Piet van Dijken draaft door: Op fietse deur Stad

Ik weet bij voorbaat dat het weer niets zal worden, maar toch, het moet! De trap af, rechtsaf naar het schuurtje en kiezen uit twee fietsen. De ene is een E-bike van vijf jaar oud en de andere is uit 1930 en is gemaakt door het fabriekje Diamant uit Mokum. Het is een geschenk van Sijbrand Keijser, de beste en aardigste tandarts van de binnenstad. In dit geval is de keuze simpel. Ik ga vandaag weer eens voor een ritje door de Big City, dus pak ik de Amsterdamse Diamantfiets.

Bij voorbaat heb ik me voorgenomen om deze keer geen koffie te drinken uit kartonnen bekertjes. Doppio heeft geweldige koffie in alle soorten en maten, maar het voor de zaak staan met een koffietje in de hand staat me steeds meer tegen. De enige uitzondering dat ik dit nog wel eens wil doen is wanneer ik onderweg Frank de Vries tegenkom. De oud-wethouder van Stad en tevens de laatste burgemeester van Ten Boer houdt in dit coronajaar wel de traditie hoog door elke ochtend in de Brugstraat zijn dubbele espresso te drinken. Met Frank is het immer goed toeven en hij is dan ook één van de weinigen waarmee ik in de buitenlucht een cappuccino wil drinken.

Zowel bij boekhandel Van der Velde op het A Kerkhof als ook bij de vestiging aan de Grote Markt zijn de deuren gesloten en ik concludeer dat  mijn boek niet meer in de etalage ligt. Wel begrijpelijk, het is immers ook alweer 4 maanden geleden dat ‘Piet’s Big City’ in Forum Groningen werd gepresenteerd. Voor alle schrijvers is het sowieso jammer dat juist in de decembermaand de boekenwinkels zijn gesloten. Het zij zo.

Ik fiets over de Hoge der A en via de Visscherstraat naar de Oude Kijk in ’t Jatstraat. Bij Kroy, de winkel in tweedehandskleding bestaat inmiddels 25 jaar, is de deur gelukkig open en ik maak een babbeltje met eigenaar Sjors, die op zijn naaimachine verstelwerkzaamheden verricht voor zijn vele trouwe klanten. Om de mensen er attent op te maken dat de zaak open is staan er voor de ramen twee rekken met kleding. Wil je koffie Piet? Nee Sjors, ik moet verder.

Mijn oudste dochter Maddi wil graag een stadsgezicht boven haar pas aangeschafte hoekbank, dus ga ik op zoek naar Thim Muskee, eigenaar van twee galeries in Stad. In de Waagstraat en aan de Munnekeholm. Bij de laatste vestiging traceer ik zowel een fraai schilderij van Cees Muller als ook een mooi stadsgezicht van Arie-Kees van Noort. Met Thim kom ik er qua prijs zeker uit, nu moeten mijn dochter en haar vriend het nog mooi vinden.

Ik krijg honger en moet alweer kiezen. Broodje buiten opeten of simpelweg thuis een uitsmijter maken? Terwijl ik hierover nadenk fiets ik zonder vaste bedoeling langs mijn favoriete etablissementen. Alles dicht natuurlijk, de enige mogelijkheid is het veelgebruikte ‘Koffie To Go’. Opeens komt het koffiebezoek recent nog bij Frank de Vries bij me boven. Hij serveerde in een trommeltje de zogeheten haverkoeken. In brokken nog wel. Niet te versmaden. Bij ‘Broodje van Eigen Deeg’ gekocht. Ik draai om en schaf er vier van aan. Los zijn ze lekkerder volgens Frank, maar je kunt ze ook in een pakje krijgen. Los dus maar.

Ik neem de koeken mee naar huis en heb ook nog eens de mazzel dat bij Albert Heijn de Starbucks en Illy koffie in de aanbieding is. Drie halen twee betalen. Ik zet de fiets terug in het schuurtje en geniet van koffie, haverkoek en Netflix.

Door Piet van Dijken 

Psst, hier meer afleiding: