Recensie: Einaudi in Oosterpoort

Pianomuziek hoeft niet saai te zijn, zo bewijst Ludovico Einaudi vanavond in de Grote Zaal van de Oosterpoort. Als zijn handen dansen over zijn pianovleugel weet iedere boer, burger, stadjer en Student het zeker. Dit heet oorgasme.

Zelfs als de naam je niet meteen wat zegt, bestaat er eigenlijk geen twijfel over dat je niet eens in aanraking bent gekomen met Einaudi´s muziek. Hij was voor een groot deel verantwoordelijk voor de soundtrack van de Franse filmhit Intouchables – nu draait Samba in de bioscopen (weer muziek van Einaudi én dezelfde regisseur en hoofdrolspeler als Intouchables) en Blackswan.

Einaudi is geen onbekende

Geregeld worden reclamecampagnes op tv ondersteund met Einaudi’s emotionele klanken. En gamers hoorden vorig jaar nog het prachtige nummer Fly in Ubisoft game Valiant Hearts The Great War.

Einaudi is geen onbekende. Gelukkig blijkt dat ook vanavond, want de Grote Zaal van de Oosterpoort is gewoon uitverkocht, en dat terwijl Einaudi er in 2013 ook nog speelde. Nederland sluit de Italiaan elke keer weer in de armen.

Einaudi met Amsterdam Sinfonietta

De reden dat de Italiaan weer 050 bezoekt, is om samen met het Amsterdam Sinfonietta te spelen. Met een twintigkoppig orkest is het niet enkel de muziek van Einaudi zelf die centraal staat, maar ook zijn roots. Wortels die onder meer liggen bij Monteverdi, Berio en Bach.

Het concert begint rustig, met enkel Einaudi en het orkest op de bühne. Geen grote toeters en bellen, maar gewoon de inzet van rustige klassieke muziek. Het publiek wacht geduldig af wat Einaudi gaat doen.

Na een paar nummers is het raak en zet hij overtuigend zijn bekende Divenire in. Alsof de noten iedere Oosterpoortbezoeker persoonlijk heeft toegefluisterd. Het applaus zegt genoeg. Daarna komen nog vele bekende Einaudi hits voorbij, waaronder Una Mattina, Andare, Primavera, Time Lapse en Experience. Naast het eigen repertoire maken ook klassiekers indruk, zoals de uitvoering van Bartoks Buciemeana.

Einaudi Oosterpoort

Einaudi

Minpuntje

Het enige minpuntje is dat de overgang van Einaudi’s eigen muziek naar de klassieke toppers van bekende meesters soms een beetje geforceerd doet overkomen. Terwijl als Einaudi zijn eigen repertoire speelt alle muziek en noten ineen vloeien. Desalniettemin is het voor de Einaudi liefhebber eens leuk om te horen waar meneer nu eigenlijk zelf van houdt.

Zoals altijd speelt de componist met passie en volledige overgave. Niet te beroerd om met zijn rechterhand wat noten aan te slaan om ondertussen met zijn linkerhand de rol van dirigent te vervullen. Hij leidt overduidelijk. Het koor luistert naar hem. En de Grote Zaal doet braaf mee. Einaudi zit beschaafd en klein opgesteld in het midden van de bühne, maar trekt – terecht- alle aandacht.

Met muziek. Want praten, daar is hij niet zo goed in. Waar hij gisteren eerder nog bij een optreden in Nederland de show meteen opdroeg aan de slachtoffers in Parijs, spreekt hij vandaag tot het einde geen woord. Laat de muziek maar spreken.

Terug naar de roots

Pas vlak voor de toegift pakt hij de microfoon, bedankt zijn publiek en probeert uit te leggen waarom hij in Groningen vanavond staat met het Amsterdam Sinfonietta. Hij stamelt wat, zoekt naar woorden en eindigt dan het verhaal met ‘Nou, dat wilde ik zeggen.’ Dat hij dus terug wilde keren naar zijn roots. Het publiek moet lachen om de ietwat verlegen en charmante Italiaan.

Dan is het tijd voor een toegift, en een goede. Want de geplande anderhalf uur wordt met 20 minuten opgerekt. De Grote Zaal stopt niet met klappen. En zeg eens eerlijk, wie zou niet verlegen worden van zo’n enthousiast publiek? Einaudi speelt de komende weken nog 7 concerten in de rest van Nederland, waarvan 5 reeds uitverkocht.

Enkel Tilburg en Rotterdam bieden nog plek. Dus nooit Einaudi gehoord? Twijfel dan niet. Hij heeft nog lang niet de leeftijd van Morricone, maar is nu al hard op weg om minstens zo legendarisch te worden. Puur genot voor het oor dat je niet mag missen.

Door: Rox van der Helm

Psst, hier meer afleiding: