Eem noar Café De Twee Jongens uit Groningen – doe maar normaal dan doe je al gek genoeg

Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg! Dit is het Groninger motto mocht je het nog niet kennen. Café Twee Jongens uit Groningen brengen het tot een nieuw level. Normale tosti’s zijn nog nooit zo belachelijk lekker geweest.

Waar zullen we eens eem noar gaan? Op de redactie is het stil. Ik hoor de hersenpannetjes kraken. Nee, niets nieuws in Stad. Niets über mega Gronings? “Oh zeker wel!” Collega Eric heeft een Eureka-momentje. “Twee Jongens uit Groningen. Dat is echt een oer-Groningse tent waar je vet veel spareribs krijgt. Ik ga wel met je mee.”

De Twee Jongens uit Groningen

Het is middag, dus die spareribs moeten een ander keertje maar. Mijn metgezel weet dat er nog heel veel meer lekkers op de kaart staat. Met de zon vol in onze face lopen we de Turfsingel af richting de Schuitendiep. Daar, vlakbij Het Zwarte Schaap, is het gloednieuwe café.

Het logo is typisch Gronings: strak met niet te veel fratsen. Dat scheelt. Op het terrasje zitten twee mannen koffie te leuten en moppen te tappen. Alles lijkt heel idyllisch. Nou bijna alles dan. Het uitzicht op club &Zo hoeft niet perse, maar het is niet anders.

IJsthee met prik

We zitten nog maar net of een zeer vriendelijke man komt onze bestelling opnemen. “Wat mag het zijn?” Spareribs, grappen we. Hij kijkt even bedenkelijk. “Nee hoor, doe maar een Spa rood en een ijsthee”, zegt Eric. “Ijsthee met prik graag.” Is er dan zonder prik? Eric knikt. “Die wil ik niet.”

We kijken op de kaart. Al die toffe praatjes van tevoren, die zie ik er niet in terug. Het is tosti’s, burgers en happen wat de klok slaat. En bedankt Eric! “Nee man. Je moet sowieso de tosti speciaal nemen. Dat is echt super lekker. Met ei, spek, ham, kaas.” Zijn gezicht spreekt één en al genot.

Aanbiedings

Onze vrolijke vriend van de bediening is weer terug met de drankjes. Nog voor we iets kunnen zeggen, begint hij enthousiast over de juli-aanbiedings. “Een plankje met vier stukjes mosterdsoep, brood, eitje, zalm, ham, mosterd, kroketten, kaas en jam.”

We kijken elkaar aan. Doe ons die maar. En een tosti speciaal. Hij knikt vriendelijk en verdwijnt de toko in. Een paar minuten later keert hij stampvoetend terug. “Ik stamp even om de duiven weg te jagen. Sommige klanten vinden ze eng. Als jullie even ruimte willen maken. Ander past dit plankje niet.”

Tosti Speciaal

Het ‘plankje’ is een hele maaltijd. Maar de tosti… wat een tosti! Een pitabroodje van zo’n diametertje of twintig. Ei erop, spek erop, ham erin, kaas erin en een geheim ingrediënt. “Wat proef ik toch?” We zijn beiden stil en smakken er op los.

Volgens mij is het gehakt, zeg ik. One way to find out. Optillen die handel en checken. Eric knikt goedkeurend. “Ja, gehakt. Chilli con carne smaakje zit eraan. Lekker!” Ja, dit is een winnaar. Daar zijn we het beiden wel over eens.

Normaal doen!

Tijdens het afrekenen loop ik naar binnen. Aan de wand hangen oude en nieuwe foto’s van Stad. Alles ziet er spik en span uit. De man van de bediening legt uit dat het café nog maar twee maanden bestaat.

De conclusie die we tijdens afterlunchdip trekken, is dat De Twee Jongens uit Groningen het motto Doe normaal dan doe je al gek genoeg! heel goed uitdragen. Want als dit al normaal is.

Vrouger gingen Stadjers en studenten ‘eem noar V&D’. Hoe moet de Groningse consument, na het bankroet van het warenhuis, de leegte opvullen? Gelukkig zijn er veel alternatieven voor een middagje geld uitgeven. In ‘Eem noar…’ verkennen wij de mogelijkheden.