kent ze. Hele generaties Stadjers werden er door hun ouders getrakteerd op het beste ijs van Stad.

‘Ze hadden niets meer’

Bernardo vertelt weemoedig. Over hoe zijn opa en oma naar Nederland kwamen. “Ze hadden een ijssalon op de Coolsingel in Rotterdam. Ik herinner me nog een foto hoe ze in de Tweede Wereldoorlog op de puinhopen van hun gebombardeerde pand stonden. Met daarop mijn vader toen hij tien was.” Het is een wonder dat ze het overleefd hebben. Maar ze hadden niets meer.” Via Almelo kwamen de Talamini’s in Groningen terecht. “Want hier was nog geen Italiaanse ijssalon.”

Vader en moeder Talamini

Het sluiten van de zaak zet Bernardo stil. Waar komt hij vandaan en waar gaat hij naartoe? Op zijn 59ste moet hij opnieuw koers bepalen. Maar voordat dát kan moet hij eerst afscheid nemen van zijn gelateria. Het valt hem overduidelijk zwaar. Een aantal keren moet de ‘Italiaanse Groninger’ pauze nemen.

De lol was weg

Hij knikt in de richting van waar vroeger de vaatwasser stond. “Als klein jochie klom ik dan op een houten kratje zodat ik erbij kon. Hier ben ik opgegroeid en groot geworden.” Het is de herinnering aan vroeger. Toen zijn vader de auto nog voor de deur kon parkeren en schuin tegenover Talamini nog het oude stadhuis stond, met de kenmerkende brede trap.

Bernardo Talamini stopt met zijn ijssalon aan de Grote Markt

“Maar ik sta volledig achter mijn beslissing,” zegt Bernardo opeens zelfverzekerd. “Corona is een flinke spelbreker geweest. De lol was opeens weg. Ik stond hier soms wel zestien uur per dag te buffelen. Zonder plezier houd je dat niet vol.” Het voortzetten van de zaak binnen de familie bleek geen optie na een ongeval van Andrea en dus houd het hier op.

Mix aan emoties

Tussen 1990 en 2016 bestierde een familielid van moeders kant de zaak aan de Grote Markt. Talamini werd Fiorin en Bernardo ging terug naar Italië. Zes jaar geleden keerde hij terug naar Groningen en werd Fiorin weer Talamini. Alsof er niets veranderd was. Dat je niet altijd grip op het leven hebt is iets waar Bernardo nu mee moet dealen.

Bernardo zag zichzelf als tussenpersoon. Hij had de ijssalon graag doorgegeven aan zijn zoon. “Als mijn zoon Andrea straks voldoende van het ongeval herstelt, kan hij beslissen weer “IJssalon Talamini” te openen en voort te zetten, waar dan ook, en ik sta hem zeker bij in zijn beslissing.”

De naam Talamini zal voorlopig uit het straatbeeld verdwijnen, maar niet snel uit het collectief Gronings geheugen. Of er een nieuwe ijssalon voor in de plaats komt? “Voorlopig niet. De komende tien jaar mag er geen nieuwe ijsboer hier beginnen. Daar ben ik heel duidelijk in geweest.” De mix aan emoties is voelbaar bij Bernardo. Trots, een hang naar het verleden en zijn liefde voor Groningen gaan nek aan nek. “Ik zou vechten voor deze stad,” zegt Bernardo indringend.

Op de vraag of hij nog één keer op de foto wil voor zijn eigen zaak blijft het even stil. Opnieuw moet een pauze ingelast worden. Even een peukje. Nog een anekdote. En dan weer die realiteit. Dan dringt het opeens door. Ook Groningen moet afscheid nemen. Van een iconische zaak. Met een iconische eigenaar. Nooit meer eem noar… Talamini.

Psst, hier meer afleiding: