Van die dingen: “Nouwèhn!”

“Diep, Lara. Heb je ook nog iets anders te zeggen?” kreeg ik als puber vaak naar mijn hoofd geslingerd. Tijdens deze bloei van mijn leven lag ik geregeld verlamd voor de televisie en kon niets, maar dan ook werkelijk niets, mij boeien.

De wereld lag aan mijn jonge voeten en het enige dat ik wilde, was de zakken chips in de snoepkast naar binnen duwen terwijl ik mezelf verdoofde met Amerikaanse reality-series op MTV. Gewikkeld in een fleecekleed en met een dikke zak chips op schoot, had ik maar één antwoord op de wereld om mij heen: nou en (klinkt als: nouwèhn).

“Het is dertig graden, iedereen zit lekker buiten.”
“Nouwèhn.”

“Lara, je kamer is echt een varkensstal.”
“Nouwèhn.”

“Over tien minuten word je opgehaald en je bent nog steeds in je pyjamabroek.”
“Nouwèhn.”

“Je ligt al de halve mei vakantie op de bank.”
“Nouwèhn.”

“Je zit al drie uur op dat msn-gedoe.”
“Nouwèhn.”

Nu beperk ik deze chips-vretende hangmomenten tot zondagen (die in zware tijden al op de donderdag beginnen). Toch is mijn nouwèhn-behoefte nooit helemaal uitgebleven. Inmiddels heb ik geleerd dat het uiterst onbeleefd is om: “nouwèhn”, als primaire reactie wild om je heen te roepen. Dus doe ik dat niet meer. Maar och, wat lijkt het me toch lekker. Sterker nog, soms schreeuw ik het in mijn hoofd en fantaseer ik over hoe fijn het zou zijn om ongegeneerd mijn nouwèhn-behoefte te uiten.

“Ik ben nu met de master communicatie- en informatiewetenschappen begonnen.”
“Nouwèhn.”

“Ik haal mijn eten alleen nog maar bij streekboeren.”
“Nouwèhn.”

“En toen dus van Laos naar Chiang Mai.”
“Nouwèhn.”

“Check ik laatst m’n insta, zag dat ik gewoon meer dan duizend followers heb.”
“Nouwèhn.’

“Wat kan jij ontzettend negatief zijn.”
“Nouwèhn.”

Maar dat doe ik niet. Want godzijdank ben ik geen puber meer, is niet meer alles uit principe kut en blijft er geen eten meer achter mijn beugel kleven. Maar zo nu en dan, terwijl ik druk knikkend dingen zeg als: “zo hé, wat interessant!”, “heel mooi”, “heftig zeg”, “jeetje wat spannend” of “ik ben juist dol op feedback “, lijkt het me zo verdomde lekker om het nog één keer, even heel hard te schreeuwen:

Nouwèhn!

Door: Lara Harbers, Lara is opgegroeid in Groningen, was werkzaam als docent en nu actief als freelance presentatrice en schrijfster. Lara speelt elke week Rummikub, komt tot rust in kringloopwinkels en schrijft brieven met haar vierkleurenpen. Voor Sikkom schrijft ze stukjes, zonder pen, op een laptop. Over twee weken weer een nieuwe “Van Die Dingen”

Jou ook iets opgevallen? Iets meegemaakt? Of moet je gewoon wat kwijt? Mail ons je columns, video’s of ander leuks!

Ga het gesprek aan ( comments)