Piet van Dijken draaft door: zaadpartij (2)

Hugo Hovenkamp en Johan Cruijff. Oosterpark, 12 augustus 1973. FC Groningen-Ajax 0-4. Foto: GVAV Retro

De FC wint met 2-0 van AZ. Het is pas tweede keer dat FC Groningen dit seizoen de volle drie punten scoort. Uit tien wedstrijden haalt Groningen even zoveel punten en belandt hiermee op een teleurstellende vijftiende plaats. De verwachtingen zijn na de verdiende winstpartij tegen Alkmaar dan ook hoog gespannen. Uit tegen Nijmegen Eendracht Combinatie, weliswaar zonder publiek, moet ook gewonnen worden!

Hoe anders zal het gaan. Een zaadpartij, de enige juiste benaming voor deze wanprestatie, krijgt de trouwe aanhang voorgeschoteld! Zo slecht heb ik de FC zelden gezien. Hoewel, vast wel eens vaker, vandaar de veilige titel Zaadpartij (2).

De aanvaller Ngonge, die tegen AZ met een wonderschone hakbal de score opende, was in Nijmegen nog slechter dan de rest. Een analyticus geeft hem een 3, wat ik nog aan de hoge kant vind, omdat de adolescent geen bal goed heeft geraakt. Zwaaien met de armen deed Ngonge wel, wat hem terecht op een gele kaart kwam te staan, en verder betrapte ik de spits tijdens de wedstrijd op wat irritaties en vervelende gedragingen, wat vooral te maken zal hebben met alle aandacht die hij dagelijks van de landelijke media en ook vanuit België kreeg over zijn onnavolgbare doelpunt.

Het succes is Ngonge gegund, maar blijf wel met beide benen op de grond. Gewoon zondag thuis tegen RKC er twee inrammen en we zijn weer hartstikke blij met de aanvaller, want voetballen en scoren kan hij! Dat heeft Ngonge bewezen met zijn zes goals. Er zijn alweer kenners en voetballiefhebbers die zeggen dat het mooiste doelpunt van deze competitie al is gemaakt. De hakbal van Ngonge is in elk geval mooier dan die van Willy Carbo, gemaakt op 12 september 1984 tijdens de wedstrijd FC Twente-Go Ahead Eagles, en het doelpunt van Rafael van der Vaart, gescoord in de klassieker Ajax-Feyenoord op 30 november 2003.

Natuurlijk zijn ook dit wonderschone goals, maar kiezend uit deze drie is zonder enige vorm van chauvinisme de hakbal van Ngonge de fraaiste. Dit wil trouwens niet zeggen dat er in de nog resterende 23 matches in de eredivisie niet nog een subliemer doelpunt zal worden gemaakt. Je weet het immers maar nooit. Over mooie doelpunten gesproken. Ik moet opeens denken aan het jaar 1962. Dertien was ik en voetbalde onder meer met Hugo Hovenkamp in de B8 van GVAV Rapiditas.

Dit alles onder de bezielende leiding van Klaas de Wit, de beste jeugdtrainer van de regio en ver daarbuiten. Hugo speelde maar heel even in B8. Zelfs de immense sprong naar B1 was voor hem een makkie. Terug naar die zaterdagmiddag op het Van Starkenborghcomplex, de thuishaven van GVAV. De tegenstander was, als ik mijn fotografisch geheugen mag geloven, B5 van Velocitas, voor intimi Velo.

De in de Vinkenstraat getogen Hugo Hovenkamp had het die middag weer eens ouderwets op zijn heupen. Een lust voor het oog. Hij passeerde de jongens van Velo alsof zij er niet stonden en maakte de ene na de andere goal. Hugo was veel te goed voor dit niveau, maar het mooie was dat hij ook anderen liet scoren. Egoïstisch was Hugo Hovenkamp dan ook zeker niet. En laat ik in de wedstrijd tegen Velocitas nou één van die jongens zijn die een doelpunt mocht maken.

Het gevoel toen ik scoorde moet 59 jaar na dato net zo zijn geweest als het gevoel van Ngonge bij de hakbal. Hoe mijn doelpunt ging? Hugo pikte de bal op eigen helft op, liep iedereen die hij tegenkwam voorbij en zag uit een ooghoek dat ik was meegelopen. In plaats van om zelf de 18-1 aan te laten tekenen gaf Hugo de bal breed en hoefde ik het leder slechts het laatste tikje te geven. Alsof er niets was gebeurd liep ik stoïcijns terug naar middenlijn, waar ik van Hugo in het voorbijgaan nog een klopje op de schouder kreeg. Het zou uiteindelijk 24-2 worden, maar voor mij was de 18-1 verreweg de mooiste.

Door Piet van Dijken       

Psst, hier meer afleiding: