Politie blundert met tweet over boete voor appen en SOA van de bekeurde

Hulpdiensten en sociale media zijn niet altijd de beste vrienden. Vaak is het heel handig dat brandweer, politie of ambulance via Twitter de goegemeente op de hoogte houdt. Maar soms gaan ze hard de fout in.

Zoals politie Groningen vandaag. Het korps pleurt vandaag heel trots op Twitter: “De eerste fietser bekeurd voor het vasthouden van de mobiele telefoon tijdens het fietsen. Naast dat ze een slechte uitslag kreeg van de arts over der SOA-test, kreeg ze slecht nieuws van ons, namelijk een bekeuring van 95 euro. Let op, vanaf vandaag wordt er bekeurd.”

Eerst nadenken, dan tweeten

Proest, het staat er echt. De politie klapt eem uit de school over de SOA-test van een bekeurde. Dat heurt niet, en dat zou oom agent zelf moeten weten. Maar nee hoor, wordt gewoon op Twitter gedeeld en pas als er 300 boze reacties binnenkomen wordt de gewraakte tweet verwijderd. Met excuses en sorry. En: “Het was een totaal misplaatste opmerking.”

Dat is nogal een understatement en het bewijst maar weer eens dat communicatie echt een vak is. Zeker als het gaat om precaire situaties. Zo gaat de gemeente Groningen een tijd geleden de fout in met de foto van een dakloze die een flip krijgt van een BOA. En ook de ambulancedienst in Groningen heeft een, nog steeds niet herstelde, mispeer.

Verzonnen verhaal over lachgas

Een ambulancebroeder uit Stad verzint dik een jaar geleden een verhaal over een ongeluk met lachgas. Heel ernstig allemaal. Met huilende papa, ziekenhuisbezoek en net voor de dood weggehaald. Het verhaal grijpt de lezer naar de strot, zo heftig. En wordt dus ook massaal gedeeld. Ook door Politie Groningen & Haren. Maar het complete artikel is verzonnen.

Volledig uit de dikke duim van de ambulancebroeder gezogen. Dat de waarheid niet heel leidend is bij dit soort verhalen blijkt uit het feit dat het artikel nog steeds online staat als waargebeurd. En nog volop wordt gedeeld door politiekorpsen. Sterker: in menig debat over lachgas wordt deze portie nepnieuws van de bovenste plank aangehaald om te factfree te bashen.

Foto maken mag

Ook in het echte leven heeft de politie nog steeds moeite met goed omgaan met media. Neem de agent die rond het middaguur in het Noorderplantsoen een bon uitschrijft aan een internationale student. Ik neem een kiekje van het gebeuren. Hebben we nodig voor een artikel over eerste boetes voor appen op de fiets en belangrijker: dat mag gewoon.

Vrije nieuwsgaring is een groot goed. En dus mag een journalist een foto maken van zo’n tafereel. Maar daar is de agent niet van gediend. Die stopt pardoes met het uitschrijven van de prent. Vergeet de bekeurde bijkans en komt stampvoetend naar mij toe. “Je mag mij niet zomaar fotograferen. Waar doe je dat voor.” Dat mag wel, en ik doe het voor Sikkom.

Welles nietes

Daar neemt de agent geen genoegen mee: “Ik wil je ID-kaart zien.” Dat vind ik wat overdreven, des temeer omdat we ons nog steeds niet hebben voorgesteld aan elkaar. Verbroederend steek ik de hand uit en zeg: “Ik ben Willem Groeneveld, aangenaam kennis te maken.” De agent neemt de hand aan, maar weigert te zeggen wie hij is. Daarin volhardt hij.

“Ik ga niet zeggen wie ik ben. Jij wilt je ID-kaart niet laten zien. En dan moet ik zeggen wie ik ben.” Dat ik me ook netjes voorgesteld heb en dat hij zich van de wet moet legitimeren, doet er kennelijk niet toe. Hij gaat verder: “Ik wil nu je ID-kaart zien. Je mag mij niet zomaar fotograferen. Ik wil weten wie ik moet hebben als ik toch in de krant sta.” Nou, dat gaat zo niet.

En de bekeurde maar wachten

Ondertussen staat de internationale student nog steeds onwetend af te wachten. Weifelend mengt hij zich in het gesprek: “Euh, hallo, euh de boete? Waarom krijg ik eigenlijk een boete?” De agent negeert hem en houdt de focus op mij. “Ik wil je ID-kaart zien.” Ik blijf weigeren, want dit is geen reden om zomaar mijn identiteitskaart op te vragen.

Daarom vraag ik ook op basis van welke bepaling, of wat dan ook, hij mijn ID-kaart vordert. Daarop zegt hij: “Op basis van gezond verstand.” Oké dan. Ik verzoek hem het wetboek te checken. Want dat is leidend, niet gezond verstand van de diender. Dat zou een gekke boel worden. En ik vraag hem woordvoering te contacten, zodat zij het kunnen uitleggen.

Ik heb toch gelijk

Dat lijkt hij te doen. Hij loopt richting de apper, draait zich vervolgens om en zegt: “Op zich heb je gelijk. Je mag een foto maken en ik mag niet zomaar om je ID vragen. Maar ik wil niet in de krant.” Tja, dat kan. Maar dat hoort er wel bij. Zeker als je heel fanatiek fietsers op de bon slingert vanwege de kakelverse en veelbesproken regel. Dan ben je nieuws.

En dan moet je niet misplaatst, op basis van eigen emotie zonder enige wettelijke rechtvaardiging, op intimiderende toon om een ID-kaart vragen. Want dat is verregaand. Dat mag niet zomaar. Slechte nachtrust is geen excuus. Het is een machtsmiddel en daar moet voorzichtig mee worden omgegaan. Net zoals met Twitter of andere sociale media.

Psst, hier meer afleiding: