Stadswandeling met dakloze Max – video

Dakloze Max Tauran leidde donderdag basisschoolkinderen uit Hoogezand rond door de binnenstad. Ze overlaadden hem met vragen. 

Zijn stem is kraakhelder, net als zijn vraag. Dakloze Max (59) blikt met glinsterende ogen en een vriendelijk gezicht onder de rand van zijn zwarte hoed vandaan. “Wie is er wel eens gepest?”

Max en zijn verhaal interessanter dan mobieltje

Zestien kinderen weten zich onmiddelijk losgeweekt van hun mobieltje. De foto’s, die komen later wel. Schichtig kijken de kring rond, heen en weer schuifelend op de bankjes van het Stationsplein.

Dan gaan er vier vingers de lucht in: twee meisjes, een jongen en juf Natasja. Ook zij is gepest, vroeger. Op verzoek van Max verplaatst het viertal zich naar een leeg bankje, tegenover de rest van de groep.

Buitengesloten

“Kijk,” zegt Max, “zij wetenhoe ik mij soms voel.” Buitengesloten, bedoelt hij. Nagekeken. Nagewezen. Het overige gedeelte van de klas, groep 7/8 van openbare basisschool De Schakel uit Hoogezand, staat symbool voor de maatschappij, legt Max uit. “Met mensen die mij veroordelen op iets waar ze niks van af weten.”

Geen standaardbegin van een stadswandeling. Wel eentje die onafgebroken de aandacht van zijn publiek trekt. Max roept de klas bij elkaar en laat iedereen de armen om elkaars schouders slaan.

“Vandaag zijn jullie hier samen,” zegt hij. De groep begrijpt waar hun gids heen wil. Nihat Petit (12) uit groep 8: “Samen zijn we sterk.”

Stadswandeling Max Gewoon een kop koffie

“Na vijf dagen begint het stinken”

De wandeling gaat vanaf het station, via de Folkingestraat naar de Vismarkt en het Noorderplantsoen. Onderweg overladen de kinderen Max met vragen.

Voelt hij zich wel eens verdrietig? Hoe is hij dakloos geraakt? Waar slaapt hij? En douchen dan? Max antwoordt geduldig – en open. Hij vertelt over hoe hij door financiële problemen zijn huis verloor.

Dat hij in een tent slaapt En dat – hij grijnst er bij – na vijf dagen op straat het stinken begint. Gelukkig kan hij douchen bij de daklozenopvang, die nog op de route ligt.

Ook beaamt hij dat hij soms droef is. Natuurlijk. Als hij denkt aan zijn zoontje, dat niet bij hem kan wonen. Zo lang Max nog geen huis heeft, ziet hij hem alleen op zaterdag, wanneer de jongen zijn voetbalwedstrijden speelt. “Ik mis hem,” zegt Max. “Hij laat me lachen.”

Een knuffel voor een glimlach

Op een pleintje aan de Ubbo Emmiussingel roept Max Jennifer Smit (11) bij zich. Ze is een vand de dappere meisjes die haar vinger durfde op te steken bij de pestvraag. “Wie geeft haar een knuffel?,” vraagt de gids.

Na enige aarzeling staat Preston Klunder (13) op, gevolgd door de rest van de groep. Een glimlach verschijnt op Jennifers gezicht. “Zo’n glimlach is miljoenen euro’s waard,” drukt Max zijn gevolg op het hart. Jennifer knikt. “Dit doen niet altijd alle kinderen,” zegt ze.

Gewoon een kop koffie

De stadswandeling met Max Tauran vloeide voort uit Gewoon een kop koffie. Dit is een initiatief van Ritzo ten Cate, bedoeld om Stadjers en daklozen met elkaar kennis te laten maken. Juffrouw Natasja Damkat (38) van basisschool De Schakel uit Hoogezand las over het initiatief en schakelde Ritzo in voor een wandeling met haar klas.

Tekst: Lieke van den Krommenacker – artikel stond in Dagblad van het Noorden op 31 oktober 2014.
Video: Boudewijn Bos en Nick Coenraad

Psst, hier meer afleiding: