Piet van Dijken draaft door: lekke band

Piet en zijn Volvo

Kwart voor 9 in de avond iets voor Zwolle. De Volvo 244 GL van 2 januari 1980, waar bijkans nooit iets aan mankeert of het moet de kilometerteller zijn die stante pede stil blijft stil staan, begint uit het niets te rammelen en te schudden. Met mijn elf jaar ervaring als presentator van het legendarische radioprogramma Toeters & Bellen weet ik ogenblikkelijk dat het hier gaat om een lekke band. Ik heb derhalve nog vijf kwartier om Groningen te bereiken, want om tien uur is de start van de onvermijdelijke avondklok.

Een reserveband ligt geduldig te wachten in de achterbak, jammer is wel dat de krik ontbreekt. Van Jan Boonstra, mijn steun en toeverlaat in voornoemd programma op Radio Noord, heb ik meegekregen dat het verwisselen begint met vier moeren los te draaien, maar zonder het juiste gereedschap wordt dit zelfs moeilijk. Godzijdank ben ik al vijftig jaar lid van de Wegenwacht, dus geen paniek. Kan een half uurtje duren zegt de dienstdoende dame aan de andere kant van de lijn. Maar de avondklok dan, riposteer ik, Groningen ga ik never nooit halen voor tien uur. De dame heeft alweer opgehangen, haar laatste woorden waren dat het druk is. Druk? Hoezo druk? In coronatijd om 9 uur ’s avonds?

Misschien zijn er wel te weinig Wegenwachters in dienst? Noemen ze die mannen eigenlijk zo? Denk het wel. Wat doet u? Ik ben Wegenwachter. Hoe lang? Alweer 32 jaar. Wat is in al die jaren uw grootste probleem geweest? Dat weet ik nog goed. Een man langs de kant iets voor Zwolle om kwart over 9 in de avond in een oude beige Volvo zonder krik, die vanwege een lekke band met de avondklok niet tijdig in Groningen kon zijn. Hij moest een half uur op me wachten omdat ik eerst nog een accu diende te plaatsen in het nabijgelegen dorp Wijhe.

Het staat mij allemaal nog zo helder voor de geest omdat het nog maar een week is geleden. Het is een hoogtepunt in mijn kleurrijke carrière als Wegenwachter. Terwijl de man van de Wegenwacht mij doet denken aan een liedje van het toentertijd immens populaire Cocktail Trio, leve de man van de SRV, van je hieperdepiep hoeréé, ga ik bellen met de politie om aan hen mijn probleem voor te leggen, en om te vragen of ik een klein uurtje langer mag doorrijden. Het woord overmacht moet ik niet vergeten, dit is volgens mij hét woord waarmee ik de heilige hermandad moet kunnen overtuigen.

Al met al blijkt het een fluitje van een cent. Een bewijs van de man van de Wegenwacht is ruim voldoende om de Big City bekeuringsvrij te halen. Wanneer ik opgelucht heb opgehangen is het klusje reeds door de Wegenwachter geklaard. Goed gereedschap is het halve werk is diens uitleg, nadat ik hem heb gecomplimenteerd met de vlotte bandwisseling. En vakmanschap natuurlijk voeg ik eraan toe. Om half tien rijd ik weg en een uur later ben ik thuis. Toch lekker om een half uur na het ingaan van de avondklok nog te mogen rijden. Geeft een apart gevoel. Onderweg vraag ik me wel af of de automobilisten die ik onderweg tegen kom ook een vrijwaringsbewijs bij zich hebben? Ik denk het niet. Hiervoor moet je toch minstens een lekke band hebben gehad.

Door Piet van Dijken

Psst, hier meer afleiding: