Van die dingen: “Mevrouwtje”

Lara

Eigenlijk ben ik niet agressief. Ik vind wel eens iets irritant maar dat is het dan ook. Tot twee dagen geleden. Ik kneep zó hard in de handvaten van mijn stuur dat mijn vingers helemaal wit wegtrokken. Ook heb ik nu nog steeds een klein wondje aan de binnenkant van mijn onderlip die ik zachtjes kapot beet.

Twee dagen geleden werd ik aangehouden door een politieauto. Die auto zag namelijk dat ik een op de stoep aan het fietsen was. Als ik naar mijn sportschool fiets heb ik de keuze om gigantisch om te fietsen of om een miezerig stukje stoep te pakken. Ik ga dan voor de stoep. “Wat maken die paar meter extra nou uit? Je gaat toch sporten?”, zou je kunnen denken. Nou, voor mijn luie lijf heel erg veel. Elke onnodige extra meter die afgelegd moet worden is voor mij volkomen belachelijk. Het feit dat ik überhaupt mezelf wekelijks naar een sportschool krijg, is een wonder waar ik zelf ook nog steeds aan moet wennen.

Maar goed, ik zat dus op mijn fiets, reed de stoep op en zag de vlaggen van mijn sportschool al wapperen. En daar kwam de politieauto. Ik hoopte dat ze op weg waren naar iets belangrijks en me een nou-volgende-keer-niet-weer-hè -blik zouden toewerpen terwijl ze langsreden. Maar dat was niet zo. De auto minderde vaart en reed de stoep op. Ik stapte snel van mijn fiets af en keek schuldbewust naar het raampje dat langzaam naar beneden gleed. Al voor dat er iets gezegd kon worden zei ik meteen:

“Ja ik weet het! Dit mag natuurlijk absoluut niet!”

Toen het raampje helemaal naar beneden verdwenen was, stak er opeens een hoofd met sportieve zonnebril naar buiten.

“Wat denkt mevrouwtje hier precies te doen?”

Mevrouwtje. Mijn schouders schoten omhoog en mijn handen knepen de hendels van mijn stuur fijn.

“Eh, iets verkeerds.”

Als iemand boven-gedrag vertoont moet je er heel erg onder gaan zitten werd mij op de lerarenopleiding verteld.

“Mag mevrouwtje zo maar op een stoep fietsen?”

Ik ademde zo rustig mogelijk in via mijn neus in en weer via mijn mond uit zoals ik dat tijdens mijn pogingen tot meditatie geleerd heb.

“Nee.”

Ik probeerde het gezicht van zijn collega achter het stuur te vinden. Maar die had zijn hoofd de andere kant op gedraaid. Zou hij plaatsvervangende schaamte voelen voor zijn irritante collega? Zou hij nu ook het stuur heel hard fijnknijpen? Of vond hij dit normaal?

“Zeg, heb jij wel de basisschool afgemaakt?”

Het hoofd met de zonnebril kreeg er zin in.

“Pardon?”

Ik sprak mezelf toe. Blijf rustig en vriendelijk. Bestond er niet ook zo iets als het beledigen van iemand in functie? Hoe duur was dat ook alweer? Vijftig euro? Honderd euro?

“Of je de basisschool wel afgemaakt hebt vraag ik.”

Mijn voortand zat al diep in mijn onderlip.

“Nou ja, wat heeft dat er mee te maken?”

Ik probeerde mijn verontwaardiging zo veel mogelijk te onderdrukken.

“Daar leer je de verkeersregels. Die jij niet kent zo te zien.”

Vooral niks zeggen nu, niks zeggen herhaalde ik in mijn hoofd.

“Ah, vandaar.”

Ik bleef de zonnebril strak aankijken en forceerde een glimlach.

“Nou, dat kost je dan negentig euro.”

NEGENTIG EURO?! VOOR DIT? EN IK BEN AL BLUT! Ik probeerde mijn hoofd, waar zo juist een luchtalarm was afgegaan, weer te kalmeren.

“Jeetje, dat is wel heel veel geld.”

Het hoofd met zonnebril kreeg een por en draaide zich om. Ik kon niet zien wat er gebeurde. Vurig hoopte ik dat er dan nu toch daadwerkelijks iets belangrijks was. Het hoofd draaide zich om en hing weer door het raam naar buiten.

“Goed mevrouwtje, laat dit een waarschuwing zijn.”

Yes. Geen negentig euro.

“Zeker! Ik zal het nooit meer doen!”

Eikelig meneertje. Probeerde ik er met mijn ogen achteraan te zeggen.

De auto reed weg en ik bleef briesend achter. Ik zal het nooit meer doen m’n reet! Ik zal het alleen nog maar doen. Vanaf nu fiets ik alleen nog maar op de stoep. En dan naakt. En als ik dan klaar ben met mijn naakte fietsparade flikker ik mijn fiets midden op de stoep, pak een stuk stront en schrijf heel groot eikel op de stoep. Met een lange ij.

Door: Lara Harbers, Lara is opgegroeid in Groningen, was werkzaam als docent en nu actief als freelance presentatrice en schrijfster. Lara speelt elke week Rummikub, komt tot rust in kringloopwinkels en schrijft brieven met haar vierkleurenpen. Voor Sikkom schrijft ze stukjes, zonder pen, op een laptop. Over twee weken weer een nieuwe “Van Die Dingen

Heb je zelf ook iets beleefd, gezien of heb je een mooie column of project? Laat het ons HIER weten en zie je eigen bericht terug op Sikkom!

Ga het gesprek aan ( comments)