Piet van Dijken draaft door: back home

Weer thuis na 15 dagen Portugal. Uiteindelijk zijn het er maar 13, omdat het al half 10 in de avond is wanneer op donderdag 9 juni het hotel in Monte Gordo wordt bereikt, en om half 6 in de wel heel vroege ochtend van donderdag 23 juni het vertrek vanaf hotel Dunamar is bepaald. Twee volle dagen, die blijkbaar nodig zijn om de bestemming te bereiken en weer thuis te komen. Het zij zo.

Godzijdank geen vertragingen en lange rijen op Schiphol meegemaakt. Collega Klaas-Jan opperde bij het weggaan nog wel dat de mooiste dag van de vakantie de laatste is, omdat je op die dag weer terug mag naar huis. Ben ik toch niet helemaal met hem eens.

In de krant van dinsdag 28 juni lees ik dat FC Groningen met ingang van het komend seizoen begint met vrouwenvoetbal, om daarna in het seizoen 2025-2026 hopelijk in de eredivisie te mogen uitkomen. Drie jaar tijd dus om een eredivisiewaardig elftal op poten te zetten. Voorwaar geen gemakkelijke opgave. Ik zie bij het verhaal van William Pomp een foto waarop een glunderende Wouter Gudde is te zien. Niet alleen hij is zichtbaar op het beeld van Peter Wassing, maar ook Valerie Overkamp, projectleider en toekomstig coördinator van de vrouwentak van FC Groningen.

Vrouwenvoetbal in Groningen. Onder de supervisie van toenmalig directeur Nijland was er geen sprake van dat de FC met vrouwenvoetbal zou beginnen, maar zijn opvolger heeft nu toch de stoute schoenen aangetrokken om het groene licht inzake vrouwenvoetbal in Stad te doen ontbranden. Een juiste move lijkt mij. Een club als FC Groningen hoort zeker in de tijd van de opkomst van het vrouwenvoetbal een elftal in de hoogste divisie te hebben. Dit had al veel eerder gemoeten, maar werd steeds tegengehouden.

Terwijl ik de column tik zingt Rod Stewart op de achtergrond ‘Embraceable you’ van The Great American Song Book. Ik denk aan Harry Muskee. Harry was vroeger mijn idool, later werd hij een goede vriend. Ik weet nog als de dag van vandaag hoe Harry het voor me opnam toen ik op het werk voor een week werd geschorst. “Piet is louter oké”, riep de op 26 september 2011 overleden blueszanger in Dagblad van het Noorden, toen hem naar zijn mening werd gevraagd inzake de schorsing.

Ook echtgenote Douwina Oosterhof beet in hetzelfde artikel flink van zich af: “In wat voor land leven we?” vroeg zij zich af, toen ze van mijn week schorsing hoorde. Lieve mensen. Ook de zin ‘One misty morning I’m gonna write your name in the sky’ heeft vooral in moeilijke tijden veel voor mij betekend. De regel komt uit het door Harry Muskee geschreven nummer ‘Somebody Will Know Someday’ van de elpee ‘Groeten uit Grollo’, toentertijd nog gewoon geschreven met één o.

Ik moest aan Harry denken vanwege de titel van dit stukje. Back home is namelijk de eerste single van Cuby & the Blizzards, uitgebracht in 1966. In 1970 werd trouwens ook een liedje met dezelfde titel uitgebracht door Golden Earring.

Back home van C+B. Terug noar hoes. Met toentertijd een geheel eigen interpretatie van de Drentse Bluesband over de terugkeer naar huis. Back home dus. In een vrije vertaling in het Nederlands. ‘Wie brengt ons terug? Een man die ons terugbrengt. Door zijn eigen, had een net. Een man bellen. Nou, hij is een man. Zeg hem dat hij een man is.’ Songwriters: Harry Muskee en Eelco H. Gelling.

The song Back home, of course in English, zetten we onderaan deze column en de bijpassende foto is van de fototentoonstelling ‘Window Of My Eyes’, die van januari 2016 tot en met juni  2016 te zien was in het Drents Museum. Als een eerbetoon aan 75 jaar Harry ‘Cuby’ Muskee. De foto’s op de uitstekend bezochte tentoonstelling waren van Rudy Leukfeldt.

Psst, hier meer afleiding: