Waarom de regenboog opsteken naar Hongarije zo ongelooflijk belangrijk is. Henri legt het uit

Henri Haan heeft een wekelijks radioprogramma op OOG Radio. Daarin zit het item ‘De week volgens Sikkom’ waarin het nieuws wordt besproken. Afgelopen donderdag ging het over de regenboogvlag die wapperde aan de Martinitoren en het verlichten van het stadhuis in de regenboogkleuren. Dat was een statement tegen de anti-lhbtqi-wet, waarin voorlichting aan jongeren wordt verboden, in Hongarije. In het gesprek legde Henri, die zelf tot die community behoort, uit waarom dit signaal zo belangrijk is.

Liever vermijd Henri dit persoonlijke gesprek, maar omdat hij voor het blok werd gezet en omdat de laatste uitzending voor de zomerstop was, legde hij kort maar verdomd krachtig uit wat hij voelde bij deze actie. “Het doet mij zo ongelooflijk veel deugd. Men laat in Nederland gewoon zien: zo moeten we het aanpakken. Je wilt niet weten wat er in mijn koppie omging toen wij hier allemaal massaal de vlag uithingen. Dat is zo belangrijk. Dat wil je niet weten.”

Kut coming out

Dat wil ik juist wel weten. Zelf val ik niet onder de doelgroep. Ik ken het moeilijke verhaal van Henri, net zoals zoveel jongeren worstelen met hun geaardheid en coming out, maar ik kan me moeilijk verplaatsen in wat dit met Henri, en zovele anderen, doet.

Henri

“Daarover zou ik graag een keer langer in gesprek gaan”, antwoordt Henri. En terecht. Zo’n ingewikkeld vraagstuk laat zich niet in een paar minuten en oneliners vatten. Maar Henri probeert het wel, met succes.

Ik heb een kut coming out gehad. Ik weet wat er in kinderhoofden omgaat. Vanaf ongeveer het negende levensjaar realiseren veel kinderen al dat ze op hetzelfde geslacht vallen. Maar ze vertellen het pas rond hun 16e aan hun ouders. Zo lang zijn de bezig met vragen als ‘zouden mijn ouders het accepteren?’. Bij mij is dat mislukt. Een gedeelte van de familie is weggevallen. Dat heeft met geloof en overtuiging te maken en kan allemaal.

Consequentie van het beleid in Hongarije

Op zo’n moment is het fijn als je weet dat de regering in ieder geval wel achter je staat. In Hongarije gebeurt nu het tegenovergestelde. Daar staat zelfs de regering niet achter deze kwetsbare jongeren, dat slaat mij om de keel. Dat je daar als 15-jarige mee moet worstelen zonder steun van je ouders en dan ook nog zonder steun van de regering. Als de overheid de zwakkeren niet beschermt, waar is die dan voor? Gevolg is dat jongeren denken: ‘Dit is mijn leven niet. Doei, ik stap eruit.’ Dat is de consequentie van wat gebeurt in Hongarije.

Daarom vind ik het zo belangrijk dat de vlaggen hier fier wapperen. In mijn hart is het een regenboog, maar toen het stadhuis in die kleuren werd verlicht en de vlag wapperde aan de Martinitoren was mijn hart rood-wit-blauw. Ik ben blij dat ik op deze plek in dit land ben geboren.”

Psst, hier meer afleiding: