Reisverslag | Vanuit Stad met trein of vliegtuig op vakantie? Hangend aan de bar in een Poolse trein wist ik het antwoord

Het station van Warschau. Als het goed is eindpunt van een lange treinreis van Groningen naar de Poolse hoofdstad.

Afgelopen maart ging ik een midweekje naar Krakau. De vliegtickets vanaf Eindhoven Airport waren 30 euro per stuk. Voor een retourtje. Thuisblijven is duurder. Het bezoekje aan ‘de Poolse kroon’ was fijn. Ik ben dol op Oost-Europa en Polen is één van mijn favoriete landen.

Voor mijn traditionele junitripje kwam ik wederom op Polen uit. Ditmaal Warschau en Poznań. KLM vliegt op beide steden, dus een vliegticket is dan snel geboekt. Maar het zat me niet lekker. We moeten minder vliegen, zei ook mijn interne stemmetje. En dus werd het de trein. Na kortstondig onderzoek werd duidelijk dat ik bij Deutsche Bahn het goedkoopst uit zou zijn.

Verdarrie, nog een Tukker ook

130 euro voor een retourtje 1e klas. Van Groningen naar Warschau en terug van Poznań naar Amersfoort. Gereserveerde stoeltjes, ruim overstaptijd. Knoop doorgehakt en daar stond ik vorige week donderdag om 06:30 op het Hoofdstation. Met overstappen in Zwolle, Almelo en Berlin Gesundbrunnen zou ik de Poolse hoofdstad een uur of vijftien later bereiken. In de rugtas een pak liga’s, een liter water, seizoen vijf van de Soprano’s gedownload op de telefoon, laptop voor een stukje voor Sikkom tussendoor en mondkapje voor in de Duitse treinen.

In Almelo begint de reis pas echt, met een overstap op de IC naar Berlin Gesundbrunnen

Wat een reis! Vooral de EuroCity Berlijn-Warschau was een feest. Dat komt ook omdat ik meer aan de bar hing dan in mijn gerieflijke eersteklasstoel. Zeven verschillende bieren en negen verschillende wodka’s had de restauratiewagen in de aanbieding. Ik kwam in gesprek met de man naast mij, zoals dat weleens gaat met mensen die naast je aan een bar staan. Een Nederlander. Verdarrie, nog een Tukker ook. Met seizoenkaart van FC Twente en Finkersaccent.

Na een slok bier uit een gigantische fles zei hij droog dat het geen Grolsch was, maar wel bier. Hij had een Poolse vrouw leren kennen op het wereldwijde web. Een ’topwijf en bovendien prima schoonmaakster’. Je kan er van alles van vinden, maar op dat moment vond ik het zeer vermakelijk. Het zijn de vluchtige ontmoetingen op reis die je, naast de bier en wodka, overeind houden. Ik kom uiteindelijk met een uur vertraging aan. Dat kost me toch snel vijftien zloty voor een extra versnapering. Dit zou me in een vliegtuig allemaal nooit overkomen zijn.

Ik hang aan de bar van de restauratiewagen in de trein naar Warschau. Met koud bier.

Zieke locomotief

In zowel Warschau als Poznań vermaak ik mij prima. In de hoofdstad bezoek ik een paar mooie musea, eet in hippe tentjes, drink straffe koffie en laaf me aan de uitstekende Poolse craftcultuur. Met name de IPA’s zijn van hoge kwaliteit. Poznań is rustiger en chiller. Maar ook hier verhipstert het straatbeeld snel. De oudere Pool, zij die het juk van de Russen nog meegemaakt hebben, je pikt ze er zo uit, kan het denk ik maar moeilijk bijbenen. Ik schrik overal van de prijzen, die fors lager zijn dan in Nederland. Een prettige bijkomstigheid.

Warschau. Waar één palmboom te vinden is.

De terugreis verloopt een stuk minder soepel. Tijdens de laatste stop voor de Pools-Duitse grens wordt de locomotief ziek. De conducteurs drentelen er zenuwachtig omheen, meten een paar keer de temperatuur en al snel wordt duidelijk dat er vervanging moet komen. Dat duurt een uur. Daar gaat mijn overstap op ’t Hoofdstation van Berlijn op de ICE naar Hannover. En ik ben nog wel zo’n fan van de ICE, zeker wanneer je 1e klas reist.

