Piet van Dijken draaft door: Stadse horeca

Piet: “Mijn rechterknie heeft z’n beste tijd gehad. Tijd voor dokter Brouwer!”

Mijn favoriete gastheer in de Groninger horeca is toch wel Fabian Pettinga van restaurant Proevens in de Gelkingestraat. Maandag belde ik nog met hem om te vragen hoe het ging. Fabian vertelde dat hij zijn zaak recent heeft verkocht. Volgens hem de enige juiste beslissing. Hij klonk opgewekt en blij met de verkoop. De redenen die Fabian noemde zijn duidelijk en overtuigen mij dat hij inderdaad de juiste keuze heeft gemaakt.

Ik mis de mensen uit de horeca in Stad. Claire van Bistro LouLou, Kiliaan Klarenbeek van de Uurwerker, Imogen Westerhof van De Dame, Nienke Plaggemars en Fred Dalebout van WEEVA, Jan Bas van Aalderen van Museum Café Het Pomphuis, Jasper van Nes en Jordy Snuverink van het zich alsmaar uitbreidende Doppio, en last but not least Antonio Etzi van Lo Stivale, om enkele namen van mensen uit de Stadse horeca op te lepelen.

Op te lepelen, het klinkt toepasselijk wanneer het hier gaat over de horeca in de Big City, helemaal als ik denk aan de pompoensoep van Bistro LouLou. Dit voorgerecht zou ik volgaarne weer eens willen oplepelen, met aansluitend de onovertrefbare Flétan. Helaas. Het kan niet en wanneer weer wel is nog onduidelijk. Gesproken wordt over 2 maart.

Steeds minder fiets ik op mijn Amsterdamse diamantfiets uit 1930 door het centrum. Als de drang weer eens te groot is wil ik het nog wel eens proberen, maar elke keer kom ik gedesillusioneerd weer thuis. Niemand gezien, niemand gesproken, geen één keer Moi hoeven te zeggen en nog steeds alle etablissementen op slot.

Vorige week fietste ik nog via de Singels naar het Noorderplantsoen. Het was een prachtige winterse dag en ik kreeg zomaar de gedachte om bij het in het midden van het plantsoen gelegen restaurant Zondag een cappuccino te drinken in een ten tijde van corona verplicht kartonnen bekertje. Ik had me eigenlijk voorgenomen om dit niet weer te doen vanwege het trieste gevoel dat me keer op keer overvalt, maar toch, vanwege het prachtige weer streek ik toch voor één keer de hand over mijn hart. Toen ik het restaurant was genaderd wist ik niet wat ik zag. Een immens lange rij had blijkbaar hetzelfde idee geopperd. Een wandeling door het plantsoen gelardeerd met het onvermijdelijke bakje koffie. Allemaal stonden zij keurig op anderhalve meter, waardoor de rij nog  langer leek.

Ietwat teleurgesteld fietste ik richting huis. Bij Luuk van Basarz, nog altijd het lekkerste winkeltje, aan de stille kant van de Vismarkt kocht ik een Mexicaanse tortilla met een flesje Italiaanse wijn van het huis van Wietze Snaak. Het was een dag zoals zovelen, alleen dan wel met stralend weer.

Wanneer ik de trap oploop merk ik dat mijn rechterknie weer opspeelt. Het wordt tijd dat ik Reinoud bel. Reinoud is dokter Brouwer, clubarts van FC Groningen, en de beste orthopedisch chirurg van Stad en Ommeland. Dezelfde gedachte komt weer bij me boven als ik om 23 uur de trap naar de slaapkamer beklim en merk dat mijn rechterknie nu echt zijn beste tijd heeft gehad. Ik besluit dan ook om morgen thuis te blijven.

Door Piet van Dijken      

Psst, hier meer afleiding: