Een ode aan mijn stalen ros

Het was precies en exact vijf uur. Dit was duidelijk terug te zien in het verkeer. Men probeerde zich op een wanhopige manier zo snel mogelijk te vervoeren naar huis. Daar werd het leven pas weer doorgezet. 

Alle vier de richtingen van het kruispunt waren gevuld met zelfverzekerde fietsers. Deze vier stoomtreinen zullen zich zometeen genadeloos voortbewegen, als de stoplichten het rood achteloos inwisselen voor groen.

De voorste fietser, allang bezig met het avondeten, reageert op het verkeerde stoplicht en begint plotseling te fietsen. Al snel realiseert ze dat haar brein haar heeft misleid. Ze krabbelt rustig terug op haar plek zonder zich iets aan te trekken van de omstanders. De laatste auto’s zijn gepasseerd, er heerst een bedrieglijke stilte op het kruispunt. Stilte voor de storm had iemand terecht kunnen zeggen. Het moment is daar, de stoplichten geven het symbolische startschot.

Het begin verloopt vrij rustig en het vervolg net zo goed. Het was in wezen een geslaagde oversteek. Tenminste zo werd dit ervaren door de andere fietsers. Ik was niet zo zelfverzekerd en vastberaden als zij. De aanzienlijke diagonale groep van links maakt nogal veel indruk op mijn bescheiden groepje van twee. Alsnog doe ik een poging om het station te bereiken, maar tevergeefs. Ik durf het niet aan om de oversteek te maken en wijk af naar rechts, de brug op.

Terwijl ik op de brug fiets kan ik nog niet inhoudelijk nadenken over het voorval. De mensen die achter me fietsten hebben me gelukkig in mijn waarde gelaten en begonnen niet over het eigenaardige moment. Waarom lukte het me niet om over te steken? Door de verwarring ben ik niet in staat om te stoppen of gelijk om te keren.

De brug heb ik getrotseerd en mijn fiets heeft een aangenaam plekje gekregen aan de zuidkant van het station. Ondanks dat ik de fiets zorgvuldig op slot had gezet trof ik hem de volgende dag niet aan. Mijn dierbare Peugeot is verloren gegaan door dit alles. Als ik de oversteek durfde te maken zou ze nog bij me zijn, met haar versnellingen op haar frame. Twee jaar wist je uit de handen te blijven van het gespuis, maar door het gebrek aan doorzettingsvermogen van mijn kant ben je heengegaan. Rust zacht.

Mijn lieve Peugeot Champagne. 

Foto’s en tekst ingestuurd door: Vincent Kupers. Hij schreef al eerder eens over zijn stalen ros, in dit artikel

Jou ook iets opgevallen? Iets meegemaakt? Of moet je gewoon wat kwijt? Mail ons je columns, video’s of ander leuks!