Polizei

Tweede oponthoud is aan de grens. Ik word even teruggeworpen in de tijd wanneer twintig man met groot polizei op de borst in de trein klimmen. Iedereen wordt gecontroleerd. Er is immers oorlog aan de randen van de Unie. De EU-regels en het feit dat we binnen de boorden van Schengen ons bewegen zijn even van ondergeschikt belang. Ik vind er eigenlijk wat van, maar maak me vooral druk over mijn vervolgreis. Ik moet namelijk nog hélemaal naar Groningen. Hoe kom ik daar nu? En vooral, met welke treinen?

Vanuit de coupé zie ik hoe we de Oder passeren. De rivier is de grens tussen Polen en Duitsland.

Gelukkig is er afleiding met medepassagiers. Ik zit in een coupé met een stel plus kind en klein hondje dat zich beter gedraagt dan het kind. Ze komen uit Oslo en zijn eerst op bezoek geweest bij haar familie in Warschau en reizen nu naar zijn familie in Osnabrück. Vliegen is voor hun om milieuredenen geen optie. Wow. Het zijn duidelijk doorgewinterde treinreizigers, want hun vervolgtrein hebben ze bewust met twee uur overstaptijd geboekt. Bij aankomst op het Hoofdstation van Berlijn nemen we afscheid met een welgemeend ‘good luck’.

De IC van PKP, de Poolse Spoorwegen

Eerst maar eens naar een balie, waar ik niet de enige ben. Na een half uur wachten snapt de medewerkster van Deutsche Bahn gelukkig mijn probleem gelijk. Ik zeg dat ik wel via Hamburg en Bremen naar Groningen wil reizen, maar de ICE tussen Bremen en Hamburg blijkt helemaal volgeboekt. Daar heb ik geen trek in. Ik ga niet staan. Wel kan ze 2e klas stoelen reserveren voor de ICE naar Duisburg en vanaf daar naar Arnhem.

Niemand weet iets

Eenmaal in de trein ziet de conducteur mijn omgeboekte reis en hij aarzelt niet en zet me in een eersteklasstoel neer. Gelukkig zijn er altijd no-shows. De komende uren zit ik gebeiteld. Op een uur van Duisburg gaat het wederom mis. Er loopt een verward persoon op het spoor en mijn trein moet omrijden. Met dikke vertraging kom ik in Duisburg aan. Daar is de trein naar Arnhem verdwenen. Maar echt. Niemand weet iets. Naast mij staat een man die naar Almere moet. Dat vind ik al heftig voor hem, maar hij heeft meer medelijden met mij. Groningen is namelijk het einde van de wereld.

Het Hoofdstation van Duisburg wordt gesponsord door König Pilsener. Godzijdank worden die ook daadwerkelijk verkocht op dit station. Afbeelding: Wikipedia

Ook overige Nederlanders kijken elkaar hulpeloos aan. Ik opper om bier te halen en in de stoptrein naar Zevenaar te stappen. Het plan kan op goedkeuring rekenen. Bij het worstenkraampje sla ik twee dikke joekels Duits bier in en een half uur later zit ik in de boemel richting Nederland. Als mijn trein in beweging komt rijdt op het platform ernaast de ICE naar Arnhem binnen. Dat kon er ook nog wel bij.

Een goede bekende leest mee op Twitter en ziet dat ik in de trein naar Zevenaar zit. Hij wil me wel even naar Zwolle rijden. Ik vind het wat té gek en zeg dat het niet hoeft. Vijf minuten later kijk ik in de NS-app en zie ik dat treinverkeer tussen Arnhem en Zwolle eruit ligt door inzet van politie. Even later rij ik na twaalf uur treinen opeens op de A50. Een gekke gewaarwording.

Doorgekookt

Het laatste uur van Zwolle naar Groningen vliegt voorbij. Mede dankzij het koude biertje die ik nog nét op kop kon tikken op station Zwolle. Uitgeblust en doorgekookt strompel ik naar de laatste bus richting Hoornse Meer en om 01:00 uur plof ik op m’n eigen bank neer, na een reis van 16.5 uur, waarvan meer dan drie vertraging.

‘Ga je nu eindelijk je rijbewijs halen?’ vraagt een kameraad op Whatsapp. Echt niet. Ik zou het zo weer doen. De Oostenrijkse journalist Stefan Zweig schreef het begin vorige eeuw al: alleen bij tegenslag, weet je wie je echt bent. En dan is een treinvertraging ook nog eens peanuts. De volgende keer dat ik weer met de trein op vakantie ga hoop ik dat er iets misgaat. Succes gegarandeerd bij de Duitse en Poolse Spoorwegen.

Psst, hier meer afleiding: