Piet van Dijken draaft door: hé jongen, daar ben je weer

Ook op vakantie in Monte Gordo werkte ik aan mijn boek.

Ik krijg een mail van Erik Dijkstra van uitgeverij Koninklijke Van Gorcum uit Assen met de mededeling dat mijn nieuwe boek ‘Hé jongen, daar ben je weer’ op 21 november geleverd wordt door de drukker. Dat is mooi om te lezen. Ruim voor Sinterklaas ligt het boek in de winkels. Dit betekent dat het drukbestand op 7 november definitief dient te zijn en dat de eerste drukproef er uiterlijk op 10 oktober is. Erik besluit de mail met de opbeurende woorden dat er volop aan het boek wordt gewerkt.

Het boek over angsten is alweer mijn derde boek. Het eerste boek schreef ik samen met Jan-Henk Zandberg. Op 19 oktober 1996 was in de bovenzaal van het Newscafé de presentatie van ‘Laat ons weer eens juichen’. Het verhaal van 25 jaar FC Groningen met een stralende voorzitter Renze de Vries op de omslag. Met geklemd in zijn armen een heus roze varken.

Een boek met elf mooie verhalen over de FC. Met hoofdstukken over Milko Djurovski, Piet Fransen, Tonny van Leeuwen, Martin Erwin en Ronald Koeman en natuurlijk over het Oosterpark. Prachtige recensies kregen we in onder meer Trouw, de Volkskrant, AD en Voetbal International. Paul Onkenhout van de Volkskrant noemde het ‘een écht voetbalboek’.

Op 29 oktober 2020 was in Forum Groningen de presentatie van ‘Piet’s Big City’, een boek met gebundelde columns van de laatste 25 jaar. Het was a hell of a job om een keuze te maken welk stukje wel en welk stukje niet goed genoeg was voor in het boek. Helemaal zwaar werd het toen ik in het schuurtje onder de spinnenwebben nog een bananendoos ontdekte, waaruit een slordige 250 Loeksen tevoorschijn kwamen. Voor alle jongeren onder de Sikkom lezers, Loeks was in een grijs verleden de meest populaire huis-aan-huiskrant van Groningen. Elke week schreef ik er column in. Inderdaad, ook toen al onder de naam Piet’s Big City.

Helaas raakte het boek met columns zwaar ondergesneeuwd door het niet langer tegen te houden coronavirus. Op het moment dat het boek de boekenwinkels in Stad en Ommeland bereikte moesten zij de deuren sluiten. Deze maatregel gold voor zowel november als december 2020. En ook het jaar daarop waren in de feestmaand de winkels dicht. Dit was de definitieve nekslag voor mijn boek.

Piet’s Big City bestel je niet gauw bij Bol.com, maar neem je als Groninger mee wanneer je het voor 15 euro in de boekhandel ziet liggen. Normaliter had ik de eerste druk van 1500 exemplaren moeiteloos verkocht, nu liggen er nog 500 in het magazijn van de uitgever te wachten tot ik ze voor de late liefhebbers achterin de Volvo leg.

Nu dus het boek ‘Hé jongen, daar ben je weer’. Over mijn angsten en paniekaanvallen, die ruim 40 jaar geleden de kop opstaken en nooit echt helemaal weg zijn gegaan. Het gaat met de jaren wel veel beter maar, zoals mijn eerste psycholoog in 1981 al tegen me zei, er helemaal van afkomen zit er voor iemand als jou niet in. Hij heeft helaas gelijk gekregen.

In Nederland zijn momenteel anderhalf miljoen mensen die last hebben van angsten en paniekaanvallen. Mede daarom wilde ik dit boek altijd al schrijven. Met als voornaamste doel een heldere inkijk geven aan niet alleen lotgenoten, maar ook aan mensen die zich nog altijd afvragen waar die mannen en vrouwen zich in hemelsnaam zo druk over maken, en zodoende angst en paniek bij mensen nooit serieus hebben genomen.

Het blijft fijn om er met lotgenoten over te praten. Over de verschillende soorten van angst en therapie en over het wel of niet gebruiken van medicijnen. Praten werkt heel verhelderend en geeft een beeld van hoe anderen er mee omgaan en wat zij er tegen doen om zich beter te voelen.

Hé jongen, daar ben je weer. Maar je gaat straks gelukkig ook weer weg. Net zoals bij al die voorgaande keren.

Tot slot van deze column gaat dank uit naar de medewerkers van mijn boek. Zoals daar zijn psychiater/ATF-psychotherapeut Kamini L. Ho Pian, psychiater en auteur Menno Oosterhoff, Hester Keijzer en Theo Driessen. Mooi zijn de woorden in het verhaal van Kamina, die schrijft dat ik met dit initiatief de drempel  heb verlaagd om angst- en dwangstoornissen voor iedereen bespreekbaar te maken.     

Psst, hier meer afleiding: